SAŁATKA PO GRECKU

Dlaczego swoje buty warto naprawiać w Polsce?...niedziela, 4 marca 2012

2012-03-04T11:12:00.001-08:00

Moje rodzinne miasto, gdzie nabieram terazoddechu od greckich przygód, jest bardzo małe i znajduje się prawie już nasamym wschodzie Polski. Bardzo lubię przyjeżdżać tu co jakiś czas. Rozpoznawaćna ulicach twarze z podstawówki, wiedzieć kto wziął ślub i komu urodziło siędziecko. Poza tym w małych miasteczkach wszędzie jest blisko, a przez to, że„wszystkich” się zna, załatwienie jakiejkolwiek sprawy zawsze przychodzi zprzyjemną łatwością.

Upłynęły już jakieś dwa lata, od kiedy wmoim rodzinnym miasteczku pojawił się nowy zakład szewski. Szewc jak szewc. Nicszczególnego – wydawać się może. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że pracował wciemnej piwnicy pod sklepem z tanią odzieżą. Nic dziwnego, nadzwyczajnego, aninawet śmiesznego było w tym, że właściciel - szewc miał poważną wadę wymowy. Wzakładzie zawsze było ciemno i ponuro. Ale cichy szewc zawsze uwijał się naczas, reperował buty bardzo porządnie, na dodatek nigdy nie kazał płacić sobiezbyt wiele.

Z tygodnia na tydzień butów przybywało.Szewc zamontował jaśniejsze lampy i dokupił nowy regał na buty, tak żeby stały,czekając porządnie na właścicieli.

Niedługo potem pojawił się pomocnik. W tymrównież nie było nic nadzwyczajnego, prócz faktu, że pomocnik odznacza siępoważną wadą wzroku. Od tego momentu podział pracy był bardzo logiczny: szewc –szef zajmował się reperowaniem, a pomocnik pomagał w mniejszych sprawach irozmawiał z klientami.

Para idealna. Można pomyśleć, że takie zdarzająsię tylko w filmach: Flip i Flap, Thelma i Louise, Sherlock Holmes i dr Watson,można tak wymieniać wiele. Tymczasem wnowym szklanym regale, pojawiały się akcesoria, szczotki do czyszczenia i pastydo butów we wszystkich kolorach tęczy. Szewc i jego pomocnik przejęli większośćklientów, a w zakładzie przybyła dodatkowa lampa i już nigdy nie było ciemno aniponuro.

Zakładjednak nie osiadł na laurach, a jego właściciel i pomocnik postanowili pójść okrok dalej. Wraz z pojawieniem się specjalnych reklamówek wręczanych przyodbiorze butów, szewcy zaczęli pracować w identycznych koszulach w grubągranatową kratę. Postanowili równieżwprowadzić konkretne zasady, a co za tym idzie – prawdziwy porządek.

Kilka dni temu moja mama wybierała sięwłaśnie po odbiór swoich butów. Nie mogło być inaczej – poszłyśmy razem.Pomocnik jak zwykle wstał z krzesła i przywitał nas z uśmiechem, ale tym razemw jego kwestii pojawiło się, zdanie którego nie przewidywał żaden wcześniejszyscenariusz.

-Karteczkę proszę! –usłyszałyśmy krótko i zdecydowanie.

Kojarzycie – takie małe karteczki, któredostaje się od szewca, z pieczątką i jakimś tajemniczym napisem, którego niktnie jest w stanie ani podrobić ani tym bardziej odczytać. Każda z tychkarteczek, nigdy nie większa niż pudełko od zapałek, wpada gdzieś do torby, czykieszeni, a potem ginie zawsze bez śladów i nikt nigdy nie jestw stanie ustalić jej zawiłych zpewnością losów.

Torba mojej mamy nie wyróżnia się niczymod torby każdej innej kobiety. Jest w niej dosłownie wszystko łącznie ześrubokrętem, całym zestawem szminek i prawdziwą kolekcją małych notesów. Małakarteczka, jeśli już tam wpadła – nie miała żadnych szans na powtórnewydobycie. Mama doskonale o tym wiedziała.

Naprawione buty stały dosłownie nawyciągnięcie ręki i właściwie sama mogła wychylić się lekko i wcelowaćdokładnie w nie swoim palcem. O naiwna –nie wiedziała jeszcze, że nie dostanie ich tak łatwo.

-Karteczki nie mam, ale to sąte. Bardzo proszę! – zakończyła zadowolona.

-Droga pani… A skąd ja mam miećpewność, że pani mówi prawdę? Karteczkę proszę.

Szewc najwyraźniej zbił mamę z tropu, coraczej rzadko się zdarza. Dodam tylko na marginesie, że od ponad dwudziestu już lat prawie, mama zprofesji stoi po stronie prawa i nigdy nie zdarza jej się przejść nawet naczerwonym świetle. Szewc jednak o tym nie wiedział. Zmieszanym wzrokiemwpatrzonym w swoje buty, dokładnie na wyciągnięcie ręki - jednak po stronieszewca, mama nie miała nawet czelności przerwać monologu…

-A gdyby tak każdy z ulicy,wszedł tak bez karteczki i zaczął wybierać sobie buty! Proszę bardzo – niechsobie pani wybiera! Jaki jest pani numer i które się pani podobają? Brązowe,czarne… może popielate?

Sytuacja z typu „nie wiadomo: śmiać się czyteż płakać?”. Bo buty stały jak byk, gotowe tylko do odbioru, a szewc zaciąłsię twardo przy swoim.

Po trzech minutach znaczącej, ciężkiej ciszy, zlitował się jednak i okazał odrobinęzaufania. Nie pozostawił jednak sytuacji bez koniecznego komentarza…

-Żeby mi to było ostatni raz!Prawa trzeba przestrzegać! A panią sobie dobrze zapamiętam. Następnym razem bezkarteczki – szkoda nawet łez!

Nie ukrywam – z wielkim trudem tłumiłam śmiech. Nie jest to jednak natyle śmieszne, co godne podziwu. I piszę to bez cienia sarkazmu. Myślałam bowiem, że już tylko w filmach sąludzie, którzy to właśnie od swojej ciemnej piwnicy, zaczynają zmieniać tenwielki, zabałaganiony świat.

Co takiego można tylko w Polsce?...wtorek, 28 lutego 2012

2012-02-28T10:43:00.001-08:00

Dopiero po długim pobycie zagranicą, uświadomiłam sobie, że pewne rzeczy istnieją tylko w Polsce. Uświadomienie sobie było pierwszym etapem wtajemniczenia. Drugim natomiast wielka tęsknota za rzeczami, których w Grecji, jak również myślę, w innych krajach po prostu nie ma.

Stworzyłam więc listę 10 najlepszych dla mnie rzeczy, które istnieją tylko i wyłącznie w Polsce. Rzeczy, do których niesamowicie tęskniłam i którymi wciąż nie mogę się nacieszyć. Lista nie jest jednak wyczerpująca, bo cały czas przypomina mi się coś jeszcze... A rzeczy na niej umieszczone są w kolejności przypadkowej, bo wszystkie są przecież równie wspaniałe. Oto i one…

1. CHLEB – nie jestem tu w żaden sposób oryginalna, bo polski chleb to jedna w rzeczy, do której najsilniej tęsknią Polacy zagranicą. Dla mnie szczególnie ten ciemny, w mnóstwem nasion, taki świeży, w którym czuć samo zdrowie.

2. BIAŁY SER – to chyba taki polski ewenement, o którego fenomenie nie zdajemy sobie sprawy, mając go na co dzień na wyciągnięcie ręki. Bardzo długo szukałam w Grecji jego odpowiednika, a kiedy znalazłam coś w miarę podobnego, spróbowałam raz i stwierdziłam, że prawdziwego polskiego białego sera po prostu nie da się zastąpić.

3. KAWIARENKI – pamiętam doskonale jak jednego z pierwszych moich dni w Grecji, poprosiłam Janiego, żeby zabrał mnie do jakiejś przytulnej kawiarenki, gdzie można napić się kawy i przegryźć coś słodkiego. –Zaraz, zaraz… - spytał. –To chcesz iść na kawę, czy do cukierni? – dobre pół godziny zabrało mi wyjaśnianie, że chcę jedno i drugie, ale w Grecji takie miejsca są rzadkością, bo albo idzie się na kawę, albo zamawia ciastka w cukierni. Na szczęście my Polacy mamy pakiet dwa w jednym i to jest wspaniałe!

Na dodatek – widok „kawiarnianego” kota, który wyleguje się przy kominku… – czy można wyobrazić sobie bardziej urocze miejsce?

4. KASZE – o ile wiem są przede wszystkim w Polsce, a przynajmniej w takiej różnorodności. Uwielbiam gryczaną, jaglaną. Jednak numerem jeden jest dla mnie kasza manna na śniadanie z odrobiną dżemu. Kilka minut i po sprawie. A później do obiadu tylko czuje jak miło jest w moim brzuchu.

5. PIEROGI – te w najróżniejszych odsłonach… I chyba nie potrzeba tutaj żadnego komentarza!

6. KOSMETYKI – kiedy w greckich drogeriach ilość firm kosmetycznych można liczyć na palcach jednej dłoni, przeciętna Polka buszuje wybierając wśród niekończącej się oferty polskich kosmetyków. I nawet pewnie nie zdaje sobie sprawy jaka jest szczęśliwa! Dopiero teraz dostrzegam, że w Polsce panuje kosmetyczne szaleństwo. Teraz wiem, że nasze kosmetyki są bardzo dobre i nieporównywalnie tańsze w stosunku do zagranicznych. Pozostaje tylko uzupełniać zapasy!

7. ZUPY – jakiś czas temu dowiedziałam się, że żur jest potrawą, która powstała w XIII wieku i do dnia dzisiejszego niewiele się zmieniła. Uwielbiam żur z jajkiem i prawdziwą polską kiełbasą.

Jednak dla rosołu z kury od sąsiada i ręcznie robionymi kluskami mojej mamy, nie ma żadnej konkurencji!

8. EMPiK – jedną z rzeczy, od których jestem uzależniona są kolorowe gazety. Często przeglądam je pobieżnie, odkładam i więcej do nich nie wracam. Podobnie jest z niektórymi książkami, które wystarczą mi w określonym fragmencie i których w całości nie potrzebuję. System „bierzesz – kupujesz”, który obowiązuje w Grecji jest więc dla mnie czysto nieludzki. Nie ma mowy o żadnym przeglądaniu gazet! Ale dopiero dzięki temu doceniłam teraz fenomen polskiego EMPiKu, w który swobodnie można zgubić czas, przebywając tam przez godziny.

9. KAMIENICZKI – są oczywiście nie tylko w Polsce, ale pamiętam reakcje mamy Janiego na zdjęcia rynku w Poznaniu: – To wygląda jak scenografia do bajki! – nie mogła się nadziwić kolorami i kształtami. I tak właśnie jest – trzeba przyznać z dumą, że polskie kamieniczki są bajeczne.

10. ALLEGRO – bardzo długo wstrzymywałam się z założeniem konta na Allegro. Ale kiedy już zaczęłam… Okazało się to niesamowicie przydatne przebywając również zagranicą, bo duża część sprzedawców wysyła gdzie tylko się chce. To właśnie dzięki Allegro, kiedy już wyczerpały się mi wszystkie zapasy książek, do domu pukał listonosz z nową lekturą, która w moim przypadku zawsze przychodziła dokładnie na czas.

Dom...sobota, 25 lutego 2012

2012-02-25T13:29:00.000-08:00

Teraz pora na Pomidora!...środa, 22 lutego 2012

2012-02-22T15:08:00.000-08:00

Siedzę właśnie na lotnisku, jedną nogą już właściwie w Polsce. To, że ogromnie się cieszę na ten przyjazd to jedno. Obecnie trwam bowiem w zachwycie nad cudami XXI wieku. Niezaprzeczalny jest fakt, że przelecę przez pół Europy w zaledwie dwie i pół godziny, a w międzyczasie mogę pisać na komputerze i kontaktować się dokładnie z całym światem, spokojnie popijając kawę. Cywilizacja potrafi być cudowna.

Myślałam ostatnio nad tym, że w różnych postach Sałatki, dość dokładnie opisani zostali właściwie wszyscy domownicy. Żadna jednak z sytuacji podczas mieszkania z Olivką, Fetą, Ogórkiem czy też Oliwą z Oliwek nie dotyczyła jeszcze Pomidora. To przecież wielki błąd, bo co jak co, ale to właśnie Pomidor jest ojcem całej rodziny i bez niego Sałatka nie miałaby szans istnienia.

Jak znalazł, dokładnie na kilka dni przed moim wyjazdem wydarzyła się sytuacja, której głównym bohaterem był Pomidor, we własnej osobie...

-Muszę wam coś wyznać... – powiedział Pomidor, w momencie kiedy wszyscy skończyli obiad i koncentrowali się na trawieniu.

„No pięknie...” – pomyślałam. Pomidor jest człowiekiem zazwyczaj szalenie spokojnym. To z pewnością jeden z bardzo niewielu Greków, który każdy rachunek płaci na czas, nigdy się nie spóźnia i zawsze, każdemu pomoże. Poza tym nieustannie coś reperuje. Zupełnie nie przystaje do stereotypu Greka – czyli rozpasionego „sułtana”, który zazwyczaj skupia się na odpoczywaniu.

Na całe szczęście już prawie byłam spakowana, bo czułam w powietrzu wielką kłótnie. To proste – Pomidor na pewno nie jest takim ideałem, za jakiego go brałam i teraz oznajmi, że Fetę zdradza – ot! zwykły grecki dzień!

-Byłem na zakupach. – dokończył patrząc gdzieś w dal.

W tym momencie Feta zbladła i atmosfera naprawdę zrobiła się ciężka. Czyżby to było gorsze niż zdrada? To Feta przecież decyduje o wszystkim, co do domu kupić, dobierając również i mężowi wszystko co na sobie ma: od koloru skarpet, po krój klapy marynarki.

Pomidor znikł na dobrych kilka minut, wygrzebując coś z garażu. Wrócił z ogromną czarną torbą foliową, ale zanim zdążył wyjąć jej zawartość, całą kuchnię wypełnił przeraźliwy zapach najgorszej odmiany, śmierdzącego jak przeterminowana pasta do butów ... skaju.

-Nie wiem...chyba nie jest najpiękniejsza?

Naprawdę z trudem powstrzymywałam atak śmiechu, patrząc raz to na białą jak pergamin Fetę, raz to na Pomidora w paskudnej, za dużej o dwa numery kurtce imitującej czarną skórę, z wypchanymi ramionami – a la szalone lata 90te.

Tak, to musiało być gorsze niż zdrada.

Pomidor z miną jakby już wiedział, ale nie chciał sam przed sobą przyznać, że wygląda to tragicznie, patrzył w lustro.

-Zaczepił mnie jeden Cygan. Mówił, że właśnie przywiózł nowy towar z Mediolanu. Wiecie....on miał nawet włoski akcent...

Olivka pierwsza spadła ze śmiechu z krzesła. Później ja też nie miałam już oporów. No cóż, podczas gdy Feta racjonalnie próbowała wytłumaczyć Pomidorowi, że może spokojnie zająć się ważniejszymi sprawami, tymczasem ona weźmie domową modę w swoje ręce, Olivka wyszukała starą składankę Modern Talking. W sumie całkiem udany zakup, bo bawiła się w tej kurtce świetnie tańcząc do Cheri Cheri Lady. Swoją partie odśpiewać musieli wszyscy, obowiązkowo również i jak. W kurtce oczywiście. Tymczasem Pomidor obiecał, że już nigdy, przenigdy na zakupy sam nie pójdzie. Po tej szalonej imprezie mieszkanie wietrzyło się dokładnie cały dzień. Magiczna jednak ta kurtka... Ale może było to coś znacznie więcej niż tylko sam skaj...

Cały czas się głowię, czy oni śpiewają to naprawdę na serio?...

http://www.youtube.com/watch?v=eNvUS-6PTbs&ob=av2e

Światowy Dzień Kota… piątek, 17 lutego 2012

2012-02-16T15:44:00.000-08:00

Być może nie jest to znane święto, ale dla wielbicieli kotów, do których się zaliczam, 17 luty jest dniem szczególnym. Wtedy właśnie obchodzimy Światowy Dzień Kota.

Przy tej miłej okazji, postanowiłam odpowiedzieć sobie na proste pytanie:

dlaczego w Grecji jest aż tyle kotów?

Z Grecją, jak chyba z żadnym innym krajem kojarzone są koty. Są one dosłownie wszędzie. Pałętają się po miastach, przechadzają między stolikami tawern, pełno jest ich w każdym porcie. Kojarzone są z Grecją tak mocno, że widnieją na każdej pocztówce, każdym folderze, czy też gazecie, która ma ten kraj promować.

Dla mnie to wielkie szczęcie, ponieważ uwielbiam koty i codziennie mogę je obserwować w różnych odsłonach, rasach i kolorach. Grecja to prawdziwy koci raj.

Kotom mieszka się tutaj naprawdę znakomicie. Główną tego przyczyną jest rewelacyjny dla nich klimat. Jak wiadomo, te zwierzęta lubią się wygrzewać, więc ze znalezieniem ciepłego, nasłonecznionego miejsca nie ma żadnego problemu. Zima jest zaś krótka i łagodna, właściwie nigdy nie ma śniegu – można ją więc przeboleć prawie bezboleśnie.

Klimat, to jednak tylko jeden z elementów tak fantastycznych warunków dla kotów. Mamy właśnie środek zimy. Ja już pod koniec jesieni myślałam sobie, jak ciężko będzie teraz tylu zwierzętom. Nic jednak z tego, bowiem właściwie wszystkie koty, które tutaj obserwuję, znacznie przybrały na wadze, a ich futra stały się jeszcze bardziej puszyste. Nie wydaje się więc, żeby miały jakikolwiek problem z jedzeniem. W śmietnikach, w których raczej nie segreguje się śmieci, można znaleźć jeszcze pełno smakołyków. Tutaj od razu nasuwa się mi myśl o greckim kryzysie. No cóż – w telewizji jedna wielka tragedia. Ale koty telewizji nie oglądają - i mają się świetnie.

Mamy więc już dwie przyczyny, tego że tyle ich tutaj jest: klimat i kosze na śmieci pełne jedzenia. Nie mniej istotnym czynnikiem, są jednak sami ludzie…

Nigdy, naprawdę przenigdy nie spotkałam się w Grecji z ludźmi, którzy znęcaliby się nad zwierzętami. Być może i tacy są, bo świat nie jest przecież czarno – biały, ale ja osobiście na takie namacalne przykłady się nie natknęłam. Mogę powiedzieć, że jest wręcz odwrotnie…

-Przepraszam cię bardzo malutka. Czy mogę przejść? – zastanawiałam się o co chodzi facetowi, który wychodził z tawerny i rozmawiał ze swoimi butami. Już byłam przekonana, że to wariat, do momentu, kiedy zauważyłam, że drzwi zagradza leżąca na plecach i rozciągnięta na całej szerokości kotka. Po kilku grzecznych prośbach, dała się ubłagać i lekko się odsunęła. A rosły mężczyzna wciągając brzuch przecisnął się przez uchylone drzwi.

Takich uroczych sytuacji widziałam wiele. Prawie codziennie widzę kogoś, kto zwierzęta dokarmia. A w wielu miejscach miasta pełno jest plastikowych naczyń napełnionych wodą i rozsypana karma.

Również i ja przyłączyłam się do tej nigdzie nie nagłośnionej akcji i wybrałam sobie miejsce, gdzie zawsze zanoszę to, co zostało na stole. Nie robie tego tylko ja, bo w składowisku starych łodzi, gdzie mieszka "moja" gromada na wpół dzikich kotów, zawsze jest świeża woda i jedzenie. Tamtejsze koty są naprawdę piękne. Są zgraną paczką i już po chwili obserwacji wiadomo, kto tu rządzi i który jaki ma charakter.

To naprawdę fantastycznie, że ktoś wymyślił taki koci dzień. Z tej okazji, mali przyjaciele, życzę wam pełnych brzuszków i dobrych ludzi – i to nie tylko na dziś!

14 luty!… wtorek, 14 lutego 2012

2012-02-14T05:22:00.000-08:00

Wczoraj, przez dwie godziny szukałam greckiego wiersza o miłości. Ostatecznie nie znalazłam właściwie niczego, co naprawdę, szczerze by mnie wzruszyło. W konsekwencji w jeszcze mało walentynkowym nastroju, o mało co miażdżąc laptopa, zamknęłam jego klapę i poszłam spać.

Zaś rano, wiedziałam od razu, co najbardziej pasuje na ten jakże uroczy dzień.

Naprawdę nietrudno znaleźć grecką piosenkę, która opowiada o miłości. Bo jeśli nie w 100%, to o tym właśnie mówi z pewnością co najmniej 99,9% greckich utworów. Ta, którą dziś proponuje, posiada naprawdę nadzwyczajną dawkę energii – miłosnej, rzecz jasna! Poza tym, ma w sobie dokładnie wszystko, co powinien mieć „idealny grecki hit”:

śpiewa go pięknie kobieca kobieta (ach… te włosy….)
opowiada o miłości, tak jakby się umierało i rodziło 1000 razy
jest niesamowicie żywa i energetyczna
w tle, mniej bądź też bardziej wyraźnie słychać echa orientu…

Z okazji Walentynek – wszystkim – nieskończonych pokładów miłości!

Helena Paparizou _- Panta Se Perimena (Zawsze będę na ciebie czekać)

- przyznacie, że chwyta za serceJ ....

http://www.youtube.com/watch?v=j6xGnvGkspk&feature=related

Cholerny telefon – zadzwonił… poniedziałek, 13 lutego 2012

2012-02-13T04:27:00.000-08:00

Dokładnie dziś rano zadzwonił, wyczekiwany przez całe dwa tygodnie, telefon Janiego. Oczywiście przez ten czas komórka wydawał z siebie najróżniejsze dźwięki. Ale kiedy telefon rozbrzmiewa w poniedziałek o godzinie 9.15, nie trzeba być wróżką, żeby przewidzieć, że dzwonią w interesach.

Serce właściwie do teraz nie przestaje mi łomotać, ale w tej chwili to już tylko z wielkiego wkurzenia. Doktorat z cierpliwości mam już obroniony, ale żeby przetrwać w Grecji, rozpoczynając nowe życie, trzeba mieć chyba co najmniej habilitację. Ja na razie się nie pokuszę i tym samym z wielką ulgą wyciągnęłam moją torbę podróżną – na dniach będę w Polsce i jak nic przyda mi się trochę odpoczynku – od czekania.

Z pewnością, każdy kto czyta teraz ten tekst, drapie się po głowie, próbując odgadnąć: tak, czy nie - co z tą pracą?

Czy pytaliście się kiedyś jakiegoś Greka o drogę? Zapewniam – ciekawe doświadczenie. Zazwyczaj zanim Wam ją wytłumaczy pojawi się wiele różnych, często sprzecznych odpowiedzi, wysłuchacie ciekawych historii, w międzyczasie może wstąpicie z nim na kawę. Co do konkretnej odpowiedzi… Hmmm…. trzeba uzbroić się w cierpliwość – to trochę trwa.

Młoda sekretarka, która wykonała telefon, nie wiedziała zupełnie nic. Miała za zadanie przekazać tylko krótką informację:

-Proszę się stawić w środę na godzinę 10.00. Pozdrawiam i miłego tygodnia.

Zanim Jani zdołał wydobyć z siebie długie „yyyy…”, zapewne bardzo sympatyczna kobieta, zdążyła odłożyć słuchawkę, a potem pewnie podnieść ją znowu, żeby zadzwonić pod kolejny numer.

Dalej – jak to w Grecji – nic zupełnie nie wiadomo. Tymczasem moja walizka zapełnia się ubraniami. Naprawdę, dziś mam już serdecznie dość wiecznego czekania i podejrzewam, że na pokładzie samolotu, będę najbardziej niebezpiecznym pasażerem.

Staram się jednak koncentrować na pakowaniu. Mimo, iż tego nie znoszę, naprawdę jak nie wiem co – tak bardzo cieszę się na wizytę w domu. Pół roku już – minęło w mgnieniu oka. Czy wracam taka sama – z pewnością tak. Ale moje życie… to już zupełnie inna historia…

Przepisy ruchu drogowego – interpretacja grecka… czwartek, 9 lutego 2012

2012-02-09T14:05:00.000-08:00

Moja przygoda z Grecją, zaczęła się już dobrych kilka lat temu, kiedy dzięki stypendium Sokratesa, wylądowałam w Mitilini, stolicy trzeciej co do wielkości greckiej wyspy – Lesbos. Już po pierwszych kilku dniach, mnie jak i całą grupę zagranicznych studentów zainteresował fakt: dlaczego w dość dużej jak na greckie warunki miejscowości, znajdują się światła drogowe, które nigdy nie działają?

Zapytaliśmy o to naszą grecką opiekunkę. Ta, nie kryjąc uśmiechu odpowiedziała:

Te światła to wymysł Unii Europejskiej. Kilka lat temu przyszło odgórne zarządzenie, że każda większa miejscowość musi mieć światła, więc trzeba było je założyć. Niestety, od momentu, kiedy się pojawiły drastycznie wzrosła liczba wypadków drogowych. Burmistrz miasta oświadczył, że nie będzie ryzykować życia ludzi, dla bezsensownych unijnych przepisów i światła kazał wyłączyć.

Myślę, że ta krótka anegdota doskonale odzwierciedla podejście Greków do przepisów ruchu drogowego...

Dla mnie nadal za każdym razem, przejście przez jezdnie, nawet na zielonym świetle, jest przygodą pełną adrenaliny. Rozglądam się zawsze co najmniej cztery razy, a kiedy wyczekam na odpowiedni moment, w nerwowym ruchu przyciskam do boku torebkę i biegnę pokrzykując - tak na wszelki wypadek. A kiedy jestem już po drugiej stronie, zawsze czuje się jakby dano mi kolejne życie. Ufff… wielka ulga, ale wiem, że nawet na greckim chodniku, trzeba naprawdę mieć się na baczności – zawsze…

Tutaj przedstawiam kilka, myślę – bardzo niecodziennych greckich interpretacji praw ruchu drogowego….

PARKOWANIE

Parkowanie w Grecji, to naprawdę nic stresującego. Kiedy brak dogodnego miejsca na zaparkowanie samochodu, można na przykład po prostu zostawić go na przejściu dla pieszych. To naprawdę nie jest żaden problem, że pali się zielone światło… Żeby nie było wątpliwości – samochód na zdjęciu wcale nie przejeżdża – on naprawdę zaparkował na przejściu dla pieszych, na dodatek ze światłami…

Parkowanie samochodu, to również doskonała okazja, żeby urządzić sobie jakieś interesujące zawody. Np. ile miejsc parkingowych jest w stanie zająć jeden samochód? Dwa, trzy to nie żaden wyczyn...

Czy zdarzyło się Wam kiedyś zaparkować na czterech? To jest już coś!

MOTORY

Temat motorów i skuterów w Grecji, to naprawdę temat rzeka… Jednak podstawową zasadą przy jeżdżeniu na motorze, jest mieć ze sobą kask. Ale, kto powiedział, że musi on być na głowie?...

Motory to są bardzo praktyczne, ponieważ z miejscem parkingowym nigdy nie ma problemu…

Najgorszą jednak zmorą dla uczestników ruchu są słynne w Grecji „pogawędki” motocyklistów. Zdarza się bardzo często, że dwa motory jadą z prędkością 50 km/h, dokładnie obok siebie, a kierujący nimi miło ze sobą rozmawiają - zajmując przy tym oczywiście cały pas.

DROBNE ZDERZENIA

Drobne zderzenia to w Grecji naprawdę codzienność. I raczej mało, kto się nimi przejmuje. Jeśli jest się sprawcą, wystarczy zostawić pod wycieraczką numer telefonu na policję – jakby ktoś przypadkiem go nie znał. Daję słowo – i o takich przypadkach słyszałam...

Jeśli jednak to nam przydarzy się małe draśnięcie – nie warto się denerwować. Już widzę oczami wyobraźni jak patrząc na tego czarnego Mercedesa, mój tata robi się cały blady i nerwowo przełyka slinę... Właściciel tego pojazdu, chyba jednak się nie przejął. Próbował zamaskować to „draśnięcie”czarną taśmą izolacyjną, dokładnie taką jak stosuje się do zabezpieczania kabli. W sumie – rezultat całkiem niezły, bo na gołe oko taśmy nie widać – a problem – wręcz rozwiązał się sam!

EKOLOGICZNE ROZWIĄZANIE

Jestem początkującym kierowcą, ponadto bardzo staram się żyć ekologicznie. Biorąc pod uwagę wszystkie „za” i „przeciw”, myślę że kiedy ostatecznie ustatkujemy się w Grecji, wybiorę rozwiązanie alternatywne. Może nie z prędkością światła, ale osiołkiem również dojadę wszędzie. I są takie sympatyczneJ Ponadto…jak mawiają – po pierwsze – bezpieczeństwo!

Grecki chrzest cz.1…niedziela, 5 lutego 2012

2012-02-05T15:10:00.000-08:00

W międzyczasie podziwiania mojego wydruku biletu do domu, wspominam chrzest, na który pojechaliśmy na samym początku stycznia. Od tego czasu, mija dokładnie miesiąc.

To, że będzie to naprawdę wielkie wydarzenie, można było odczuć, już dobre kilka miesięcy wstecz, bowiem już wtedy rozpoczęły się przygotowania Olivki.

Co prawda na co dzień, Olivka nie ma w zwyczaju schylać swojej głowy z poziomu chmur, ale kiedy jest określona misja, wykonuje ją zawsze na tysiąc procent, dając z siebie naprawdę wszystko. A ochrzczenie syna przyjaciółki było nie lada zadaniem, bo w tradycji kościoła greek orthodox, rodzicem chrzestnym zostaje tylko jedna osoba, co powoduje że na ojca lub matkę chrzestną spada podwójna odpowiedzialność. Niestety, również i finansowa, bowiem wszystko, dokładnie wszystko poza ewentualną imprezą tuż po uroczystości, jest fundowane przez rodzica chrzestnego. I jest tu mowa o sumie od 1000 euro hen daleko wzwyż. Dlaczego tak właśnie jest ? – z pewnością nie jest tego w stanie zrozumieć żaden Europejczyk z zachodu. Jest to jeden z dowodów potwierdzających częściową (mentalną) przynależność Grecji do orientalnego Wschodu. W każdym razie, być może jest w tej tradycji przemyślany sens: jeśli rodzic chrzestny jest w stanie nie tylko przyjechać na chrzest, przysięgać na krzyż, ale i za chrzest zapłacić, to można być bardziej pewnym, że w razie (odpukać w niemalowane!) potrzeby, naprawdę zaopiekuje się swoim chrześniakiem.

Chrzest odbył się w średniowiecznym kościele św. Łukasza, pół godziny od słynnych Delf i chyba nie można było wymarzyć sobie piękniejszej oprawy dla tej uroczystości. Mury grube na jeden metr, małe okna i gdzieniegdzie kolorowe witraże. Wszędzie półmrok. Zapach średniowiecza. Sąsiedztwo lasów i gór.

Olivka w stresie (!!!) wyglądając jak prawdziwa gwiazda, czekała w środku kościoła, gdzie stała wielka chrzcielnica z gorącą wodą. Obok chrzcielnicy - ogromna świeca i cały zestaw olejków do smarowania dziecka, oraz niewielki złoty łańcuszek z krzyżem. Im bliżej dwunastej, tym częściej Olivka poprawia swoją czerwoną sukienkę. Kiedy weszła cała rodzina i przyjaciele małego Achillesa, wszyscy ustawili się dookoła chrzcielnicy tworząc spójny krąg. Być może i w tym tkwi symboliczny sens, bo stojąc tak razem w około, nie czuje się podziału na my – wierni i osobno - ksiądz. Podobnie jak inni, również i ja nie wiedziałam co takiego mówi duchowny, bo cały obrządek w kościele greek orthodox jest w języku starożytnym, który jedynie w wymowie jest podobny do nowogreckiego. W oprawie orientalnie brzmiącego mocnego śpiewu starego Greka, bez żadnych dodatkowych instrumentów, nie trzeba nikomu tłumaczyć, że dzieje się coś jakby magicznego, zupełnie nie z tego świata.

Olivka i Achilles

Mały Achilles zaczął płakać wniebogłosy, kiedy rozebrano go zupełnie do naga. W tym samym czasie Olivka, całym swoim sercem, jeszcze bardziej czerwonym niż jej sukienka, odpowiadała „przysięgam” na każde pytanie księdza. Chłopiec w wodzie zanurzony był dokładnie cały. Później nasmarowano go olejkami i obcięto kłębek włosów. Mimo oczywistych protestów ze strony małego dziecka, ksiądz nie zawahał się w ani jednym, pewnym geście.

Po całym rytuale Achilles trafił do rąk Olivki, która wytarła go śnieżnobiałymi ręcznikami do sucha, nałożyła łańcuszek z krzyżem i ubrała w specjalnie przygotowane, odświętne ubrania. Biologiczna mama, stała zupełnie z boku, koncentrując się na nie ingerowaniu. Wyczerpany chłopiec zasnął jak kamień. Spał równo nawet podczas sesji zdjęciowej, co chwila bezwładnie zsuwając się w ramion Olivki. Było mu zupełnie obojętne, że szczypią go za policzki, klepią go delikatnie lub trochę mniej... w twarz i pociągają na włosy – wszystko, żeby choć na jednym zdjęciu miał otwarte oczy. Zupełnie nic z tego – spał smacznie przekładany z rąk do rąk. Oczu nie otworzył ani na chwilę!

Chrzest udał się naprawdę pięknie, a z Olivki zszedł cały stres. Biedna … jeszcze nie wiedziała…, że impreza się dopiero zaczyna…

Tak na marginesie, pisząc szeptem – ksiądz odmówił stanowczo swojego wynagrodzenia, a horrendalną sumę kosztował sam złoty krzyżyk, ubranie chłopca na chrzest wraz z pudełkiem w kształcie wagonika oraz świeca z wielką, błękitną kokardą....

Na pożegnanie, w podziękowaniu za przybycie, każdy z gości dostał mały prezent: kubek, mała skarbonka, kolorowe pudełko. W środku każdej zabawki – obowiązkowo w tradycji chrztu - coś słodkiego, np. migdały w czekoladzie. Ja wybrałam kubek - krówkę i pijam z niego kawę do dziś.

Dla mnie było naprawdę zjawiskowo, bo przede wszystkim w takich właśnie momentach zdaję sobie sprawę, jak intensywnie ten kraj żyje swoją tradycją. Chrzest odgrywa w Grecji naprawdę ważną rolę, a bycie „duchowym rodzicem”, jak mawiają Grecy, traktuje się niezwykle poważnie. Doskonałym tego obrazem, jest fakt, że Olivka już nigdy nie będzie mogła być matką chrzestną dla dziewczynki. Bo co by się stało, gdyby dwoje chrzestnych dzieci przeciwnej płci, kiedyś w przyszłości chciało wziąć razem ślub? Byłoby to niemożliwe – więc lepiej od razu dmuchać na zimne.

Później odbyła się impreza… Ale to już opowieść na zupełnie inny post. Nie mogę powstrzymać się tylko, od pochwalenia, że tańczyłam Zorbę i naprawdę nikt nie kapnął się, że był to pierwszy raz! Sama nie mogę uwierzyć, ale zdjęcia są...!

Cholera, czy ten telefon jest zepsuty?...czwartek, 2 lutego 2012

2012-02-02T14:11:00.000-08:00

Przyznam się szczerze – nadszedł najbardziej stresujący okres w naszym pomieszkiwaniu w Grecji i co najgorsze on ciągle trwa. Zupełnie nie miałam pojęcia, że w Grecji można się stresować - a jednak, jest to całkiem możliwe. Wielkimi krokami zbliża się granica pół roku od naszego przyjazdu i naprawdę jak powietrza potrzeba nam już własnego kąta i jakiejś małej chociaż życiowej kotwicy. Niepewność wciąż jednak trwa...

Mijają już dokładnie dwa tygodnie odkąd Jani przyjechał z testów medycznych do jego bardzo prawdopodobnej pracy. Wszystko poszło znakomicie, więc czekamy na ostateczną decyzję, ostateczny telefon, po którym możemy zacząć się pakować. Ten jednak uparcie milczy, a za każdym razem kiedy wydaje jakikolwiek dźwięk, wszystkim w domu greckiej sałatki, kołatać zaczyna serce.

Praca co prawda „prawie” już jest, jak zapewniali nas w fabryce. Ale prawie mieć pracę, a jednak ją mieć - to diametralna różnica. A znając mentalność Greków, naprawdę niczego nie można być pewnym.

Nadal więc czekamy, a ja doktoryzuje się z cierpliwości.

W międzyczasie, nie mogę się powstrzymywać i jak nie wiem co ciągnie mnie do sklepów z rzeczami do domów. Są takie piękne! Nie znalazłam dla siebie żadnego racjonalnego usprawiedliwienia kupując lustro do łazienki. Wiem, wiem, wiem...to naprawdę nielogiczne. Ale prędzej dałabym się związać w kaftan bezpieczeństwa, niż nie kupić tego małego cuda z motywem trzech ryb, które na pchlim targu kosztowało całe 3 euroJ W tym momencie kierowała mną albo ludzka głupota, albo kobieca intuicja. Czym to było – wyjaśni już czas.

Tymczasem chcąc podładować swoje akumulatory – trzymam właśnie w ręku wydruk biletu do Polski. Naprawdę nie mogę się doczekać... Grecja jest taka piękna, ale ja już tak bardzo potrzebuje zobaczyć moich bliskich, posłuchać mruczenia mojej kotki i zjeść co najmniej kilogram ruskich pierogów. Cokolwiek miałoby się stać – na pewno wtedy będzie mi lżej.

Co można zrobić ze zwykłą, plastikową butelką?...niedziela, 29 stycznia 2012

2012-01-29T12:50:00.000-08:00

Jednym w większych mitów dotyczących Grecji, jest to, żezimą jest tu ciepło. Naprawdę - niejest. Temperatury nie brzmią możestrasznie, bo zimą krążą w okolicach 3 – 5 stopni i bardzo rzadko spadają poniżej zera. Śnieg to niesłychanarzadkość, a jeśli już spadnie jest doskonałym powodem, żeby zrobić sobie wolne(autentycznie: kiedy ziemię pokryje nawet mała warstwa śniegu, zamykają szkołyi można z łatwością ubiegać się o dni wolne od pracy). Prawdziwym jednakproblemem jest ogromna wilgotność powietrza, również i zimą. W Kavali, gdzieteraz stacjonujemy, dochodzi ona czasem do 85%, co sprawia, że temperaturapokazywana przez termometr, w cale nie pokrywa się z odczuwanym zimnem, które dochodzi po sam szpik kości. Potrafi byćnaprawdę zimno.

Tym bardziejdziwną więc sprawą jest fakt, że typowy dom przeciętnego Greka, nie jestdostosowany do zimy. Pojedyncze okna. Nieocieplane ściany. Brak kołder (przezcały rok śpi się pod kocem, zimą ewentualnie podwójnym). Czy wreszcie coś czegonaprawdę nie potrafię przełknąć: zazwyczaj sześciogodzinny czasuruchamiania kaloryferów. Tak jest,kaloryfery grzeją zazwyczaj w przedziałach od 9 do 12 rano i od 18 do 21wieczorem. Przez resztę czasu domy są nie ogrzewane i potrafi być naprawdęspartańsko.

Ostatnio wkładam więc na siebie wszystko co mam najcieplejsze. Często przesiaduje podkocem i raczej nie rozstaje się z herbatą. Problem pojawia się jednak w nocy iw tedy najbardziej tęsknię do mojejpuchatej, różowej kołderki, która leży sobie w Polsce. Beze mnie...

No cóż, spadniew rajstopach i wełnianym golfie byłoby czystym szaleństwem, choć nie ukrywam itaka myśl wpadła mi do głowy.

Prawdziwymwybawieniem okazała się zwykła, plastikowa butelka napełniana gorącą wodą. Topomysł, który pamiętam jeszcze z dzieciństwa. Spałam z nią zawsze, kiedy byłamprzeziębiona, albo po prostu było mi zimno. Teraz nie wyobrażam sobie pójśćspać bez tego genialnie prostego wynalazku i gwarantuje: ze zwykłą plastikowąbutelką przegrywa każdy najbardziej fikuśny termofor. Butelka jestniezastąpiona. Jest taka ciepła... Mogę zawsze przyłożyć ją do miejsca, gdziejest mi najzimniej. Na przykład do stóp. A jak już traci temperaturę, to zazwyczaj mało mnie to obchodzi, bo smaczniejuż sobie śpię.

-Dorota, co ty robisz z tymi butelkami? – spytała pewnegodnia Oivka, widząc jak już któryś kolejny raz napełniam ją na chwilę przedpójściem spać. Wyjaśniłam, ale Olivka nie od razu poznała się na tym zbawiennym patencie. Niewiele mówiąc jeszczetej samej nocy napełniłam dodatkową, wręczając ją Olivce. Od tej właśnie nocy zawsze, obowiązkowoszykujemy dwie.

-Co ty wyprawiasz? – spytał Pomidor – tata Olivki, kiedyzobaczył jak w nocy sama wymienia wodę na jeszcze bardziej gorącą. Nie będęukrywać – podsłuchiwałam u drzwi...

-Tato, mówię ci – to jest super! Wlewam do butelki gorącąwodę, mocno zakręcam. Przytulam się do niej jak idę spać i tak zasypiam. Spróbuj raz, ajuż nigdy bez tego nie zaśniesz! Mówię ci!

I jak tu niepowiedzieć...Przyznacie, ciśnie się na usta samo – „Polak potrafi” !

GORĄCO polecamdo wypróbowania – podobno w Polsce jest też coraz zimniej! Brrr......

Za oknem szaro, buro i na dodatek – ... poniedziałek, 23 stycznia 2012

2012-01-22T17:19:00.000-08:00

Ostatnio nawetw Grecji, wygląda na to, że Słońce wyjechało na wakacje. Jest szaro, buro, padadeszcz i ciągle wieje. Nic, tylko siedzieć i płakać. Na dodatek dziś jestponiedziałek...

Ratunkiem wtakie dni, kiedy wszystko wydaje się być na „nie”, jest dla mniefiliżanka naprawdę dobrej kawy, coś nieprzepisowo słodkiego i jakieś bardzokolorowe ubranie, które mam na siebie. Może nie zmienia to diametralnie świata,ale mnie na duszy robi się lepiej.

Ale kiedysytuacja za oknem jest naprawdę kryzysowa hmmm... może jakaśenergetyzująca piosenka? Ja proponujetą:

http://www.youtube.com/watch?v=8MZM_RnEY1w&feature=related

Ta piosenka, podobnie jak 99,9% wszystkich innych w Grecji,opowiada o miłości.

Ale gdzie indziej tkwi jej odmienność, bo czy widzieliście kiedyś Greka – blondyna?

Tajemnica rześkich staruszków...sobota, 21 styczeń 2012

2012-01-21T16:57:00.000-08:00

Mimo tego, że mogę obecnie ponarzekać na brak własnegokąta, codziennie budzę się rano i naprawdę nie mogę uwierzyć że za oknem widzęmorze. Od zawsze moim wielkim marzeniem było to, żeby mieszkać w miejscu, zktórego widać wodę. Szczypie się więc w ręce, przecieram oczy. Ale nie jest tożadna atrapa, ani też fototapeta, ale najprawdziwsze morze, na dodatek z wielkąwyspą na horyzoncie.

Im pogoda robisię chłodniejsza czasem widok, który mam zaoknem staje się coraz bardziejsurrealistyczny. Każdego ranka, mimo iż temperatura na zewnątrz krąży już w okolicach zera, na plaży jakgdyby nigdy nic pojawia się grupa siedemdziesięciolatków. Rozbierają się dostrojów kąpielowych, wykonują kilka hartujących ćwiczeń i powoli, aczkonsekwentnie wchodzą do wody. Pływają śmiejąc się wniebogłosy, dobre półgodziny. A później ubierają się szybko i znikają do zaparkowanych bliskosamochodów. Bóg jeden wie, co dzieje się potem...

Żeby nie byłowątpliwości: w Grecji zimą jest naprawdę zimno. Co prawda świeci Słońce, ale maono przysłowiowe „zęby”. Temperatury nie brzmią może porażająco (około 5 – 7 stopni na plusie), ale przywilgotności powietrza dochodzącej do 85%, czasem wydaje mi się, że grecka zimajest zimniejsza niż polska.

Nie zniechęcato jednak okolicznej grupy „morsów”, która pojawia się każdego przedpołudnia.Nie mają żadnych wymówek – są niezawodni.

Prosiłam,błagałam Janiego, żebyśmy wybrali się na plażę i zapytali jednego z nich „jak to się robi?”, bo nie ukrywam -nie mogę wyjść z podziwu, jak to widzę. Kiedy patrzęjak radośnie, rześko i przede wszystkim zdrowo wyglądają, ciśnie mi się gdzieśw z tyłu głowy...a może by tak jednak spróbować...

Jani zaparł sięjednak rękami i nogami - oświadczył, że nie będzie latać po plaży i zaczepiać ludzi – nawet w celach naukowych! Nonic...Kiedy prawdziwy Grek się na coś uprze – nie ma mocnych! Jest to jednakdodatkowy motywator do nauki greckiego. I jak tylko poczuje się w języku pewniej,na pewno uzupełnię ten post o wywiad zprawdziwym „morsem”!

Tymczasemkażdego ranka przypatruje się uważnie,stojąc w oknie i wciąż uparcie, nie mogąc wyjść z podziwu. Ubrana w sweter,bawełniane podkoszulki, ciepłe rajstopy i dodatkowe skarpety, na widokkąpiących się „morsów” na razie przechodzi mnie ciarka. Dlatego już kilka dnitemu stwierdziłam, że jeśli chcę być równie radosna, rześka i przede wszystkimzdrowa, moje hartowanie powinnam zacząćjak najprędzej. Lepiej nie tracić czasu na puste słowa i zacząć od zaraz! Takteż zrobiłam. Dokumentację w postacizdjęć prezentuje niżej...

Do lipca spokojnie powinnam się wyrobić!J

Świąteczne wspomnienie Ogórka...środa, 18 stycznia 2012

2012-01-18T14:57:00.000-08:00

Co prawda jest już po Bożym Narodzeniu i zapewne wszyscykoncentrują się na rozbieraniu choinek i zdejmowaniu świątecznych świateł. Otej historii dowiedziałam się jednak całkiem niedawno. Historia nie jest jużaktualna, ale nie mogę powstrzymać się, żeby jej nie opowiedzieć.

W greckiejtradycji świąt Bożego Narodzenia, w dzień Wigilii i za raz po zakończeniu Świąt, gromady dzieci uzbrojone wmuzyczne trójkąty chodzą od domu do domu, również od sklepu do sklepu iśpiewają. W nagrodę otrzymują drobne monety, albo słodycze. Nie różni się towłaściwie niczym od polskich kolędników, poza tym, że greccy nie są przebranii... no właśnie – śpiewają tylko jedną, ciągle tą samą piosenkę, przy dośćnieskomplikowanym akompaniamencie polegającym na waleniu w metalowy trójkąt.

O zgrozo ...dostępny w tym okresie dosłownie w każdym sklepie, za jedynie jedno euro, zerozero centów.

Po całym dniu takiego koncertowa, a właściwiejuż w środku, na widok rozweselonychminek małych rozbójników, każdy kto ma stać się potencjalnym celem szturmu,stoi już z przygotowanymi monetami i wkłada je do małych łapek, imszybciej tym lepiej, żeby tylko uradowane łobuzy nie zdążyły otworzyć jeszczebuzi, odśpiewujących zawsze tą samą, niezmienną piosenkę...

http://www.youtube.com/watch?v=hK4LqQKW2vM

W dzieńkolędowania Ogórek, jak co dzień, siedział właśnie za kasą małego sklepu, któryjest rodzinnym interesem. Jak zawsze kiedy jest mało klientów, oglądałtelewizor zawieszony wysoko, naprzeciwko niego.

Otworzyły siędrzwi i do sklepu wszedł Cygan, który wyglądał na nieco jedynie starszego odOgórka. Sympatycznie uśmiechnięty mężczyzna taszczył ze sobą, wielki,staromodny magnetofon na kasety. Zapewne w tym właśnie momencie, Ogórekprzeczuwał, że ów Cygan będzie chciał ubić z nim interes i sprzedać całe toustrojstwo.

-Czy możesz mi powiedzieć, gdzie masz tutaj kontakt? –spytał grzecznie.

Ogórek niewiedział co powiedzieć. I zaskoczony pytaniem wskazał milcząc najbliższykontakt w ścianie. Cygan postawił na ziemi swój wielki magnetofon i podłączyłgo do prądu. Z kasety zaczął lecieć świąteczny, grecki hit, który nie sposób nie kojarzyć już po pierwszychtrzech nutach.

Ogórek stałjak zahipnotyzowany patrząc na uśmiechniętego, zadowolonego z siebie Cygana.Pewnie nie wierzył do końca, że dzieje się to naprawdę lub też zastanawiałsię, gdzie ukryta jest teraz kamera.

Kiedy piosenkasię skończyła, Cygan włączył przycisk „stop” i wyciągnął rękę po zapłatę.

-Człowieku, czy ty zupełnie zwariowałeś? – zaczął Ogórek.Po czym ciągnął swój monolog:

-Przecież to zupełnie nie miało sensu. Jesteśnieprzygotowany i zupełnie nieprofesjonalny. Nie można tak sobie chodzić zmagnetofonem i puszczać kolędę z kasety. Powinieneś najpierw nauczyć się jej napamięć, kupić sobie trójkąt i skoordynować śpiewanie i granie razem. A takoszukujesz tylko ludzi i nic na tym tak naprawdę nie zarobisz. Trzeba byćuczciwym, żeby do czegoś dojść.

Przyznaćtrzeba, że ludzie naprawdę potrafią zaskakiwać.

Ja tylko wciążnie mogę rozgryźć, kto z kogo sobie tutaj żartował. Prawdę Ogórek zachował już tylko dla siebie. Spodziewać się można jednak wszystkiego...

Ogórek przy pracy:)

Mniam!...Nieprzyzwoicie szybka grecka przystawka :)...niedziela, 15 stycznia 2012

2012-01-15T14:58:00.000-08:00

Ostatnio podpatrzyłam, że w greckiej kuchni bardzo częstopowtarza się pewne danie, które nie występuje w żadnej greckiej książcekucharskiej, nie ma nawet swojej nazwy. A wielka szkoda, bo smakujefenomenalnie, jest tak proste do wykonania i przede wszystkim bardzo szybkie –nie powinno zabrać więcej niż 3 – 5 minut.

Na zdjęciachwykonane z pewnymi dodatkami, ale w wersji oryginalnej, składniki ograniczająsię do:

gruby plaster fety (im twardsza tym lepsza), plaster pomidora, oregano, oliwa z oliwek. Opcjonalnie można dodać jeszcze: plastry papryki, cebulę, pietruszkę. W tej wersji robi się bardziej wykwintnie:)

Wszystkie składniki nakładamy na plaster fety. Powinien być dość gruby, tak około 1,5 cm. Polewamy odrobiną oliwy i posypujemy oregano. Wszystko zawijamy szczelnie w folię aluminiową i wkładamy na 10, 15 minut do rozgrzanego piekarnika (ok. 150 - 200 C). Po wyjęciu rozwijamy folię i już gotowe!

Jest to idealna, bardzo typowa dla greckiej kuchni przystawka. Uwielbiam smak roztopionej fety, która przechodzi smakiem pomidorów i oliwy. Wszystko świetnie się tu łączy, jeden smak przechodzi w drugi i naprawdę rozpływa w ustach... Na koniec jeśli zostanie trochę oliwy z fetą można maczać w tej płynnej mieszaninie chleb.

Dodatkowo – samo zdrowie!

Wielki plus: nie trzeba zmywać naczyń :) !

Nadzieja matką najwytrwalszych...środa, 11 stycznia 2012

2012-01-11T17:04:00.000-08:00

Wróciliśmy właśnie z naszej ponad dziesięciogodzinnej podróży z chrztu dziecka przyjaciółkiOlivki. Chrzest był na tyle spektakularnym wydarzeniem, że potrzeba mu będzieco najmniej dwóch postów... Cała uroczystość trwała od samego rana, a skończyłasię na wielkiej, nocnej imprezie. Nie wiem, jak przeżył to wydarzenie niespełnaroczny Achilles, ale jestem przekonana że wyrośnie na twardego mężczyznę, botego dnia przeżył chyba wszystkie tortury, które taki maluch może przejść.

W każdym razie,przez dziwny zbieg okoliczności, cała uroczystość odbyła się w miejscowości, zktórej czekamy wieści na temat pracy Janiego. Na razie cisza, telefon milczy, awszyscy wzdrygają jak tylko słychaćjakiekolwiek dzwonienie.

Mając cały czasw głowie informację, że wiadomość o pracy ma przyjść z początkiem Nowego Roku,już od drugiego stycznia czekam chyba najbardziej aktywnie ze wszystkich.Dochodzę jednak do wniosku, że jedyną stałością, która pozostaje niezmienna w tym całym greckim bałaganie,jest moja naiwność. Podpytana o sprawę pracy sekretarka wielkiej fabryki,parsknęła tylko wielkim śmiechem...

-Hahaha! Przecież jeszcze dobrze nie skończyły sięŚwięta... Dyrekcja nie zdążyła wrócić jeszcze z zimowych wakacji.

Zupełnie niemam pojęcia dlaczego znając już tak dobrze sposób funkcjonowania tego kraju,nadal stale biorę każde greckie słowo tak na serio?

Następnegodnia po chrzcie udaliśmy się do kuzynki Janiego. Światłość – tak dosłownie wpolskim tłumaczeniu brzmi jej imię[1], jest obecnie najszczęśliwszą kobietę na kuli ziemskiej. Imię Światłość, w jakiś niesłychany sposóbdo niej pasuje. Jest ona bowiem jedną z najmilszych i najbardziej uroczychkobiet jakie znam. Światłość jest tak piękna, że za każdym razem, kiedy jąwidzę mam wielką ochotę zrobić jej zdjęcie. Ma około trzydziestu pięciu lat,fantastycznego męża i przepiękny dom z ogrodem.

Tak rzadkozdarza się jednak, że los daje człowiekowi w prezencie pełny pakiet szczęściana całe życie. Od siedmiu lat, mając wszystko co potrzeba, Światłość razem ze swoim mężem starali się jeszcze tylko o dziecko – dlapełni swojego szczęścia. Nikt nie potrafił określić przyczyny niemożności zajściaw ciążę, bo z medycznego punktu widzenia, wszystko było w jak największymporządku. Światłość przeszła przez kilka prób in vitro – żadna nich się nie powiodła. Lata płynęły. Zegarbiologiczny nieuchronnie tykał. Negatywne wyniki setek testów ciążowych nie robiły już na Światłości żadnegowrażenia – do złych wiadomości zdążyła się już przyzwyczaić. Mimo wszystko, jejapteczka zawsze pełna była nowych. Tylko powoli niewielki pokoik przy kuchni, zprzeznaczeniem „dla dziecka”, zamieniał się w małą graciarnię. Swojegopierwotnego przeznaczenia nigdy jednak całkowicie nie zmienił.

-Boże – żeby tylko Światłość zaszła w ciążę! – niepamiętam spotkania, żeby tego zdania nie wypowiedziała babcia Oliva.

Aż tu posiedmiu latach, kilku próbach in vitro, nie wiadomo dlaczego właściwie teraz...

Kiedyweszliśmy do mieszkania, Światłość leżała okryta kocem, mając w zasięgu rękidwa telefony, wodę, zestaw kolorowych gazet, pilota od telewizora. Bardzo źleznosi ciążę i do końca trzeciegomiesiąca ma tak leżeć w łóżku. Ciąża na szczęście nie jest zagrożona, ale mimowszystko trzeba uważać.

Nie wiem czykiedykolwiek w życiu widziałam w oczach drugiego człowieka tak czyste i takspokojne szczęście. Niemalże dosłownie oświetlało całą przestrzeń mieszkania.Bez żadnego makijażu, opatulona w koc,z włosami podpiętymi do tyłu, Światłość wyglądała tak pięknie jak nigdy jeszczew życiu. I jak tu nie wierzyć w cuda, nawet jeśli wcale ich jeszcze nie widać?

[1] Współczesneimiona greckie dzielą się na trzy główne typy. Typ 1 – to imiona, którym nie jest nadane specjalne znaczenie, a pojawiły się w Grecji często przez wpływinnych kultur. Typ 2 – to imiona żywcemwzięte z greckiej mitologii. Za najzupełniej zwyczajne uznawana są imiona takiejak: Achilles, Odyseusz, Atena, Afrodyta, Herakles. Trzeci rodzaj imion, totakie które mają bardzo konkretne znaczenia i przypominają imiona indiańskie, np.: Brina – Światłość, Agapi – Miłość, Zoi – Życie, Agati (czyli polska Agata ! ) – Czysta, Dorothea ( polska Dorota ) – Dar Boga, Atanasios - Nieśmiertelny, Haralabis - Świetlisty z radości, Argiris – Zrobiony zezłota. Trzeba przyznać, że brzmi tobajecznie...J

Sylwestrowa noc...czwartek, 5 stycznia 2012

2012-01-05T17:16:00.000-08:00

Możliwości naszego tegorocznego Sylwestra, podobnie jaknasze fundusze, które mogliśmy na niego przeznaczyć, były bardzo ograniczone.Opcja pierwsza: Sylwester u Ogórka z gronem przyjaciół. Opcja druga: Sylwesteru nas (tzn. w domu sałatki) z dokładnie tym samym gronem, plus Ogórkiemoczywiście. Wybłagałam, wypłakałam, wypiszczałam – Sylwester odbył się u nas!

Zdołałamdostosować się do greckiego luzu już na tyle, że postanowiłam iż sylwestrowegotowanie ograniczymy do dwóch dość prostych sałatek i czegoś słodkiego, a opomoc poprosimy wszystkich, którzy mają się pojawić, czyli około 10 – 15 osób.Mój idealny ograniczony plan kulinarny, podzielony dodatkowo na mnie i Janiego,pozwolił na to, żeby w spokoju nadmuchać balony, rozwiesić serpentyny i przygotować stół.

-Co?! Wy chyba zwariowaliście! – wykrzyknęła Feta, nawieść o naszych planach. Staliśmy zupełnie zbici z tropu, bo jeszcze wczorajsama dała nam błogosławieństwo na małe party w salonie.

-Dwie sałatki i ciasto? Wy chyba zupełnie straciliście rozum! Z mojego domu nikt nie ma prawa wyjść nie najedzonym!

To, że ktoś wdomu może być nie najedzony stanowi właściwie jedyny powód do stresu u każdejtypowej greckiej pani domu. Nie jest to nawet przyczyna stresu, co prawdziwa hańba w rozumieniu Greczynek. Tymsamym Feta zakasała rękawy. Wysłała Pomidora po mięsne łowy i na pięć godzinzamknęła się w kuchni. Nie dała się odciągnąć od niczego, przetłumaczyć, że nietrzeba i w żadnym razie pomóc.

Około ósmej,obok dwóch sałatek, jednego ciasta, stał: wielki pieczony kurczak, kotletymielone[1],ziemniaki, ryż, dodatkowo sałatka z buraków i mus czekoladowy. Szczęśliwa, że unikniezhańbienia Feta, odłożyła fartuch po czym założyła obcisłą małą czarną, półmetra przed kolano, czarne szpilki i tak pod ręką z Pomidorem zatrzasnęła zasobą drzwi. Tego wieczoru również i ona bawiła się wyborowo.

Mądrzejsza omój bożonarodzeniowy błąd, w kwestii zupełnie odwrotnego stroju, postanowiłam,że tym razem na pewno nie dam się zwieść! Nie pytałam już Janiego „w co mam sięubrać” i raczej już długo nie zapytam. Do ubrania przygotowałam dwa zestawy:elegancka sukienka i zestaw typu dres plus koszulka. Mądry Polak po szkodzie!Przydały się oba!J

"O dwóch takich

Goście mielizejść się około 21. Cieszyłam się bardzo, że zdążyli przed północą, bo pierwszydzwonek zadzwonił o 23. Sama z ciekawością zastanawiałam się co takiegobędziemy robić z Ogórkiem i resztą przyjaciół, bo nikt nie chciał oglądaćfilmu, ani potańczyć. Pierwszy zjawił się najlepszy przyjaciel Ogórka i Ogórekwe własnej osobie. Patrząc na ich zupełnie obojętne na wszystko miny, przezgłowę przechodziły mi oczywiście najczarniejsze myśli. Pewnie spiją się wtrupa, trzeba będzie ich transportować, a co najgorsza sprzątać na pewno niemożliwy do wyobrażenia bałagan.

co ukradli

Ogórek jak tozawsze on, spokojnie zapalił papierosa, pomilczał, pomyślał nad swojąegzystencją, a kiedy zjawili się już prawie wszyscy zaproponował grę:podzielimy się na dwie grupy i będziemy sobie pokazywać tytuły filmów. Ci coprzegrają będą „idiotami”, a ci co wygrają – to będą „super goście”!

Powiedział toco prawda z całkiem poważną wręcz srogą miną, ale nawet kiedy podzieliliśmy sięna grupy, ja nadal nie wierzyłam, że Ogórek lat już prawie 30, z twarzą recydywisty za raz będzie prezentował film, a jam mam zgadywać o co muchodzi. http://salatkapogrecku.blogspot.com/2011/11/jak-zapalic-papierosa-krok-po-kroku.html

Księżyć"!

W salonieszybko zorganizowano stoper, odmierzający całe 2 minuty, notesy i ołówki dozapisywania filmów. Ogórek wyszedł pierwszy. Kilkoma ruchami coś pokazał,powymachiwał rękami. Raz to potaknął głową, później zaprzeczył. Raz, dwa, trzyi odgadnięte! Po kilku kolejnych prezentacjach, już uwierzyłam w to, że naprawdę gramy w pokazywanie i odgadywanietytułów, ale nie mogłam się za to nadziwić, jakim talentem aktorskim wykazująsię wszyscy bez najmniejszego wyjątku. Grecy do prawdy są obdarzeni niezwykłąbarwnością w gestykulowaniu. Czasem, kiedy obserwuje rozmowy ludzi, na początkuwydaje mi się, że rozmawiają językiem migowym. Ale prawdziwy język grecki jestnieodłączny z żywym, barwnym gestykulowaniem. Ja niestety mogłam jedynie opuścićszczękę i tylko pozazdrościć. Bo kiedy przyszła kolej na moją prezentację,poczułam że najpierw stałam się cała czerwona, a kiedy zaczęłam zastanawiać się jak pokazać film pt. „Mr. Nice”,właściwie czas minął. Na szczęście...

-Dorota, tracimy punkty! Wymyśl jakiś tytuł! Coś naprawdęciężkiego! Dawaj!

-Dobra...- poczułam jak w moich żyłach krąży adrenalina.Serce zaczęło bić znacznie szybciej...Co za emocje! Szybka analiza iznalazłam...

-„O dwóch takich co ukradli Księżyc”!

Twister!

Chyba niktprócz mnie nie zorientował się, że zaczęła dobiegać dwunasta, bo emocjenaprawdę sięgały zenitu. Każdy przecież chciał tak bardzo zdobyć tytuł „supergościa”. I sama nie wiem, dlaczego – ale udzieliło się również i mnie. Przyznam– tak bardzo chciałam być tym „super gościem”! Kiedy dobiła już północ, ja pocichu wypowiadałam moje noworoczne życzenia, a moja drużyna niestetyprzegrała....Nie mam pojęcia jak, ale przeciwnicy pokazali „O dwóch takich coukradli Księżyc”. Na Nowy Rok wiwatowaliśmy z piętnastominutowym opóźnieniem.

Co za noc.Nikt nie przypomniał nawet, żeby otworzyć szampana. A ja do dziś nie mogę sięnadziwić, jak niesamowicie potrafią bawić się Grecy przy coli bez cukru. Całaimpreza skończyła się około piątej nad ranem. Po pokazywaniu filmów przyszłakolej na grę „Mafia”, pokera, którego stawką było całe 10 euro i monopol. Daję słowo – nie znoszę żadnej z tych gier,ale w tak emocjonującej wersji, naprawdę również i ja wczułam się w każdą znich.

Tymczasemuciekam pakować walizki. Jutro wcześnie rano, wyruszamy na zapowiadamy już kilkamiesięcy wcześniej chrzest synka przyjaciółkiOlivki. Zobaczymy co słychać w Atenach i postaramy się dowiedzieć więcej co zpracą Janiego. Czekają mnie więc niestety krótkie wakacje od bloga, ale zpewnością też cała kopalnia inspiracji.

Na koniec, niemogę się powstrzymać, żeby się nie pochwalić! Serce bije mi szybciej zeszczęścia: mój pierwszy wydrukowany na papierze tekst jest właśnie dostępny wstyczniowym magazynie o sztuce nowoczesnej. Styczniowy Arteon dostępny już w każdymEMPiKuJ)))) Co za wiadomość – na sam Nowy Rok!

http://www.arteon.pl/art.php#1238

[1] Te w wydaniugreckim są bardzo podobne do polskich, tyle że nieco mniejsze i pieczone wpiekarniku.

2012!...wtorek, 3 stycznia 2012

2012-01-03T05:56:00.000-08:00

Witam serdecznie już w 2012! Po moim tegorocznymSylwestrze dochodzę do wniosku, że idealnie byłoby każde Boże Narodzeniespędzać w Polsce, natomiast Nowy Rok witać w Grecji (relacja z Sylwestra właśnie powstajeJ).

Grecywłaściwie dopiero dzisiaj ogarnęli się po noworocznej zabawie. Jeszcze wczoraj,czyli 2go stycznia, wszystko było zamknięte na cztery spusty. Zero oznak życia.Na pytanie „właściwie dlaczego 2gi stycznia jest czerwonym dniem w kalendarzu?”dostałam dość enigmatyczną odpowiedź – „dlatego, że jest po 1wszym...”.Hmmm...logiczne! Chyba więcej wyjaśnień nie trzebaJ

Ja, jeszczepod koniec okresu świątecznego, podpatrzyłam jeden bardzo uroczy trend wbożonarodzeniowych dekoracjach. Przewiązane wstążkami drzwi z wielkimi,kolorowymi kokardami pojawiają się wszędzie. W domach, sklepach, wewnątrz i nazewnątrz budynków. Ta najbardziej efektowna jest dziełem Cytrynki – siostryFety, która uwielbia kolor czerwony i zawsze wie co, kiedy i gdzie jest modne.

Wiem, że jestjuż dawno po sezonie na świąteczne dekorowanie domów. Ale ja Nowy Rok 2012 zaczynamz wielkim marzeniem do spełnienia. Marzę o tym, żeby mieć już własny dom i tak właśnie go udekorować. Nawet w środku lata! Niebędę ukrywać – tego właśnie życzyliśmy sobie, w tym magicznym momencie, kiedy wybijała dwunasta...

Liczę natrzymanie kciuków – wiele ma się wyjaśnić jeszcze w styczniu! Potrzeba namteraz sporej dawki szczęścia J

http://www.salatkapogrecku.blogspot.com/2011/10/gorzej-byc-nie-mogoczwartek-27.html

Nawet panowie wiedzą jak na Święta upiększyć swój dom
- autor dekoracji uradowany z efektu!

Boże Narodzenie po grecku...piątek, 30 grudnia 2011

2011-12-30T13:54:00.000-08:00

Tegoroczne Boże Narodzenie było jedynym w moim życiu popierwsze spędzonym daleko od rodziny, a po drugie w innym kraju. Fakt, że niebędę spędzać Świąt w gronie najbliższych nie napawał mnie radością i nieskłaniał do wczucia się w świąteczną atmosferę. Mogę jednak powiedzieć, żepowzięte wcześniej kroki ( http://www.salatkapogrecku.blogspot.com/2011/12/jak-przezyc-boze-narodzenie-na.html ) naprawdęuchroniły mnie przed gorszym samopoczuciem (a dodatkowo nigdy wcześniej niedostałam tak wielu kartek świątecznych!), tak że siedząc przy choince było micałkiem przyjemnie. Nie promieniałam może szczęściem, ale określenie„przyjemnie” doskonale opisywało mójnastrój.

Byłam za toniesamowicie ciekawa jak będą wyglądać Święta w Grecji. Tego samego ciekawabyła moja rodzina jak i wszyscy przyjaciele. Grecja jest przecież krajem oprzebogatej tradycji, kulturze, nie wspominając już o kuchni. Z okazji Bożego Narodzenia można więc było spodziewaćsię super, hiper świątecznego nastroju, który naprawdę poruszy całą duszę i serce, czegoś czego nie da sięzapomnieć oraz niezliczonych drobnychzwyczajów, które jeszcze bardziej ubarwiają ten okres.

Przeważniejednak, kiedy spodziewamy się czegoś prawdziwie efektownego...Ujmując krótko,życie to prawdziwa komedia...

Przez całytydzień cała grecka sałatka mówiła mi stanowczo, że nie mam co marzyć ootworzeniu prezentów w wigilijną noc. Prezenty w Grecji otwiera się 1gostycznia i basta. Mają leżeć pod choinką, ładnie wyglądać i torturować! No cóż, 1wszy stycznia jestpojutrze, a ja już od prawie tygodnia noszę piękne, zimowe rękawiczki odOlivki; prześliczny naszyjnik od Janiego założę już jutro; a naprawdę wymarzoneperfumy od Fety dawno zdążyłyprzesiąknąć większość moich ubrań.Prezenty nie tylko nie odpakowaliśmy w Sylwestra - nie doczekały nawetWigilii. Wystarczyło jedno, krótkie „a niech tam!”, po którym nikt już niesłyszał moich wołań i narzekania: „przecież sami mówiliście...!”.

24 grudniarano, wyszyliśmy z Janim po ostatnie zakupy potrzebne do robienia pierogów ibigosu. Ja w nowych rękawiczkach, pachnąca od stóp do głowy... Powolny,senny rytm ranka w niczym nieprzypominał chaosu i pędu w tym samymczasie, na polskich ulicach. Tylko spokojnie – w Wigilię wszystko czynne do18.00, czyli cztery godziny dłużej niż zwykle. Żeby tylko nikt nie narzekał, żesię stresuje; bo jak wiadomo stres to jedyna rzecz, na którą typowy Grek niemoże sobie pozwolić.

Kawiarnie ikawiarenki w centrum wypełnione były po brzegi, po dosłownie same brzegi, iżeby dostać miejsce przy stoliku trzeba było stać w kolejce. W sklepach długośćkolejek standardowa, nie dłuższa ani nie krótsza niż w każdy inny powszednidzień. Już po tym co działo się wokolicach południa, można było łatwo wywnioskować, że Grecy Boże Narodzeniepojmują jako zwykłe świętowanie i nikt na pewno nie ma zamiaru stać z chochlą wkuchni, czy też trzepać dywany. Ja już to czułam, ale jeszcze sobie nieuświadamiałam.

Kiedy kończyłam wyrabianie ciasta na pierogi, Fetabyła w połowie swoich prac. A kiedy brałam się za lepienie dziesiątego pieroga,Feta zmywała już naczynia i nakrywała do stołu.

-Biedne dziecko... – załamała nade mną ręce. – Czy możebyć coś bardziej skomplikowanego niż polska kuchnia? – spytała i jednocześnieprzyłączyła się do lepienia. Dzięki Bogu – bo sama skończyłabym chyba rano.

Punktualnie ogodzinie ósmej pierogi oraz bigos wśród greckich dań były już na stole. A ja wswojej najlepszej sukience, z misternie ułożonymi włosami i świąteczniepomalowanymi paznokciami czekałam na baczność na gości. Nie zdziwiło mnie, żepół godziny później nie było jeszcze nikogo. Grecką normą jest również to, żenikt nie zapukał nawet trzy kwadranse później. Przeczesałam włosy. Poprawiłamsukienkę, uświadamiając sobie, że niestety tylko ja wyglądam tak odświętnie, anikt naprawdę nie ma zamiaru przebrać się z codziennych dresów.

Kiedy zobaczyłam, że wszyscy pozostali gościewyglądają zupełnie codziennie, awiększość jest naprawdę w dresach pocieszałam się, że zawsze lepiej wyglądaćbardziej odświętnie niż być po tej drugiej stronie przesady i zostać uznaną za ignorantkę.

No cóż,wolałam skoncentrować się na pierogach, bo mimo iż kapusta kiszona tu nieistnieje, wyszły naprawdę znakomicie! Trzeba przyznać – pierogi powinny staćsię naszą dumą narodową, bo naprawdę są niezastąpione. Z pewnością jednakkażdego ciekawi co takiego niezwykłego znajdowało się na typowo greckim stole? Hmmm.... Może za ciekawemożna uznać to, że królowały steki, mielone kotlety, frytki, ziemniaki i zwykłesałatki z sosem jogurtowym, czyli zupełnie nic czego nie je się w zwyczajnydzień w Grecji. Jak dla mnie przyznam szczerze – było to nie ladarozczarowanie, bo spodziewałam się, czegoś ... świątecznego. Nie było zupełnieniczego, co przyrządzane jest jedyne w Święta, nie wliczając pierogów i bigosu oczywiścieJ

Trudno jest mi też przytoczyć jakiś ciekawy świąteczny zwyczaj, w typie śpiewania kolęd, dzieleniasię opłatkiem czy Pasterki. Niczego tak nadzwyczajnego zupełnie nie było. Asama Wigilia całkowicie odbiegała od polskiego pojmowania 24 grudnia iprzypominała bardziej imieninowe przyjęcie. Po kolacji, czy też nawet w jejtrakcie część gości poszła na imprezę do klubu, część rozeszła się do domów, a innizajęli się sobą. Jak więc wytłumaczyćkomuś, że w ten dzień szczególnie tęskni mi się za rodziną?

Pozostałe dniŚwiąt to typowy dla Greków to luz – blues i byczenie się na kanapie.Odwiedziliśmy kilku krewnych i świętowaliśmy imieniny szwagra Fety. Szkodatylko, że nie wiedziałam, że to imieniny są dla Greków tak bardzo istotne. Teraz już wiem i sobiezapamiętam. Pomyślałam, że dam sobie spokój z odświętnymi sukienkami i założęzwykłe dżinsy. Zdecydowanie ... każda dziewczyna kilka razy w życiu musi poczućsię jak Brigide Jones. Tak się właśnie poczułam, kiedy drzwi otworzyła panidomu w seksi małej czarnej i sznurze wielkich pereł. Reszta biesiadników byłanie mniej odświętna. Na pewno – taka sytuacja to jest gorszą stroną przesady!

No cóż, zpewnością te kilka świątecznych dni należało do miłych, spędzonych z greckąsałatką i greckimi przyjaciółmi, z którymi trudno się nie uśmiechać. Jednak tymkilku dniom daleko było od świątecznej magii, którą wspominam z Polski. Bardzo daleko. Nie mam pojęcia – być możejest tak, że z perspektywy odległości i czasu, idealizuje się i ubarwia swojewspomnienia. Mimo wszystko, za rok, choćby nie wiem co – mimo, iż nieprzepadam – docenię nawet karpia. Docenię wszystko trzy razy bardziej i to z pewnością wielka zasługa tychŚwiąt. Zupełnie nie miałam pojęcia, że te polskie są tak naprawdę niezwykłe!

P.S. CiociuJózefo i mamo – wielkie dzięki zapaczkę z grzybami!!!

Tymczasem życzę wszystkim szampańskiej zabawy, a przedewszystkim wiele pięknego szczęścia w 2012! My już dmuchamy balonyJTrzeba godnie powitać Nowy Rok! Do napisania już w 2012! Ciekawe coprzyniesie...

Wspomnienia babci Oliwy...wtorek, 27 grudnia 2011

2011-12-27T15:38:00.000-08:00

Za każdym razem, kiedy patrzę na Oliwę z oliwek, nie mogęprzestać myśleć, że przeżyła już prawie cały wiek. Przyszła na świat w 1914, cooznacza że widziała pierwszą, a następnie drugą wojnę. Jako mała dziewczynkamusiała chodzić w długich sukniach, które ja znam tylko z wojennych filmów.Wychowała się bez radia, telewizora, a dziś trudno jej sobie wyobrazić na czympolega działanie internetu.

Siedząc obok,przy świątecznym stole, pomyślałam że to wspaniała okazja, żeby namówić babciędo wspomnień z czasów, o których ja czytałam tylko w książkach. Wiedziałam, żena pewno dowiem się czegoś osobliwie ciekawego. Tak wiekowych osób nie ma natym świecie wiele, a Święta to doskonała okazja na rodzinne wspomnienia.

-Babciu ... – zaczęłam z pomocą Janiego, który tłumaczył.

-Przeżyłaś już prawie cały wiek. Czy możesz powiedzieć cościekawego o tamtych czasach? Widziałaś wojny, pierwsze filmy w kinach, to jakczłowiek wylądował na Księżycu. Pamiętasz może Coco Chanel? Albo na przykład Marię Callas?

-Callas – skąd mogłam ją znać? Przecież mieszkałyśmy odsiebie daleko. Ale tego nosa – tego nieda się zapomnieć! Co za kartofel! Dzięki Bogu już nie słychać jej wycia, bo niemogłam tego znieść! OOOouuuu....Co to mają być za dźwięki?!

-No dobrze...A tak ze swojego życia. Opowiedz cościekawego...

Babcia,najwyraźniej nie była w nastroju na opowieści i po dłuższych namowachewidentnie próbowała nas zbyć.

-Dziecko, daj mi święty spokój. Co ja mam ci opowiadać ojakiejś wojnie, jak nas Turcy rabowali? Co tu wspominać...? To było tyle lattemu. Teraz jest teraz i najlepiej opowiem ... kawał... – rozsiadła się wygodnie ido razu rozpromieniała.

W jednejwsi żyły dwa małżeństwa. Kostakis z żoną Simelą i Iorikas z żoną Partelą. Wiodło im się nawet dobrze, ale pewnej jesieni zabrakło im pieniędzy i nie mieli co jeść. Obaj mężowie posłali więc swojeżony do pobliskiego sadu, na zbiory jabłek. Obie przez trzy całe dni zbierały owoce, a kiedy skończyły pracę - wróciły do domów i pokazały mężom co zarobiły.

-Jak to możliwe? – powiedział do swojej żony Kostakis.– Zbierałaś jabłka z Partelą dokładnie przez ten sam czas. Ona zarobiła 300, aty tylko 100 drachm? – pytał wzburzony mąż i jak stał tak wybiegł od razu do Iorikasa,żeby wyjaśnić całą sprawę.

Hahaha... –przerwała babcia nie mogąc ze śmiechu wydusić słowa, przewracając sięjednocześnie na łóżku. Po chwili jednak dzielnie kontynuowała...

-Tak, zbierałyśmy razem, dokładnie tyle samo czasu. Aleja zbierałam jabłka na dole, a Partela wdrapywała się na górę, co byłotrudniejsze. – wyjaśniła Simela.

-Jak to? – powiedział Kostakis do żony, która za nim przybiegła. – I ci nie wstyd, że widać ci było majtki??

W tymmomencie babcia ze śmiechu prawie sięzakrztusiła. Odpoczęła chwilkę, ogarnęła się i wypiła łyk wody, po czymdoszła do sedna sprawy...

-Durniu jeden! Aleś głupi! Nie miałam żadnych majtek!!!

Co za historia :) Przyznacie, że prócz godnego podziwy wieku, Oliwa z oliwek jest kobietą z naprawdę godną podziwuosobowością. Bez żadnej wątpliwości...

Jak przeżyć Boże Narodzenie na obczyźnie? – poradnik emigranta...czwartek, 22 grudnia 2011

2011-12-22T15:28:00.000-08:00

Święta to chyba najtrudniejszy okres dla wszystkich tych,którzy w tym czasie są za granicą lub daleko poza domem i nie mogą tak naprawdęspotkać się z rodziną. Mimo tego, iż tak lubimy narzekać na swój kraj, podkoniec grudnia nic tak naprawdę nie jest w stanie zastąpić zapachu suszonychgrzybów, smaku bigosu, prawdziwejchoinki, a przede wszystkim - spotkania z bliskimi. W czasie Świąt nasza polska – romantyczna dusza, ciągnie uparcie wstronę domu...

Mimoświątecznej nostalgii, ja postanowiłam nie rozżalać się nad losem, który kazał zostać mi teraz na obczyźnie, tylkozakasać do pracy rękawy i zrobić wszystko co mogę, żeby również i te Święta niestraciły na swojej magii. Metoda ignorowania nie poskutkowała... (http://salatkapogrecku.blogspot.com/2011/12/swiateczna-goraczka-na-dwa-miesiace.html)Poszłam więc po rozum do głowy i wymyśliłam kilka małych sposobów, którepomagają mi wciąż czuć się świątecznie. Jeśli, ktoś jest w podobnej sytuacji, być może też się mu przyda. Zawszewarto się zabezpieczyć!

Oto mojesposobyJ

KARTKI POCZTOWE – dotychczas czasem zdarzało mi siępowysyłać kartki pocztowe na Święta, ale dopiero teraz zrobiłam to naprawdę nacałego pisząc własne długie życzenia i wysyłając naprawdę dużą ich liczbę.Stary dobry zwyczaj, dziś już prawie na wymarciu – ma w sobie coś naprawdę uroczego.

KUPIĆ PREZENTY – niby nic szczególnego, ale przy dośćograniczonych funduszach, trzeba było pogimnastykować trochę wyobraźnie.Dlatego kupować prezenty zaczęłam już miesiąc wcześniej, dzięki czemu miałamczas wyłowić coś osobliwego dla każdego. Najbardziej jestem jednak dumna zsamodzielnego pakowania! Dodatkowo wyszło bardzo ekologicznie.

TRADYCYJNY SMAKOŁYK – jak wiadomo jedną z podstaw Świątjest tradycyjna kuchnia. W Grecji naprawdę ciężko znaleźć coś co kojarzyłobysię z potrawami z polskiej Wigilii. Jauwielbiam pierniki pod każdą postacią. Tutaj są one dość egzotyczne, ale dośćproste do wykonania. A żadne nie smakują lepiej, niż te wykonane samodzielnie!Nie ma również innej możliwości – muszą poprawić humor!

ZROBIĆ COŚ DLA INNYCH – przez komercyjną otoczkę Świąt, często zapomina się, że to jest taknaprawdę najważniejszy ich punkt. Potrzebujących pomocy jest tyle, że właściwienie wiadomo od czego zacząć. Ja, ponieważ uwielbiam zwierzęta, wpłacam comiesiąc małą sumę na schronisko. Niby mała kwota, ale przeliczyłam, że pozwalaona przeżyć przez miesiąc jednemu kotkowi. W moich comiesięcznych wydatkach –nic wielkiego, a jakiś kot chodzi najedzony. Z okazji Świąt podwoiłamkwotę! Nich i kociak świętuje z okrągłym brzuszkiem – kimkolwiek on jest!

http://schronisko.com/

COŚ GRECKIEGO – nie wiem jeszcze dokładnie jak wyglądająŚwięta w Grecji – dopiero się o tym przekonam. Trudno więc jest mi siędostosować i najstraszniejsze, że nie mam pojęcia w co się ubrać, żeby niepopełnić żadnej gafy (każda dziewczyna wie jak obrazowo odpowiadają na te pytanie faceci...). Postanowiłamjednak trochę „wbić” się w greckie świętowanie. Przygotowałam sobie dziecięcąksiążkę z „Opowieścią wigilijną” w wersji greckiej i zamierzam odczytać całą!Nie idzie mi jednak najlepiej... Jak na razie przeczytanie jednej linijni trwaokoło minuty i ten czas nie chcę się skrócić – za nic! Nie dam jednak zawygraną i choćby walili głowami o ścianę, błagali o pomoc – przeczytam całość! Dobrze, przyznam się... to mała zemsta za rozdawanie prezentów dopiero 1go stycznia...

NA CZARNĄ GODZINĘ – myślę, że być może nadejdzie takimoment, w którym zatęsknię nawet za karpiem przyniesionym w siatce foliowej,dogorywającym później w wannie. Być może zakręci mi się łezka. Albo do bóluzirytuje się na widok palmy ustrojonej lampkami, tak bardzo tęskniąc zachoinką... Na taką najgorszą chwilę przygotowałam sobie – hit moich Świąt - wielkie rogi z doczepionymi dzwonkamiJTrudno jest mi nawet wyobrazić sobie jak płaczę, mając na głowie coś takiego...Poza tym już przetestowałam – mają naprawdę magiczną moc! Kiedy je wkładam –wszyscy jak jeden mąż wesoło się do mnie uśmiechają! Jeden rożek trochę opada,ale to wcale nie szkodzi!

Kończąc tenpost, przygotowuje się psychicznie dolepienia pierogów. Właśnie dziś przyszła paczka z suszonymi grzybami. KochamPocztę Polską! Są naprawdę zawsze na czas!

Tymczasem więc,jeszcze na spokojnie, przed świątecznym zamieszaniem, wszystkim czytelnikom,ludziom którzy podpatrują blog, gdziekolwiek i kimkolwiek jesteście, chciałam życzyć Pięknych, Magicznych, ZłotychŚwiat! Myślę, że choć przez tych kilka wyjątkowych dni warto znów uwierzyć, żeto Święty Mikołaj przynosi nam prezenty i że ten świat chociaż na te kilka dnimoże być lepszy...

Ściskam wszystkich bardzo mocno!

P.S.

Jeśli ktoś z Was w te Święta również jest daleko od domu,przetestował wszystkie te metody, a nadal jest mu smutno – niech napisze do mnie, nawet w ramach reklamacji! Zawsze jest lżej miećświadomość, że ktoś inny jest w podobnej sytuacjiJ dizzy70@wp.pl

Olivka radzi – jak postępować z facetami?...poniedziałek, 19 grudnia 2011

2011-12-19T12:51:00.000-08:00

Kiedy już przygotowaliśmy kawę po grecku oraz faworki(patrz: dwa wcześniejsze wpisyJ ) zapraszam do czytania postu, który przygotowałyśmyrazem z Olivką. Zapraszam szczególnie serdecznie, bo rady są naprawdęna miarę złota. Sprawdzają się w stuprocentach – Olivka wypróbowała każdą z nich na własnej skórze i to niejedenraz!

Wiedziałamdokładnie co muszę zrobić, żeby zmotywować moją grecką przyjaciółkę do naprawdęszczerej rozmowy i czym mogę otworzyć jej malinowe usta. Kilka dni temu,wieczorową porą, zaprosiłam ją do jednej z lepszych cukierni w mieście nanajbardziej czekoladowe ciasto świata.

-Wróciłam do rzeczywistości. Teraz mogę mówić. –powiedziała, kiedy po chwili wchłonęła całą porcję wielkiego ciasta. Naprawdęczekoladowego. I trwało to naprawdę tylko kilka minut.

KiedyOlivka przełknęła ostatnie kęsy i nadobre wróciła ze swojego czekoladowegoświata, opracowałyśmy mini poradnik, wktórym zawarte jest wszystko co o facetach wie każda szanująca się Greczynka.Momentami z lekkim przymrużeniem oka, ale mimo wszystko ... w tych radach tak wiele jest prawdy....

Rada nr 1: po pierwsze musisz być ZOŁZĄ[1]! Co znaczy dokładnie: zawsze mieć swojezdanie, swoją opinię na dany temat, swoją własną, indywidualną osobowość.Nigdy, ale to nigdy nie naginaj swojego zdania, planów, upodobań dla faceta!

Rada nr 2: raz w tygodniu urządź wielką awanturę, obyle co! Krzycz, płacz, walnij czymś o ścianę. To oczyszcza atmosferę, pozwalawyjść na zewnątrz wszelkim złym emocjom. Po takiej awanturze, atmosfera –dokładnie jak po burzy – jest oczyszczona!

Rada nr 3: unikaj perfekcyjnego wyglądu i zasady „zawsze wyglądam świetnie”.Raz na jakiś czas nie maluj się, nie rób niczego z włosami, ubieraj się tylko wdresy. Po tym okresie, zrób z siebie prawdziwą boginie. Dopiero przez taki kontrast, rezultat będzie naprawdęspektakularny, a jedyne co facet będzie mógł powiedzieć, to jedno wielkie:łłłaaaałłłłłł......!!!

Rada nr 4: szanuj jego potrzeby. Facet co jakiśczas m u s i porobić z kumplami coś głupiego. Pograć w grę video, pooglądać mecz,wyjść na piwo i sobie pobekać. Daj mu czas żeby się wyszalał. A kiedy do domuprzyjdą koledzy pooglądać głupawy film, albo mecz – zamów im pizzę – nigdy citego nie zapomni.

Rada nr 5: zawsze jeśli coś od niego chcesz,cokolwiek to jest, zamień się z bezbronne dziecko, spuść głowę, a najlepiej sięrozpłacz. Każdy przecież chce pomagać małym, bezbronnym sierotkom. To odruch czysto ludzki!

Rada nr 6: jeśli wkurza cię to, że ogląda się zainnymi dziewczynami, zrób wszystko żeby przykuć jego uwagę. Konkretnie: jeślijesteście na przykład na plaży, a on nie może skoncentrować się tylko na tobie,zrób topless! Zwrócisz uwagę nie tylko jego, ale i wszystkich innych w okolicy!Ale tak na poważnie: pamiętaj, że to zawsze ty jesteś numer 1.

Rada nr 7: marudzenie nie działa! Jeśli coś od niego chcesz powiedz raz,głośno, konkretnie i wyraźnie! Faceci potrzebują krótkich, łatwych informacji.Ich system myślenia jest prosty.

Rada nr 8: jeśli chcesz żeby kupił ci cośkonkretnego, nigdy nie popełniaj błędu „poczekam, aż się domyśli”. Powiedz muto głośno raz, a potem aż ... do skutku. Mów mu o tym każdej nocy, kiedy śpi –żeby weszło do podświadomości, a kiedy się obudzi powtórz jeszcze raz! Każdasukienka, każde buty czy torebka –kupione!

Rada nr 9: jeśli facet mówi ci wprost, że nie wieczy chce z tobą być, waha się i ma obiekcje, nie jest to dobra wróżba naprzyszłość. Nie warto tracić cennego czasu i kiedy on zacznie się wahać, ty jużdawno machaj mu na pożegnanie!

Rada nr 10: żadną z tych opinii nie podzieli żadenfacet. O dobrym związku każdy mężczyzna powiedziałby zupełnie coś innego. Taknaprawdę jednak, faceci nawet nie wiedzą, że właśnie takie dziewczynywybierają. Rób tak, żeby nigdy mu się z tobą nie nudziło. W związku muszą byćemocję i to ty musisz być ich źródłem! Niech nigdy nie wie co dokładnie chodzi tobie po głowie, a przedewszystkim - że złapał cię na dobre! Faceci lubią takie gierki...

-To jest dokładnie to co chciałam powiedzieć! –podsumowała, kiedy jeszcze raz dla pewności przeczytałam wszystko cozapisałyśmy, zarzucając oczywiście swoimi lśniącymi, kruczoczarnymi włosami.

[1] Wiemdoskonale, że brzmi to prawie tak samo jak w słynnej książce o związkach „Dlaczego mężczyźni kochajązołzy?”, ale daje sobie rękę odciąć, że Olivka tej pozycji nie zna (książka niejest wydana w Grecji), a ja jej niczego nie mówiłam. Swoją drogą – gorącopolecam tą prześmieszną lekturę!

Polskie faworki – w wydaniu greckim...czwartek, 15 grudnia 2011

2011-12-15T15:03:00.000-08:00

Znajoma znajomej, poprosiła mnie, żebym podała łatwy, prosty przepis grecki, który bez problemu można wykonać w Polsce. Z wielką przyjemnością podaję – grecką wersję polskich faworków. Przepis taki, jak każdy lubi:

1) prosty

2) szybki

3) robiący wrażenie!

Wrażenie robi naprawdę, bo dodanie do zwykłych faworków polewy miodowo – orzechowej, zupełnie zmienia ich smak. Przyznam – to jedno z moich z dań nr 1 na Święta Bożego Narodzenia...Mniam...

Tak więc, w przerwie pomiędzy szukaniem/pakowaniem prezentów, lepieniem pierogów i malowaniem sobie choinek na paznokciach (ho! ho! ho! nowy grecki hit!), zapraszam na greckie faworki. Oto przepis ekspresowy...

Tak na marginesie – dla tych którzy kulinarnie są bardziej zaawansowani i wiedzą jak się robi faworki, radzę od razu przejść do wykonywania polewy.

Skład ciasta:

-3 jajka

-300 g mąki (ewentualnie trochę więcej)

-kilka kropli brandy lub whisky

Wszystkie składniki mieszamy razem i ugniatamy na jednolitą masę. Wkładamy na godzinę do lodówki. Po godzinie wałkujemy i wycinamy dowolne kształty. Każdy, pojedynczy faworek wkładamy na chwilę do rozgrzanego oleju, tak żeby zanurzył się w całości. Kiedy zbrązowieje – jest już gotowy. I tak kolejne, aż do mety!

Skład polewy:

-1 szklanka cukru

-1 szklanka wody (odrobinę mniej)

-sok z ćwiartki cytryny

-łyżka miodu

-orzechy włoskie

-cynamon

Do szklanki wody dodajemy szklankę cukru, mieszamy i podgrzewamy ciągle mieszając. Dodajemy sok z ćwiartki cytryny. Na końcu dodajemy łyżkę miodu. Jeśli konsystencja jest za rzadka lub za gęsta – dodajemy odpowiednio wody lub cukru. Wszystkie faworki polewamy sosem. Na koniec kruszymy orzechy i mieszamy z cynamonem. Tą mieszanką posypujemy faworki.

Gotowe! Uff... Teraz już spokojnie możemy przejść do kończenia malowania choinek na paznokciach!J

Przerwa na kawę – wersja po grecku... poniedziałek, 12 grudnia 2011

2011-12-12T12:11:00.000-08:00

Bardzo dużo czasu upłynęło zanim pierwszy raz spróbowałam typową kawę w wydaniu greckim. Zawsze tak cieszył mnie widok mikro malutkich filiżanek o najróżniejszych wzorach, w wielkich dłoniach starszych Greków, którzy przeważnie mają duże problemy techniczne z ich trzymaniem. Jeden, dwa łyki i po sprawie – taka mocna dawka skondensowana w tak małej filiżance naprawdę stawia na nogi!

- Nie, nie zamawiaj tego, na pewno nie będzie ci smakować. Tą kawę piją tylko starsi Grecy, dziś jest już niemodna. – tak właśnie zawsze gaszony był mój entuzjazm, kiedy miałam ochotę próbować. Gaszony - do czasu oczywiście. A jak się okazuje ludzka ciekawość, to wcale nie pierwszy stopień do piekła!

Kiedy w końcu przełamałam się i spróbowałam zaklinając, że „robię to na własną odpowiedzialność” – daje słowo, od tego pamiętnego momentu, nie wyobrażam sobie dnia bez kawy po grecku!

„Modne, niemodne – to takie względne pojęcie” jak powiedziała Anna Mucha w Pannie Nikt, bo uznawana za napój typowy dla starszego pokolenia, kawa po grecku, to dla mnie prawdziwy rarytas. Trochę przypomina – szczególnie w swojej mocy – włoskie espresso, ale jej sposób przyrządzania jest zupełnie inny. Wcześniej, nie przyszło mi do głowy, że tak też można przyrządzić kawę.

Niżej podaje dokładny przepis, krok po kroku jak można ją zrobić samodzielnie, w jakimkolwiek miejscu na świecie. Nie potrzeba właściwie żadnego specjalistycznego sprzętu. Jest tylko jedno małe „ale” - żeby kawa miała odpowiedni smak powinna być bardzo, bardzo drobno zmielona. Jeśli ktoś ma więc młynek do kawy, można po prostu przemielić trzy, cztery razy, w przeciwnym razie, trzeba lekko przymknąć okoJ Ale i tak na pewno się uda!

Kawa musi być naprawdę drobno zmielona.

Jedną czubatą łyżeczkę wsypujemy do małego garnka. Ten na zdjęciu służy specjalnie do greckiej kawy, ale można posłużyć się też takim, w którym ugotowalibyśmy jajko:)

Jedna łyżeczka cukru, mniej bądź też więcej...

Do mieszanki kawy z cukrem wlewamy zwykłą wodę, może być prosto z kranu. Potrzeba nie więcej wody niż do małej filiżanki od espresso.

Wodę z kawą i cukrem gotujemy doprowadzając do wrzenia.

W międzyczasie dolewamy trochę mleka lub też nie - kwestia gustu...

Chwilę później mieszamy - wystarczy raz.

Kiedy zacznie wrzeć, na chwilę zdejmujemy z ognia, ale uwaga - to jeszcze nie koniec...

Doprowadzamy do wrzenia jeszcze dwa razy dodatkowo!

Całą miksturę przelewamy do filiżanki - takiej małej oczywiście.

Teraz trzeba poczekać kilka sekund, żeby kawa osadziła się na dnie. Po chwili - gotowe!

A może by tak... jeszcze jedną?
Pozdrawiamy!!!

KELLY - thank you for the presentation!!!

Świąteczna gorączka – na dwa miesiące przed... czwartek, 8 grudnia 2011

2011-12-08T13:03:00.000-08:00

Nie ma co ukrywać: kiedy jest się za granicą, z dala od swojego domu Święta Bożego Narodzenia, to nienajlepszy okres w roku. Chyba każdy, kto spędza je na jakiejkolwiek emigracji - odczuwa to samo... Pierniki tracą swój smak. Światełka na choince nie mienią się tak czarująco. Święty Mikołaj zaczyna irytować. A żeby nie widzieć wystaw sklepowych – najchętniej nie wychodziłoby się z domu. Nie ma to jednak sensu, bowiem przy pierwszym włączeniu radia czy telewizora jedyne co słychać, to świąteczne hity.

Z różnych mniej lub też bardziej zależnych ode mnie powodów, Boże Narodzenie spędzę w Grecji. Co zrozumiałe – wcale nie skaczę z radości. W tym roku będę musiała obyć się bez pierogów z kapustą i grzybami, śniegu i zapachu sosen, które w Grecji są unikatem. Nic wesołego. Załamałam się już zupełnie, kiedy dowiedziałam się że tutaj, prezenty dostaje się nie w Wigilię, której prawie z resztą nie ma, ale 1go stycznia. Ten ostatni fakt, dobiłby chyba każdego, już ostatecznie.

Nie ukrywając przed samą sobą podłamania, opracowałam pewną strategię – udam po prostu, że Świąt w tym roku nie ma! Będzie to trudne zważywszy na ilość bodźców zewnętrznych, ale na pewno łatwiejsze niż branie w nich udziału...

Czasami jest jednak tak, że im bardziej przy czymś się upieramy, tym bardziej życie ciągnie nas w zupełnie innym kierunku...

Powszechne już w Polsce stało się narzekanie, że przygotowania do Świąt rozpoczynają się stanowczo za wcześnie. Istnieje coś takiego jak granica 1go listopada. Dopiero po Święcie Zmarłych w sklepowych witrynach zaczyna dominować czerwień z zielenią oraz złote dodatki. W Grecji jednak Święta Zmarłych nie ma. Nie ma więc takiej umownej granicy. Dlatego całe przygotowywania zaczynają się dużo... dużo... wcześniej! Ho! Ho! Ho!

Już pod koniec października, kiedy jesienne liście nie zdążyły nie tyle spaść, co pożółknąć, Feta kazała wynieść z garażu kilka wielkich pudeł ze sztuczną choinką na czele, wszelakimi ozdobami i wszystkim co ze Świętami się kojarzy...

Zgodnie z obraną strategią – udawałam, że tego nie widzę!

Pudła postały kilka dni. A w międzyczasie Feta opracowywała co? jak? i gdzie? ma znaleźć się w tym roku. Około 1 listopada w salonie, w centralnym miejscu przy oknie znalazła się gigantyczna choinka.

Na ten widok – przełknęłam ślinę... Choinki nie dało się przeoczyć!

Ustrajanie wielkiej, plastikowej imitacji trwało 3 dni! Przebierana była trzy razy. Ja za każdym razem broniłam się rękami i nogami żeby nie brać udziału w strojeniu, bo dla mnie tych Świąt nie ma, a plastikowych choinek nie uznaję!

-Jaka ona piękna! – za każdym razem wzdychała Feta, będąc naprawdę w innym wymiarze, czy też może na innej planecie, o nazwie „Wesołe Święta”.

-Proszę cię ... daj mi święty spokój! Rób swoje – tylko daj mi święty spokój. – za każdym razem odpowiadał mąż Fety - Pomidor, który zazwyczaj jednego czego od swojej żony chce to – święty spokój. Nie jest to nigdy możliwe.

Kiedy większość Polaków świętowała 11 listopada, Feta zdążył przywiesić wszystkie światełka. Prócz choinki, wiszą one właściwie – wszędzie!

W akcie rozpaczy i desperacji, ale przede wszystkim w trosce o moje oczy, myślałam całkiem poważnie żeby zacząć chodzić po domu w słonecznych okularach. Światełka migają, gasną i zaświecają się – każde w swoim dyskotekowym rytmie.

Kiedy z początkiem grudnia byłam święcie przekonana, że to już koniec przystrajania domu, Feta planowała ... co by tu jeszcze!

-Święta to święta! A przy wszechobecnym kryzysie trzeba jakoś się pocieszyć i nikomu nie zaszkodzi kilka sympatycznych akcentów! Jak ja uwielbiam Boże Narodzenie! – wykrzyknęła, jednocześnie wychodząc na zakupy – świąteczne, jak już wszyscy się zapewne domyślają.

Naprawdę nie mam ochoty na Boże Narodzenie – myślałam siedząc w swoim pokoju. Tym bardziej – rozdawanie prezentów w Nowy Rok i brak Wigilii, to naprawdę duża przesada! Kiedy tak mocno próbowałam skoncentrować się na konkretnej pracy – zapamiętując nowe, greckie słówka i rozpaczając ze zgryzoty jednocześnie, z salonu zaczął dochodzić dźwięk brzęczącej pozytywki typu made in China, wykrzykującej grecką kolędę. Im mocniej próbowałam się skoncentrować, tym głośniejsza była pozytywka. Zacięłam się w sobie i uczyłam się dalej, mając nadzieję, że nic mnie nie ruszy. Kolęda odśpiewana została raz, drugi, a potem trzeci i czwarty przy akompaniamencie głośnych śmiechów. Co za radość... - pomyślałam rzucając słownik w kąt. Poddaje się! Biała flaga!

Co dwie głowy to nie jedna - Feta właśnie wróciła z zakupów ze swoją siostrą – Cytryną, która nigdy nie ukrywa – jest od zakupów uzależniona. Na stole, pod stołem i obok niego były zastępy Św. Mikołajów, cała armia, w najróżniejszych postaciach: jako solniczka, cukiernica, kubki i talerzyki, serwetnik oraz komplet dwudziestu opakowań serwetek (tak na wszelki wypadek), stojących, leżących i siedzących figurek, papieru toaletowego ze świątecznym motywem, ciastek i lizaków. Na środku stołu – gwiazda wieczoru – gigantyczny Święty Mikołaj wykrzykujący swoją kolędę, raz jeden drugi, i ...

....wyginający jednocześnie swoje przysadziste biodra do przodu i w tył w dosyć perwersyjnym ruchu...

Żart typu: głupie, ale i śmieszne. Nie mogłam się powstrzymać i podbiegłam do wszystkich, żeby z bliska zobaczyć, co takiego wyrabia ten osobliwy Mikołaj. A kiedy piosenka się skończyła, wstyd się przyznać – poprosiłam o bis...

Wieczorem do klamek wszystkich drzwi zostały przywieszone dzwonki z motywami bałwanka. Doszłam do wniosku, że dalsze ignorowanie i strajkowanie nie ma sensu – zbliżają się Święta! Muszę przyznać... Lepiej zacząć je zauważać, bo przeczuwam, że Feta może planować w światełka przystroić również i mnie!

Wieczorem poddałam się już ostatecznie i zrobiłam sobie kawę - w kubku z wielkim, śmiejącym się bałwankiem. A niech tam! W sumie wygląda całkiem sympatycznie. A może nie będzie, aż tak źle...

Polski fenomen - smalec...piątek, 2 grudnia 2011

2011-12-02T08:43:00.000-08:00

Są takie okresy w roku, kiedy dopada mnie maniakalna wręcz chęć na bardzo konkretne jedzenie. I nie mogę się opamiętać, póki nie zdobędę tego, czego pożąda mój organizm. Tej wiosny był to na przykład sok z kiszonej kapusty. Ten dziwny specjał tropiłam prawie tydzień, wypytując panie z targu, aż wreszcie zaspokoiłam swoją natrętną chęć. To samo dzieje się, kiedy jest sezon na pomidory, które jem w tedy jak jabłka, albo na owe jabłka, które jem czasem kilogramami.

Jestem przekonana, że lekarz wyjaśnił by te nagłe obsesje zwykłym niedoborem organizmu na określony składnik, którego organizm sam się domaga i daje wytchnienie, dopiero kiedy głód zostaje zaspokojony.

Tym razem moimi myślami zawładnął.... smalec....

Moja chęć zjedzenia zwykłego, polskiego smalcu była tak silna, że nie dawała mi spać... Smalec...smalec...smalec....Słyszałam jak nocami woła mój żołądek...Smalec...Smalec....

Nie muszę chyba tłumaczyć, że w Grecji nie je się czegoś takiego jak smalec i nie ma szans żeby kupić go w sklepie. Jedyna możliwość – zrobić go samodzielnie!

Moja akcja pod hasłem „smalec” trwała półtora tygodnia. Zadaniem nr 1 było dowiedzenie się, jak to się robi. Kiedy zostałam uświadomiona, przełknęłam ślinę i myślałam ze samo mi przejdzie. Poczekałam więc kilka dni, żeby oswoić się z tą świadomością, ale moja chęć zjedzenia świeżego chleba z cienką warstwą smalcu nie ustępowała. Tym samym, po trzech dniach przeszłam do zadania nr 2: zdobyć składniki.

Z boczkiem, cebulą i czosnkiem nie było problemu. Ale jak wytłumaczyć rzeźnikowi co to jest słonina? Posługując się wydrukowanym obrazkiem z interneru – udało się! Po długim tłumaczeniu, sprzedawca ze sklepu mięsnego zszedł do piwnicy, gdzie mieściły się odpadki i dał mi wszystko co miał, za symboliczne 50 centów. Miał twarz jakby na chwilę zapomniał jak ma na imię i z ciężkim trudem próbował sobie przypomnieć.

-Jeśli mogę zadać osobiste pytanie...- spytał po chwili. – Dziewczyno, co ty zamierzasz z tym robić?

Żeby uniknąć nieprzyjemności, uprzedziłam Fetę o tym co zamierzam i dokładnie opisałam cały proces, który miał przecież odbyć się w jej kuchni. Tego wieczoru Feta wyszła do koleżanki. W tym miejscu oszczędzę czytelnikom opisu jak wykonuje się tradycyjny, polski smalec. Z resztą można go znaleźć bez problemu w sieci. W każdym razie po dwóch godzinach wpatrywania się na słoninę + boczek wędzony w wielkim garnku i konsultując się z mamą dyżurującą na Skype, proces z wielkim sukcesem został zakończony! Smalec w swojej najbardziej wykwintnej formie wylądował w słoiku i czekał do rana, żeby przeistoczyć się w substancję pół ciekłą. Wszyscy przeżyli! Łącznie z Fetą!

-Olivka, to jest naprawdę bardzo dobre! – próbowałam przekonać moją grecką przyjaciółkę, która za każdym razem patrząc na perfekcyjnie przyrządzony smalec miała odruch wymiotny.

-Za nim skrytykujesz – spróbuj. – starałam się jak mogłam, żeby ją nakłonić.

-Wow...Co za wykwintne połączenie: boczek i tłuszcz. – skwitowała.

Nie dało rady z nikim innym. Każdy wzbraniał się jak mógł. Nie chciał nawet dziadek, który prawie obraził się, na moją propozycję:

-U nas w Grecji, takie rzeczy jadło się w czasach najgorszego kryzysu!

Już miałam powiedzieć „czyli jak znalazł!”, ale ugryzłam się z język, bo z dziadkiem lepiej nie zadzierać. Ale jest to kolejny dowód, że chyba nie jest w Grecji jeszcze, aż tak źle!

Po uwadze dziadka, przyznam – poddałam się. Widocznie nikt, prócz mnie nie jest w stanie docenić prostej finezji tego starego, polskiego dania, fantastycznej szybkiej przekąski, którą można zjeść na szybko kiedy jest zimo i nie ma się na nic sił. Zero chemii, zero sztucznych barwników, czysta natura, po prostu...

-Tłuszcz! Sam tłuszcz! – dokończyła moją prezentację smalcu Olivka, kiedy wieczorem, przy stole siedziała cała wielka rodzina z bonusami w postaci ciotek, wujków i kuzynostwa, które zjechało się na kolacje u Fety.

Feta już od południa przygotowywała wszelkie swoje specjały, naprawdę dalekie od naszego wyobrażenia kryzysu w Grecji. Pobladła, kiedy zobaczyła co ukradkiem położyłam na jej piękny elegancki stół.

Z całym szacunkiem do greckich gustów kulinarnych, nie namawiałam już nikogo do degustacji. Surowo nawet wzbraniałam, słysząc wszelkie poprzednie komentarze. Nie oznacza to jednak, że postanowiłam zrezygnować ze swoich upodobań i wielkiej sympatii do dobrej strony polskiej tradycji, którą z perspektywy kilometrów postrzegam inaczej.

Nie zwracając uwagi na blady odcień skóry Fety, posmarowałam grubą kromkę cienką warstwą. I żułam w milczeniu, patrząc w przestrzeń, myśląc sobie jak dumny byłby ze mnie mój tata, z pewnością jedząc od razu cały słoik, pogryzając kiszonym ogórkiem dla urozmaicenia.

-A mogłabym jednak spróbować? – po dłuższej chwili, spytała zaciekawiona jakby trochę ciotka.

-No, nie wiem... – odpowiedziałam, będąc gdzieś w środku naprawdę urażona wcześniejszymi komentarzami.

-No dobrze, ale tylko trochę...

Jak można się było spodziewać znając przewrotność losu, nie skończyło się na małej degustacji. Bo za jedną ciotką zaciekawiła się druga i trzecia, a po nich zestaw wujków i kuzynostwa. A ponieważ rodzina jest bardzo liczna, po kolacji na dnie słoika zostało już tylko kilka pojedynczych skwarków. Nie będę kłamać, że pospadali z krzeseł z zachwytu, ale słoik naprawdę był prawie pusty.

Na całe szczęście głęboko, w ciemnych czeluściach zimnej lodówki, ukryłam wcześniej drugi, dodatkowy słoik. I to jeszcze większy! Mam wielką nadzieję, że do końca zimy starczy...

Modny przerywnik cz. 2 ... wtorek, 29 listopada 2011

2011-11-29T13:14:00.000-08:00

Oto druga część TOP 10 mody greckiej na jesień. To prawda, że robi się coraz zimniej. Ja jednak nie daje się zwieść wystawom sklepowym, w których coraz więcej jest gadżetów świątecznych. To wciąż jeszcze jesień, końcówka – ale jednak jesień J

5. PONCZO – jeszcze jakiś czas temu raczej nie założyłabym poncza, uznając że pasuje do bardziej dojrzałych kobiet, które chcą wyglądać dostojnie. Ale w nowoczesnej odsłonie, do legginsów i kozaków – jak najbardziej! Na pomysł noszenia poncza z paskiem nigdy bym nie wpadła – uważam, że jest fantastyczny.

4. PANTERKA – to chyba trend, który króluje teraz wszędzie. Zauważyłam go co najmniej od zeszłego roku. Chyba każdy myślał, że szybko minie i stanie się bardzo passe, ale nic z tego, a przynajmniej na greckich ulicach. Panterka pojawia się wszędzie, pod każdą postacią (!). Mnie najbardziej przypadła do gustu w wersji bardziej dyskretnej – jako element biżuterii. Ale przyznam się szczerze, że jak teraz o niej myślę, to mam ochotę zaszaleć i kupić sobie panterkowe legginsy. Szukam jakiegoś argumentu przeciw, ale niestety nie znajduję. Więc w sumie – dlaczego by nie?!

3. SZALE – szale we wszelkiej postaci! To żadna nowość, bo jesień nie może obejść się bez porządnego szala. A jest to chyba jeden z najłatwiejszych elementów pomocnych dla odświeżenia szafy. W każdym razie, jak zdążyłam podejrzeć, Greczynki z szalami się nie rozstają. Wybierają te największe, wręcz gigantyczne, takie którymi łatwo jest się okryć całą, jak kocem. I tak przesiadywać pijąc godzinami kawę z przyjaciółką.

2. UBRANKA DLA PSÓW – to jest naprawdę urocze! Wraz ze spadkiem temperatury, znaczna większość psów wychodzi na spacery w kurtkach i swetrach. I wcale nie chodzi tu o żaden psi bal przebierańców, ale normalne ubrania, w którym zwierzakom jest po prostu cieplej. A fakt, że wyglądają naprawdę fenomenalnie - to dodatkowy plus!

1. STARSI PANOWIE, STARSI PANOWIE... – to jest bez dwóch zdań mój nr jeden mody greckiej. Bez względu na to czy jest niedziela, poniedziałek, czy też środa; wieczór czy też ranek, czy wychodzą do kawiarni, czy też po kilogram ziemniaków, zawsze ubrani tak, że naprawdę miło jest na nich popatrzeć. Śnieżnobiałe lub błękitne koszule. Wyczyszczone do granic możliwości stukające buty. Krawaty. Muchy. Jedwabne szaliki. Eleganckie płaszcze i kurtki. Kapelusze! Dyskretne wody kolońskie. Delikatne sygnety na zadbanych dłoniach. I to co lubię najbardziej – zapach cygar! Tak zupełnie na co dzień. Dziś przypadkowo byłam w sklepie Zara. Weszłam do działu męskiego. Był przepełniony starszymi panami, badającymi najnowsze trendy w jesiennej modzie. Też pewnie nie znaleźli żadnego argumentu, żeby tego nie robić. I to jest to, za co tak uwielbiam Grecję!

Nawet panowie z parku wyglądają jakoś tak...modnie:)
Wszystko jest pod kolor!

Z pozdrowieniami:

http://www.youtube.com/watch?v=7tqeIOznCPA&feature=BFa&list=PLD1B0A9E5180B869A&lf=rellist

Perfekcyjne plany nie działają... sobota, 26 listopada 2011

2011-11-26T10:13:00.000-08:00

Dzisiejsza piękna, słoneczna sobota zapowiadała się idealnie. Równie idealny był jej plan. Szybka, poranna kawa w centrum. Około południowe zakupy, w sklepach które punktualnie o 2, jak jeden mąż się zamykają i trwają zamknięte, aż do poniedziałkowego ranka. Sesja zdjęciowa do „Modnego przerywnika cz. 2”. Wizyta na poczcie. Spotkanie z Ogórkiem.

Idealne plany mają jednak to do siebie, że rzadko kiedy wypalają.

Kiedy już stałam prawie u drzwi, z jednym butem na nodze, przyszła wyczekiwana przez tydzień paczka z Polski z płatkami owsianymi i zestawem gazet. Nie pamiętam kiedy cieszyłam się tak bardzo z płatków owsianych jak i kolorowych gazet! Doda jest znów zakochana – prawda, czy też nie - cieszę się razem z nią!

Śpiesząc się do wyjścia odłożyłam wszystko w bezpieczne miejsce, żeby dobrać się do gazet za raz po powrocie. I kiedy już naprawdę, prawie że wychodziłam...

Pyk! Trzasnęło mi w palcach w ostatnim momencie... Pyk, pyk... strzeliłam jeszcze dwa razy, a później jeszcze kilka, bo jak się zacznie to nie można przestać. Pyk! Pyk...pyk...pykk...

Czy ktoś może wie o co chodzi z tymi bąbelkowatymi, plastikowymi torebkami ochronnymi, które pękają jak się trochę naciśnie? Jedna po drugiej, a są ich setki... I najgorsze jest to, że jak się zacznie to nie można przestać. A może tylko ja tak mam...?

W każdym razie po dziesięciu minutach miałam już opracowaną specjalną strategię. Trzeba naciskać delikatnie z boku, a nie w środku, bo w tedy nic z tego nie wyjdzie.

Niestety, paczka była spora i mama nieopatrznie włożyła dużo folii. Po dziesięciu minutach nie wyszłam. Po piętnastu też nie...

Przyznam się szczerze, to nie była idealna sobota, tak jak sobie zaplanowałam, bo nigdzie już nie zdążyłam. Przepraszam, ale zapowiadane na teraz zdjęcia z modą grecką, na pewno znajdą się po weekendzie. Mam tylko wielką nadzieję, że do tego czasu nie znajdę już niczego z bąbelkami...

Patent Olivki na video – rozmowy... czwartek, 24 listopada 2011

2011-11-24T11:00:00.000-08:00

Ku rozgoryczeniu Olivki, już od ponad dwóch lat Pieprz mieszka całe osiem godzin jazdy autobusem stąd. Nie jest to łatwa sytuacja, wie o tym każdy kto przez chociaż pewien okres był ze swoją drugą połówką na odległość. Szczególnie w Grecji jest to o tyle trudne... nie muszę chyba wyjaśniać – chodzi oczywiście o temperament Greków.

Fakt, że we współczesnych czasach istnieje coś takiego jak video rozmowa przez np. Skype, jest prawdziwym wybawieniem. Wiadomo, że ten komputerowy program nie jest w stanie zastąpić żywej, fizycznej obecności drugiej osoby. Jednak jest to ogromne ułatwienie, które przyniosła rozwijająca się technologia.

Olivka rozmawia tak z Pieprzem niemalże codziennie. Słychać w tedy w całym domu na przemian: śmiech, krzyk i radosny lub też do wyboru – romantyczny śpiew. Ostatnio moja babska wścibskość (przyznaje...) wzięła górę i lekko uchyliłam drzwi do pokoju Olivki, w trakcie toczącej się rozmowy.

Przymknęłam szybko, żeby zdążyć powstrzymać wybuch śmiechu. Olivka w swoim żywiole! W stroju codziennym, ale tylko od stóp do szyi. Czyli: typowe, domowe bambosze, wielkie różowe skarpety, wyciągnięte w każdą stronę dresy i za duża o trzy numery koszulka z dumnie brzmiącym, wielkim napisem „Dolce Cabbana”. W okolicach szyi następowała wyraźna granica, powyżej której widać było naprawdę spektakularne (!) przeobrażenie: włosy wysoko upięte w zalotny kok, rzęsy jak dwa wachlarze i czerwona jak krew szminka na ustach.

Nie muszę chyba wyjaśniać co w swoim komputerze widział Pieprz, oczywiście uradowany, jak zawsze całym spektaklem. Mówiąc dosadniej – był w siódmym niebie, stu procentowo przekonany, że wygląd twarzy Olivki jest spójną całością z dalszą częścią stroju. Faceci...:)

Po chwili „Trzask!”. Rozmowa się zakończyła, a Olivka z całej siły zamknęła drzwi do swojego pokoju.

Czy ona chce mnie teraz zabić?... – pomyślałam kiedy stanęła przede mną, patrząc mi prosto w oczy i milcząc jednocześnie.

-A teraz znów mogę być sobą! – wykrzyknęła i jednocześnie sprytnymi ruchami zmazała cały make-up już wcześniej przygotowaną chusteczką. Wyszła rozplątując włosy zamaszystym ruchem, które migiem powróciły do stanu sprzed transformacji.

Po tym wydarzeniu doszłam do wniosku, że to nie kto inny jak Olivka, powinien udzielać porad o facetach i związkach... I już nad tym pracujemy. Artykuł - niebawem!

Magiczna granica trzech miesięcy... poniedziałek, 21 listopada 2011

2011-11-21T11:28:00.000-08:00

Pamiętam doskonale, jak przed moim pierwszym dłuższym zagranicznym wyjazdem, dostałam złotą radę od koleżanki, która bardzo często gdzieś wyjeżdżała:

Pamiętaj, zawsze kiedy się przeprowadzasz, szczególnie do innego państwa, potrzebne są trzy miesiące na zaaklimatyzowanie się. Dokładnie po trzech miesiącach zaczynasz funkcjonować normalne.

Moja koleżanka najwyraźniej wiedziała doskonale co mówi, bowiem jej słowa sprawdzały się za każdym razem, kiedy przesadzałam moje korzenie. Nie wiem, czy działa to na zasadzie efektu placebo, ale dokładnie tak samo jest i tym razem.

Kilka dni temu mimochodem sprawdzając coś w kalendarzu, uświadomiłam sobie, że moja granica „magicznych trzech miesięcy” właśnie minęła. Niewiadomo kiedy, tak szybko upłynął mi ten czas. I rzeczywiście – zauważyłam, że dopiero po tych trzech miesiącach, zaczynam funkcjonować normalnie.

Ku radości Janiego, moje nastroje przestały wzbijać się i spadać jak na zwariowanej sinusoidzie. Sama nie mogę się nadziwić, że przyzwyczaiłam się nawet do ciągłej niepewności, tego że nie mam pojęcia co dalej będzie. Naprawdę nie sądziłam, że nawet do takiej niestabilności człowiek jest w stanie się przyzwyczaić i zupełnie absurdalnie – znaleźć w niej coś stałego.

Codziennie wieczorem skrupulatnie planuje następny dzień, tak by mimo wszystko nie tracić cennego czasu. Powoli przybywa mi zwykłych codziennych obowiązków, stających się czymś w rodzaju kotwic, które nadają dniom stałość, a przede wszystkim cel. Przypadkowo znalazłam nauczycielkę angielskiego, która uczy mnie greckiego. Bo w maju chcę zdać egzamin. Mimo, że nie biorę udziału w żadnych zawodach – pojawiam się na wszystkich dodatkowych zajęciach na siłowni (jutro moje ulubione „stepy”). Czynnie uczestniczę w każdym okolicznym wydarzeniu. Pracuję nad tłumaczeniami i oczywiście piszę bloga. Ponadto w końcu mam tyle czasu, żeby czytać, czytać, czytać...

Teraz jestem przekonana, że to właśnie te wszystkie z pozoru błahe czynności, wykonywane z pełnym zaangażowaniem, uchroniły mnie przed emigracyjną depresją i nieodpartą chęcią powrotu. O tym też ostrzegały mnie koleżanki:

Pewnego dnia, możesz obudzić się rano i nie będziesz mieć siły żeby wstać, bo nie będziesz miała do czego. Tak może być przez jakiś tydzień, albo dwa. To normalne.

Ale kto za mnie pójdzie na lekcję greckiego? Po co tracić pieniądze za opłaconą siłownie? Niby małe rzeczy – a tak bardzo mobilizują.

Ostatnio coraz częściej zdarza mi się powiedzieć komuś „cześć” na ulicy. A w mojej greckiej komórce jest już, aż 6 numerów telefonów (i to nie wliczając Centrum Obsługi Klienta!). Zawsze mogę zadzwonić i umówić się z kimś na kawę – czemu by nie?

Mimo, że wciąż nasz własny kąt to tylko jeszcze sfera marzeń, ja czuje w środku coś w rodzaju wygranej – nad sobą oczywiście. I nawet listopad w tym roku wydaje mi się być trochę mniej jakby mroczny.

Modny przerywnik cz. 1 ...sobota, 19 listopada 2011

2011-11-19T10:50:00.000-08:00

Korzystając z okazji, że jesień jeszcze w pełni, postanowiłam zahaczyć o sprawę greckiej mody tego sezonu. Nie było łatwo ominąć tego tematu, po pierwsze będąc przedstawicielką płci żeńskiej, po drugie lubiąc modę, po trzecie – najważniejsze – będąc w kraju, który wszystko co modne k o c h a!

Prezentuje więc „Top 10” greckich trendów tej jesieni. Tym razem coś lekkiego. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że pogoda w Grecji trochę odbiega od realiów polskich – zawsze jednak można podpatrzeć coś dla siebie.

A jak można się było spodziewać – ostatnią rzeczą, na której Grecy mogliby oszczędzać są ubrania. W sklepach tłok, dziś w sobotnie przedpołudnie nie można było wbić szpilki! Co jak co, ale w greckiej modzie nie widać kryzysu...

TOP 10 GRECKIEJ MODY na jesień

10. FUTRZANE DODATKI – czyli wszelkie akcesoria, które są zrobione z futra – sztucznego rzecz jasna! Dla takich zmarzluchów jak ja, to naprawdę praktycznie zbawienny trend.

9. GUMOWCE – od początku października królują na ulicach, tak samo jak w Polsce, w bardzo różnych wydaniach. W przeciwieństwie do noszenia gumowców w Polsce, tutaj są zupełnie niepraktyczne – od 2 miesięcy nie było deszczu...Nie mam pojęcia, gdzie tkwi sens noszenia gumowców w Grecji? Mimo wszystko tej jesieni – trzeba je mieć!

8. LOUIS VUITTON - czyli słynne, kultowe torby. Można je nosić oczywiście przez cały rok, jednak jesienią, zauważyłam ich nagły wysyp, a słynny motyw kolorystyczny jest wszędzie. Jak na moje oko, dość spora część tych pięknych torebek jest oryginalna. Brak 100% oryginalności - można tłumaczyć pewnie tylko kryzysem.

7. MODNE DRESY – Grecy uwielbiają czuć się wygodnie, tak więc jedną z podstaw dobrze wyposażonej szafy są dresy: porządne, ładne wpisujące się w sportowy wygląd. A co być może niektórych zaciekawi – wyjście w dresach na miasto, jest całkiem ... modneJ

6.OKULARY – to dodatek, o którym nie można zapominać również i jesienią. Tym razem nie chodzi jednak o modny trend, ale prawdziwą konieczność. Słońce w Grecji nawet jesienią jest tak mocne, nie filtruje go żadna chmura, że doprawdy dla dobra naszych oczu, warto mieć ze sobą porządne okulary.

C.D.N.

Dlaczego Grecja pogrążona jest w kryzysie, a każdy i tak będzie chciał przyjechać tu na wakacje?... środa, 16 listopada 2011

2011-11-16T14:53:00.000-08:00

Bez względu na to czy pada, czy świeci słońce, czy jest trzęsienie ziemi, czy też pełnia harmonii, czy komuś się to podoba, czy też nie, w każdy wtorek punktualnie o godzinie 9.00 słychać energiczne pukanie do drzwi. Ubrana w różowe dresy Feta, zbiega po schodach, by otworzyć drzwi Irii - pomocy domowej.

Iria jest niezawodna. Nigdy się nie spóźnia. Przychodzi zawsze uśmiechnięta, skromna i gotowa do naprawdę ciężkiej pracy – zawsze pod bacznym okiem Fety, która o domowych porządkach wie naprawdę wszystko. Feta o Irii dowiedziała się od koleżanki. A kiedy młoda Albanka pierwszy raz posprzątała dom, Feta wiedziała, że jest osobą której szukała – przez kilka dobrych lat, testując różne pomoce domowe.

No cóż kryzys kryzysem, ale również mimo faktu, że nawet w domu Sałatki, ostatnio się nie przelewa, Feta powiedziała, że nigdy się nie zgodzi, żeby z Irii zrezygnować. Widząc ostanie rachunki za prąd, próbowaliśmy przekonać ją, że dom posprzątać możemy wspólnie. Bo co tygodniowy wydatek na pomoc domową jest co najmniej nonsensowny, kiedy podatki cisną pasa tak mocno, a w domu gdzie obecnie mieszka 5 osób, tak naprawdę pracuje tylko Olivka. Każdy widzi – to czyste szaleństwo! Feta się jednak uparła i za nic nie zmieni zdania. Wiadomo już doskonale, że nawet jeśli odetną prąd, we wtorek o godzinie 9, punktualnie zero zero w domu zjawi się Iria i zacznie mozolny, sześciogodzinny proces sprzątania. Niech się dzieje co chce... Ona i tak przyjdzie i posprząta – idealnie.

Nie byłoby w tym nic aż nazbyt nadzwyczajnego, aż do pewnego incydentu z poprzedniego wtorku... W między czasie, w przeciągu około 2 miesięcy, po zaciskaniu pasa do granic możliwości, Olivka zgromadziła sumę 1000 euro na chrzest synka swojej przyjaciółki i kupiła już wszystkie potrzebne rzeczy, łącznie z pudełkiem na całość za jedyne 300 euro (patrz: http://salatkapogrecku.blogspot.com/2011/09/kryzys-dosiega-olivki-perypetii-ciag.html ). Pewnie każdy zastanawia się teraz, co to za magiczne pudełko? Z czego jest zrobione? Co w nim jest? Wyobraźcie sobie zwykłą skrzynkę z drewna, pomalowaną na niebiesko, z dwoma rysunkami małego księcia oraz nonsensowną ceną... 300 euro. Zrozumieć to mogą chyba tylko Grecy...

W każdym razie dyskusje co do cen, kolorów, materiałów i firm produkujących ubranka na chrzty oraz, co do owej cennej, drewnianej skrzynki i mnóstwa innych niezbędnych gadżetów, trwały nocami i dniami, przez całe dwa miesiące. A kiedy proces przygotowań do styczniowej uroczystości, ku nieukrywanej radości wszystkich się zakończył, odetchnęli wszyscy, nie wyłączając samej Olivki, która w końcu może pomyśleć, z czystym sumieniem o jesiennych butach dla siebie.

I właśnie w tym momencie, po zakończeniu misternego jak zawsze sprzątania, Iria dokończyła kawę, którą obowiązkowo wypija z Fetą po pracy. Po czym trochę cichutko i jak zawsze skromnie zadała pytanie:

-Ja i mój mąż chcemy ochrzcić naszego syna. Czy byliby państwo tak mili...

***

-Co ??!! Chyba na głowę upadłeś! Masz być ojcem chrzestnym syna Irii?!

Nie wiedziałam, czym pierwszym mam rzucić w Janiego, kiedy oświadczył mi tą „cudowną” wiadomość. Przez głowę przeszedł mi krótki filmik, z wszystkimi zakupami Olivki, w których uczestniczyłam i świadomość ile to wszystko w Grecji kosztuje.

-Czy ty wiesz ile mamy na koncie: zero, zero przecinek ZERO! A ty jeszcze dobrze nie wiesz, czy na pewno dostaniesz tą pracę.

-Zgodziłem, się jeśli mnie przyjmą. – odpowiedział starając się być spokojnym, przełykając jednocześnie ślinę.

-Jeśli cię przyjmą, to jeden: pralka, dwa: lodówka, trzy: zmywarka! Poza tym, pamiętaj że obiecałeś - f o t o t a p e t a do sypialni.

Rozmowa, a raczej nie ukrywając - kłótnia, trwała do wieczora. Jak to możliwe? To nie może być prawda? Przecież dorośli ludzie nie mogą zgodzić się na coś tak nonsensownego! Powszechnie wiadomo, że mieszkający w Grecji Albańczycy, bardzo często znajdują sobie znajomych Greków, którzy fundują cały chrzest. Chrzczą dziecko jeden raz, drugi, a jak się uda to nawet trzeci, sprzedając za każdym razem wszystko to co na chrzest dostali.

Wiedziałam dobrze o tej praktyce. Wiedział również i Jani. Wiedziała cała Sałatka.

Nie mogłam tego znieść, nie mogłam tego słuchać. Kiedy wieczorem, siedząc przy stole słyszałam rozmowy kiedy i gdzie ma odbyć się owy chrzest, ledwo co powstrzymałam się, żeby nie wejść na stół i nie zacząć krzyczeć: „Ludzie, ocknijcie się! Co wy wyprawiacie!? Weźcie dwa głębokie wdechy – jeszcze wszystko da się odkręcić!”.

Tego samego wieczora w domu znalazła się Oliwa z oliwek. Byłam przekonana, że babcia ma głowę na karku i zaraz zacznie krzyczeć i swoją starą, pokrzywioną laską wybije wszystkim ten pomysł z głowy. Ale Oliwa, wysłuchała wszystkiego spokojnie. Po czym w milczeniu wyjęła portfelik, który na pewno pamięta czasy Hitlera, a z niego licząc uważnie wyjęła na stół 200 euro. Pierwsza rata... Babcia usiadła na miejsce jak zawsze uśmiechnięta.

Naprawdę nie mogłam tego znieść. Nie byłam w stanie powiedzieć niczego sensownego, a żeby nie zacząć klnąc jak szewc, purpurowa ze złości siedziałam cicho, patrząc w sufit.

***

Następny wtorek rozpoczął się od standardowego scenariusza. Nic co mogłoby go zaburzyć się nie wydarzyło. Kiedy Iria sprzątała mieszkanie, ja właśnie szykowałam się na moje wtorkowe wyście do siłowni. Wyjęłam torbę i zaczęłam wkładać dres, wodę, telefon komórkowy, szczotkę do włosów. W tym samym czasie słyszałam, jak Iria uzgadnia z Fetą, że musi wyjść godzinę wcześniej, bo jej młodsze dziecko jest chore. Nie wiedziałam, że ma dwójkę.

Nie miałam też pojęcia, że ona jest młodsza ode mnie, bo nie widać tego po jej twarzy. Iria ma już na koncie dwoje małych dzieci, a ja mimo zerowego konta bankowego, możliwość rozpoczęcia życia na nowo. Jej po niedawnej ostatniej ciąży, jeszcze dobrze nie wchłonął się brzuch, a ja właśnie idę porozciągać się na siłowni. Ja dzięki drastycznej obniżce cen usług, mogę chodzić na tą siłownię, Irię z tego samego powodu zwolnili ze sprzątania każdego poprzedniego domu. Został ostatni dom – Sałatki.

Kiedy już prawie wychodząc zastanawiałam się, które buty wybrać, Iria właśnie kończyła czyścić łazienkę. Jak zawsze wyczyściła, tak że w kafelkach można się było przejrzeć. Wychodząc już ostatecznie z pokoju, głośno powiedziałam jej „cześć”.

- -Cześć Dorota! – odpowiedziała szeroko się uśmiechając, po czym spuściła głowę, kończąc myć kran.

Wychodząc z domu poczułam dziwny kwasek w ustach, który pojawia się czasami kiedy bardzo się zdenerwuje. Ona ma takie wielkie, granatowe oczy. Nie mówi nigdy niczego, poza dziękuję, proszę, do widzenia.

Następnym razem, kiedy ponownie rozmawialiśmy o chrzcie, ja również udałam że nie mam pojęcia, co z prezentami na chrzest zazwyczaj robią Albańczycy. Uzgodniliśmy, że uroczystość odbędzie się latem, w okolicach wakacji, a prezenty będą w wersji ekonomicznej. Nie sądziłam, że to głośno powiem, ale również zgodziłam się dorzucić swoje trzy grosze.

Tymczasem nadal mocno trzymamy kciuki za pracę od stycznia. A jeśli wszystko będzie po naszej myśli, będzie również i fototapeta. Prawda, że robi wrażenieJ :

http://allegro.pl/fototapeta-lateks-na-wymiar-fototapety-jakosc-i1933473574.html

Jak zapalić papierosa: krok po kroku... niedziela, 13 listopada 2011

2011-11-13T06:18:00.000-08:00

Wg badań Komisji Europejskiej z 2009 roku Grecy palą w Europie najwięcej. Jest to, aż 42% społeczeństwa, czyli mówienie że co drugi Grek pali, nie jest wielką przesadą.1) Wyniki badań komisji w cale mnie nie zaskakują, a czasem miewam wrażenie, że papierosy palą właściwie wszyscy. Słowo „palić” nie oddaje jednak sytuacji w tym kraju, bowiem jeśli już ktoś ~ pali ~ oznacza, że właściwie nie rozstaje się z papierosem.

Powiem szczerze, że dla mnie – osobie której to uzależnienie nie dotyczy, jest to wielki minus tego kraju. Dążąc do wzorców europejskich powoli wprowadza się oczywiście zakaz palenia w określonych miejscach, ale do tej pory nie widziałam, żeby w którymś ktoś go przestrzegał. No, może za wyjątkiem samolotów i autobusów - ale to nawet jak dla Greków byłoby już dużym nadużyciem.

Prawdziwy papierosowy raj... Jednak nigdy nie przestanę załamywać rąk, patrząc szczególnie na piękne Greczynki, które każdy ranek witają papierosowym dymem. Do pewnego momentu nie jest to problem. Ale po latach praktykowania tego uzależnienia, każda Greczynka w wieku 40 lat żegna się bezpowrotnie z piękną, świeżą śródziemnomorską urodą. Wiek 40 jest chyba taką granicą, w której nadmiar słońca i papierosowego dymu przede wszystkim, zaczyna być widoczny z dziesięciokrotną siłą. I nie przykryje tego żaden makijaż. Ciśnie się na usta mądry Polak po szkodzie, ale to tym razem na szczęście nie o mnie.

W każdym razie Grecy nie byliby sobą, gdyby nie opracowali swojego własnego sposobu palenia. Kupowanie paczek, wyjmowanie jednego papierosa i zapalanie go byłoby zbyt mało zabawne. Wczoraj wstąpiliśmy na chwilkę do sklepu, w którym pracuje Ogórek. Kuzyn Janiego jest najbardziej zatwardziałym greckim palaczem i o paleniu wie absolutnie wszystko. Naprawdę bardzo chętnie zgodził się zaprezentować, tak żeby było wiadomo jak robi to prawdziwy profesjonalista.

Tak na marginesie, przekazując słowa Ogórka, jest on obecnie wolny ( w jego pojęciu...) i jeśli któraś z czytelniczek jest zainteresowana poznaniem go z bliska, chętnie przekaże kontakt! Ma tylko jedną wadę – naprawdę nie rozstaje się z papierosem.

1) http://www.twojaeuropa.pl/110/komisja-europejska-a-palenie-tytoniu

Krok po kroku....

1. Szykujemy porcję tytoniu i układamy na papierek.

2. Papierosowy papier z tytoniem zwijamy w rulon.

3. Do środka wkładamy filtr.

4. Kiedy już i filtr jest w środku, wszystko prawie gotowe.

5. Zaklejamy papier dzięki właściwościom śliny.

6. I gotowe!

Prawda, że jednak ma coś w sobie?:)

Wielka magia małych muzeów... piątek, 11 listopada 2011

2011-11-11T13:20:00.000-08:00

Opakowania po papierosach

Zbiór tytoniu

Zawsze, kiedy pojawiam się w nowym mieście, znajduje w nim najmniejsze i najbardziej niepozorne muzeum. Nie tylko z racji mojego wykształcenia, ale z czystej ciekawości i dla czystej przyjemności bardzo lubię wszelkie galerie i muzea, które traktuję jako odskocznie od komercyjnego świata. Tam przecież można przede wszystkim tylko/aż podziwiać. O kupowaniu raczej nie ma mowy. A już jakiś czas temu zauważyłam, że najbardziej frapujące są te najmniejsze, najbardziej niepozorne muzea, galerie, antykwariaty, w których czas dosłownie staje w miejscu.

Żeby dostać się do Muzeum Tytoniu w Kavali, trzeba było się trochę natrudzić. Takie małe placówki mają do siebie to, że trudno je znaleźć w zakamarkach wąskich uliczek, nikt o nich niczego nie wie, a otwarte są tylko trzy, cztery godziny w ciągu dnia. Dokładnie tak było i w tym przypadku. Nikt nic nie wiedział. Na mapie nie było takiego miejsca. A kiedy już znaleźliśmy muzeum, okazało się, że za 20 minut zamykają, bo czynne jest tylko do 13.30. Opłacało się jednak być upartym. Przewodniczka przez dłuższą chwilę nie mogła wyzbyć się konsternacji, na widok że ktoś się zjawił. Weszliśmy za darmo, a w konsekwencji szalenie ucieszona pani przewodnik oprowadziła nas po całym budynku, przedłużając jednocześnie czas swojej pracy. No cóż – przyznać trzeba, że najwyraźniej tacy desperaci jak my nie zdarzają się często. Zdjęć oczywiście nie można było robić, o czym informowały powywieszane tablice, ale i to potraktowano z wielkim przymrużeniem oka.

Tytoń gotowy do sprzedaży

Cały, dość niewielki stary budynek muzeum, pachniał wiekowym tytoniem. Dosłownie wszystko było tym zapachem przesiąknięte. To właśnie w salach, gdzie teraz mieszczą się eksponaty, kiedyś drobnymi rękami kobiet i dzieci, przetwarzano tytoń. Zapachu już chyba nigdy nie będzie można wywietrzyć. Czuć było go wszędzie – jak ulotnego ducha dawnych czasów.

Właściwie dopiero teraz dowiedziałam się, że cała Kavala, czyli miasto 2 godziny na wschód od Salonik, w którym teraz mieszkamy - wzbogaciła się właśnie na uprawie, przetwarzaniu i sprzedawaniu tytoniu do całej Grecji i Europy. Jest tu bardzo wilgotno, bardzo ciepło, jest również i port, czyli jest wszystko co było potrzebne żeby rozkręcić tytoniowy biznes. Przeważająca większość starych budynków, została wzniesiona w czasie wielkiej, tytoniowej świetności miasta. Dziś znajdują się w nich sklepy, urzędy, ale niestety te najpiękniejsze z nich, te najbardziej ozdobne dziś powoli zamieniaj się w gruzy. Co za smutna ironia losu...

Pracownicy fabryki tytoniu

Nie byłam w stanie zrozumieć wszystkiego, o czym mówiła przewodniczka. Ale wyłapując główne wątki całego procesu uprawiania, przetwarzania i handlu, uświadomiłam sobie ile pracy trzeba poświęcić na wyprodukowania jednego papierosa. A przynajmniej patrząc przez pryzmat dawnych czasów – kiedy wszystko wykonywane było ręcznie.

Przechodząc się pomiędzy regałami z wielkimi płatami liści tytoniu, misternie ułożonymi w drewniane pudełka, pomiędzy komodami ze starymi paczkami z papierosami, czy zapałkami, ponownie uświadamiałam sobie ile tracimy przy masowej produkcji, kiedy przeważająca ilość rzeczy jest taśmowa i wygląda tak samo. Prosto zaprojektowane opakowania paczek papierosów, dość prymitywne w porównaniu z dzisiejszymi możliwościami technik graficznych, mnie zachwycają swoją prostą elegancją i przyblakłymi, wyciszonymi kolorami. Mając w świadomości fakt, że dana rzecz wykonana jest ręcznie traktuje się ją zupełnie inaczej.

Opakowania po tureckich cygarach

Oprócz tych wszystkich tytoniowych małych dzieł sztuki, muzeum pełne było starych czarno – białych fotografii, pokazujących dumnych właścicieli fabryk i ich pracowników. Mam takie małe uzależnienie, że kiedy widzę stare zdjęcia, muszę przyjrzeć się każdej osobie. Nie mam pojęcia dlaczego tak robię. Problem robi się w tedy, kiedy pojawiają się zdjęcia grupowe. Nie mogę też przestać myśleć, że pozowanie do takiego zdjęcia, było wydarzeniem dnia, może nawet tygodnia dla tamtych ludzi, których dziś już nie ma.

Już prawie wychodząc z muzeum, utknęłam przy fotografii, która naprawdę przykuła mój wzrok. Na początku pomyślałam, że są na niej pracownice biurowe. Każda w eleganckiej sukience, z misternie ułożonymi włosami i tym co najbardziej w Greczynkach cenie, czyli z dumnie uniesioną głową i sprężyście wyprostowanymi plecami. Poczułam się naprawdę zmieszana patrząc bardziej uważnie i konfrontując to co widzę z podpisem pod zdjęciem. Robotnice przy pracy prezentowały się naprawdę fenomenalnie, tak uroczo i elegancko. Pomyślałam sobie że to wielka szkoda, że współcześnie sukienki zostawiamy tylko na wielkie okazje. Coś jednak naprawdę magicznego kryje się w tej starej tradycji, w czarno – białym świecie, który zawsze wydaje mi się być prostszy.

Właściciele fabryki

Na koniec bardzo mocno podziękowaliśmy przewodniczce. Pomyśleć, że specjalnie dla nas została 15 minut dłużej, co w greckim rozumieniu jest naprawdę wyczynem. Najwyraźniej jednak była niezwykle usatysfakcjonowana ze swojej pracy – na pewno nie mniej niż my z wizyty.

Po powrocie, doszłam do wniosku, że mimo wszystko nie zacznę palić. Mając jednak w pamięci ostatnie zdjęcie, myślę o częstszym zakładaniu sukienek. A zacznę na pewno już od jutra...

Robotnice przy pracy...

Z czego śmieje się cała Grecja, czyli kawał tygodnia :) ... wtorek, 8 listopad 2011

2011-11-08T12:39:00.000-08:00

Podobno jakiś czas temu premier Grecji oraz minister ekonomii, o których ostatnio jest tak głośno, lecieli razem samolotem. Siedząc już na pokładzie premier znalazł banknot 50 euro.

-Co za szczęście! – powiedział do siedzącego obok ministra.

-Ale ponieważ jestem premierem, nie zatrzymam tych pieniędzy dla siebie. Wyrzucę je za okno i uczynię jedną osobę bardzo szczęśliwą.

-Ty idioto! – odpowiedział mu minister. – Nie potrafisz w ogóle myśleć ekonomicznie i dlatego nigdy nie będziesz ministrem ekonomii. Ja wymienię to 50 euro na 10, 20 i 20 i uczynię szczęśliwe 3 osoby!

Piloci, którzy siedzieli w swojej kabinie, przysłuchiwali się rozmowie. Po chwili jeden powiedział do drugiego...

-Za chwilę rozwalę cały ten samolot i uczynię wszystkich Greków szczęśliwych!

Pewnego magicznego dnia... - ulubiony grecki fotomontaż

Czas najwyższy: Sałatka dowiaduje się o swoim istnieniu! ...poniedziałek, 7 listopad 2011

2011-11-07T14:36:00.000-08:00

Dzisiaj, po całym dniu intensywnych niedzielnych oczekiwań, pojawiły się ostateczne wyniki konkursu na literackiego bloga. Mimo, iż to nie ja jestem głównym zwycięzcą, mam poważne podejrzenia, że z mojego wyróżnienia cieszę się najbardziej ze wszystkich! Moja Sałatka jest przecież blogowym niemowlakiem – nie ma jeszcze całych 3 miesięcy. Ponadto, będąc w Grecji i zaczynając swoje życie od nowa, właśnie tu i teraz jestem na prawdziwym życiowym zakręcie. A te fantastyczne dla mnie wyróżnienie, jest teraz wielkim, mieniącym się zielonym światłem, podpowiadającym, że jestem na właściwej drodze, a to co pozostaje to tylko wcisnąć mocniej pedał gazu.

W każdym razie przyznam się szczerze, że nikt z greckiej sałatki, prócz Janiego nie miał pojęcia, że blog istnieje. Długo biłam się z myślami jak to zrobić, jak powiedzieć pierwowzorom, że Feta, Pomidor, Olivka czy też Oliwa z oliwek są żywo istniejącymi bohaterami internetowej opowieści. Bałam się reakcji, bo jedno wiedziałam na pewno – zupełnie nie wiadomo czego można spodziewać się po Grekach. Jednak fakt, że Sałatka odniosła swój pierwszy sukces, wydawał się doskonałym, idealnym momentem na ujawnienie jej istnienia. Znając już dobrze południowy temperament, nastawiłam się na jakiś wybuch, erupcję wulkanu skrajnie dobrych lub też skrajnie negatywnych emocji.

Dziś po południu nie mogąc ukryć gigantycznego uśmiechu i tego, że rozpiera mnie energia, opowiedziałam im wszystko. Tyle prawdy jest jednak w zdaniu, że życie pisze najbardziej zaskakujące niespodzianki...

-Ale co to jest blog? – po mojej długiej opowieści spytała zainteresowana Feta.

-To jest taki rodzaj zapisków, książki, którą się prowadzi w internecie. – wyjaśnił spokojnie swojej mamie Jani.

-A to ciekawe... Gratuluje Dorota! Świetna wiadomość! Słuchajcie – będę piekła dziś kurczaka w sosie sojowym, co chcecie do tego: frytki czy puree?

Hmmm.... To rzeczywiście ciężki wybór, bo i frytki i puree Feta robi świetne. Tą decyzję zostawiłam innym, a w tym momencie szukając wzrokiem głębszych emocji związanych z moim sukcesem, spojrzałam na Pomidora. Temu jednak na zasadnicze pytanie żony prawie poleciały łzy. Przez cały dzisiejszy dzień może pić jedynie wodę, nie może jeść niczego – jutro czeka go badanie żołądka. Pomidor nie jest w stanie wykrzesać z siebie absolutnie żadnej emocji i wygląda jak skazaniec.

Informacja o sukcesie przekazana została również i Oliwie z oliwek. Jak można było się spodziewać pomimo swoich 97 lat zareagowała naprawdę fantastycznie, ale nie na nową wieść, ale na fakt że istnieje coś takiego jak internet i jest on dzisiaj głównym źródłem informacji. Dopytywała się wszystkiego i nie będę wielce zaskoczona jeśli wkrótce wpadnie na pomysł, żeby założyć go sobie w domu.

-Dorota – to genialnie!! – wykrzyknęła Olivka na nową wieść.

-Boże jak ja się cieszę! – kontynuowała dalej... – Zostanę prawdziwą gwiazdą! Zawsze o tym wiedziałam!! – po czym radośnie, w podskokach wybiegła do swojej popołudniowej pracy, krzycząc i wymachując rękami, na wieść o czekającej ją wielkiej sławie.

W każdym razie dziś uświadomiłam sobie raz jeszcze, że życie zazwyczaj nigdy nie biegnie przewidywanym przez nas torem. Poza tym gdybym kiedyś zdobyła dajmy na to nagrodę Nike, Nobla czy też Oskara, nigdy nie przebije to pytania: co dziś jemy na obiad?

Kurczak w sosie sojowym podany z ręcznie wycinanymi frytkami smakował świetnie. Mimo tego, ja w głowie miałam tylko jedną myśl:

.... co za fantastyczny dzień!

http://www.granice.pl/kultura,Znamy-Literackie-Blogi-Roku!,4133

Historia pewnej ośmiorniczki... piątek, 4 listopad 2011

2011-11-04T12:31:00.000-07:00

Podczas wczorajszej wizyty w tawernie, prócz dania honorowego, czyli greckiej sałatki, zamówiliśmy również specjalność tawerny – ośmiornicę. Muszę przyznać, że przed moją pierwszą wizytą w Grecji, na sam widok owoców morza robiło mi się mdło. Nie przekonało mnie również to co podawano w polskich restauracjach. A od tej pory uważam, że powinno się prawnie zakazać jedzenia owoców morza w miejscu, gdzie morza nie widać.

Wszystko zmieniło się kiedy kilka lat temu skosztowałam swoją pierwszą krewetkę, podaną z kieliszkiem białego wina, przy akompaniamencie fal. Tego nie da się podrobić! A od czasu pierwszego kęsa, zwariowałam na punkcie wszelkich owoców morza (swoją drogą, to naprawdę udane określenie dla tego typu jedzenia).

Ośmiornica, która została nam podana, była prawdziwym mistrzostwem kulinarnym. Zamarynowana w oliwie z oliwek, occie, cytrynie i ziołach, a później dobrze wygrilowana, rozpływała się w ustach, pozostawiając niepowtarzalny, lekko kwaskowaty smak. Na talerzu nie pozostawiliśmy właściwie niczego, bowiem nawet pozostałość oliwy smakuje genialnie, kiedy moczy się w niej świeży chleb.

-Jak smakowało? – zapytał przechodzący obok kelner.

-Wyśmienite! – odpowiedzieliśmy zgodnie przełykając jeszcze kęsy. Nie mogąc się nie powstrzymać, poprosiłam kelnera, żeby zdradził co jest sekretem tego, że ośmiornica była tak niesamowicie miękka. Ten, ponieważ przy pustym lokalu nie miał niczego do roboty, dosiadł się do stolika, postawił przed sobą szklankę z obowiązkową zawsze i wszędzie kawą i zaczął swoją opowieść...

Po pierwsze, to wielkie szczęście złowić ośmiornicę. Nie zdarzają się często, a przy tym są niesamowicie mądre i sprytne, dlatego tak ciężko jest je złapać. Niektórzy mówią, że ośmiornica jest jednym z najmądrzejszych stworzeń na tej planecie – wyobrażacie sobie koordynować ruchy tyloma kończynami?

W każdym razie, kiedy już ma się to wielkie szczęście, że złowiło się ośmiornicę, trzeba chwycić ją umiejętnie, bo może ugryźć. A kiedy wyłowi się ją już z morza - zaczyna się prawdziwa praca. Najeży najpierw znaleźć wielki, szorstki kamień. Im bardziej szorstki tym lepiej. Jak jest już kamień - trzeba jedną ręką mocno chwycić ośmiornicę i jeszcze świeżą i żywą walnąć o skałę! Nie za mocno, żeby od razu nie umarła! Trzeba walić póki żywa, co najmniej pół godziny. Dzięki temu mięso będzie miękkie i delikatne...

W tym momencie przełknęłam ostatni kęs ośmiorniczki...Przecież mogła być czyjąś mamą...

Kiedy już tak pół godziny wali się nią o kamień, należy co jakiś czas delikatnie rozcierać. Prawdopodobnie jest to moment, w którym już nie żyje, ale dopiero w tedy przekręca się jej głowę i wyjmuje mózg. Broń Boże wcześniej! Dobrze jest jeszcze trochę poszorować nią o kamień, dla pewności, że mięso będzie naprawdę delikatne...

To na talerzu, było doprawdy delikatne – nie mam wątpliwości...

Dopiero tak przygotowaną ośmiornicę wywiesza się na sznurku na słońcu, żeby słońce zrobiło swoje. Musi tak wisieć trochę, a jak już odpowiednio się wysuszy jest gotowa do marynowania!

Niesamowite, bo ja do tej pory myślałam, że te wiszące na sznurach ośmiornice, to jakiś rodzaj letniej dekoracji, jak światełka na choince. To nic, że zazwyczaj na wiszących ośmiornicach dosiadają się muchy i kto wie, co tam jeszcze... Jakby w odpowiedzi na moją myśl usłyszałam od odchodzącego już kelnera...

Zasada naprawdę dobrej, greckiej kuchni jest taka: im jedzenie brudniejsze – tym lepsze! Hahahaha!!!

-Czy to był żart? – spytałam błagającym wzrokiem Janiego.

-Myślałem, że o tym wiesz. Nie martw się tak, one podobno tego nie czują. Z resztą to naprawdę fajna zabawa – przygotowywać ośmiornicę. Raz udało się mi złapać. – odpowiedział naprawdę dumnie, potwierdzając swoją opowieścią to co mówił kelner.

Poprosiłam o jeszcze jeden kieliszek wina... Nie mogłam wyzbyć się z głowy myśli, że w morzu wyglądają tak sympatycznie. Poza tym przecież mogą mieć rodziny... Życiowe plany... Marzenia...

No, może się trochę rozkleiłam, ale mam wielką nadzieję, że sposób przyrządzania krewetek nie jest tak drastyczny. Póki co powstrzymam, się od dociekań...

Dozwolone od lat 18stu...:)

http://www.youtube.com/watch?v=w75wPWexZeI

Dziękując za głosy!... czwartek, 3 listopada 2011

2011-11-03T14:17:00.000-07:00

Wczoraj, późnym wieczorem doszła do mnie ta fantastyczna wiadomość:

02 XI 2011:

Już kilka dni temu zakończyło się głosowanie w plebiscycie "Literacki Blog Roku" – www.literackiblogroku.pl.

Wiemy, że o tytuł ten - oraz o dodatkowe wyróżnienia - powalczą ostatecznie:
W kategorii blogów literackich:

1. Sztucznych rzęs mimowolny chrzęst – Marta Rusek – Cabaj
2. Doktor Maltretator i siostra ostra – Agnieszka Nietresta - Zatoń
3. Bebeluszek (nie)codzienny – Katarzyna Warpas
4. Sałatka po grecku – Dorota Kamińska
5. Oto i owo – Jan Antoni Homa

W kategorii blogów o literaturze:

1. Krytycznym okiem – Jarosław Czechowicz
2. Książki Zbójeckie – Danuta Awolusi
3. Słowo i obraz. Refleksje graniczne – Agata Jankowska
4. Book me a cookie – Joanna Mentel
5. Doczytania – Grzegorz Krzymianowski
6. Miasto książek – Paulina Surniak
7. Experyment. Recenzja Dobrej Książki – Dorota Jędrzejewska, Rafał Niemczyk.

Ogłoszenie wyników konkursu i plebiscytu nastąpi podczas 15 Targów Książki w Krakowie – zapraszamy w niedzielę. 6 listopada w godzinach 12:00-13:00 do sali seminaryjnej nr 1. Dodatkowo - już organizacyjnie - informujemy, że tego dnia laureaci otrzymają wyłącznie pamiątkowe dyplomy. Nagrody rzeczowe przesłane zostaną przesyłką kurierską - z przyczyn technicznych.

Naprawdę, nie pamiętam kiedy ostatnio tak bardzo się z czegoś cieszyłam. Nie pozostało nic innego jak godnie to uczcić. W jaki sposób to zrobić – wiedziałam o tym od razu!

Dziś wieczorem znaleźliśmy się razem z Janim w jednej z najbardziej klimatycznych restauracji w najstarszej, niegdyś tureckiej części miasta. Około godziny dziewiętnastej nie było tam nikogo, bo przecież żaden szanujący się Grek nie chodzi do tawerny tak wcześnie. No cóż – trochę daleko mi jeszcze do bycia Greczynką, ale niech tak też pozostanie.

Kiedy przyszedł kelner, nieco zaskoczony naszą obecnością w pustym lokalu, z wielką radością, jakbym kupowała najnowszy model Porsche, powiedziałam:

-Poproszę ... sałatkę po grecku!

Sałatka była spektakularna! Dopiero widząc to co mam przed sobą uświadomiłam sobie, że w każdej tawernie, w każdym domu wygląda ona zupełnie inaczej i pewnie tak samo jak dwóch płatków śniegu, nie sposób znaleźć dwóch takich samych sałatek po grecku. Nie miałam pojęcia, że można dodać do niej czosnek i pietruszkę.

Kiedy pałaszowaliśmy to co mieliśmy na talerzu, do środka tawerny wpadł czarny jak smoła kot, podbiegł do mnie i gapił się jakbyśmy znali się w poprzednim wcieleniu. Chwilę później wygonił go kelner. Szkoda, że i kot nie mógł do nas dołączyć.

Wznieśliśmy głośny toast, za Sałatkę i jej składniki, wszystkich, którzy ją czytają i to, żeby nasze życie zawsze było dobrym tematem do czytania.

Tymczasem podczas jedzenia, dowiedziałam się o historii pewnej ośmiornicy ... Ale o tym już jutro...

Mniam...

Gdzie znajduje się chiński sklep?.... wtorek, 1 listopad 2011

2011-11-01T05:04:00.000-07:00

Ta krótka historia wydarzyła się już jakiś czas temu, ale przypomniała mi się właśnie dzisiaj kiedy wracając do domu przechodziliśmy obok chińskiego sklepu, w którym znaleźć można absolutnie wszystko.

Pewnego zwyczajnego poranka przyszedł w odwiedziny dziadek Janiego. Ojciec Fety, przychodzi od czasu do czasu, zawsze w godzinach bardzo wczesnych, a scenariusz jego wizyt jest zawsze dokładnie taki sam. Znam go już na pamięć – nic nie może tu zaskoczyć. Tym razem jednak wizyta nie potoczyła się jak zawsze, czego powodem było moje jedno małe pytanie. Ale o tym za chwilę.

komboloi

Dziadek ubrany stosownie i bardzo schludnie jak zawsze, usiadł w salonie patrząc milcząco przed siebie i bawiąc się swoim komboloi. Doprawdy zawsze podziwiam to jak zwinnie ta prosta zabawka przenika przez jego palce. Bardzo chcę nauczyć się nią bawić, ale po pierwsze to typowo męska rzecz, a po drugie chyba kolejny stopień wtajemniczenia mieszkania w Grecji. Po chwili, zestresowana lekko Feta zapełniła stół przy którym siedział dziadek, wszelakimi, małymi pysznościami. Oliwki z serem nadziane na wykałaczki. Małe rybki w solonej marynacie. Ryż zawijany w laurowych liściach. Kawałki fety polane oliwą i posypane oregano. To wszystko razem stanowiło paletę przystawek do picia ouzo, którego dziadek jest prawdziwym koneserem.

tavli

Dziadek nic nie mówiąc (co jest jego standardowym zachowaniem) zaczął jeść i popijać. Feta co chwile pytając się czy niczego więcej mu nie trzeba, upewniała się, czy mimo nieustającego milczenia wszystko naprawdę jest dobre. Wszystko było dobre, a kiedy dziadek skończył jeść i pić, na stole zrobiło się miejsce i jak zawsze pojawił się Pomidor, czyli ojciec Janiego. To też przewiduje scenariusz wizyt dziadka, który po przekąsce zawsze gra ze swoim zięciem w tavli, czyli typową grecką grę planszową, która polega na rzucaniu kostką i poruszaniu pionkami. Zazwyczaj grają tak godzinami. Naprawdę godzinami... Nie mówią do siebie niczego, tylko wykrzykują numer oczek wyrzuconych przez kostkę, to kto teraz gra i kto wygrywa partię. Wszystko szło zgodnie ze standardowym scenariuszem, do momentu kiedy szykując się do wyjścia, zadałam głośno pytanie:

-Gdzie znajduje się chiński sklep?

Nawet w Grecji z dnia na dzień robi się coraz zimniej, a mój 20kilogramowy bagaż z Polski, nie przewidywał skarpet, rajstop i tego typu zimowych niezbędników. Ponieważ potrzebuję ich w dużej ilości, pomyślałam, że odwiedzę jakiś chiński sklep. Jak wiadomo nie ma miejsca na tej planecie, gdzie nie ma takiego sklepu, a zawsze można znaleźć tam wszystko za bardzo niską cenę.

-W centrum jest kilka sklepów chińskich. – odpowiedział Pomidor, kontynuując dalej swoją grę.

-Ale ten największy jest przy supermarkecie obok parkingu. Jest na pierwszym piętrze. Żeby do niego wejść, przejdziecie przez takie małe schodki, przy tylnym wejściu do marketu. – Prosta, logiczna odpowiedź Pomidora, rozwiała wszelkie wątpliwości i wiedzieliśmy już gdzie mamy iść. Kończyliśmy właśnie śniadanie i mieliśmy wyruszać w drogę. Ale...

-Jakie schodki, co ty opowiadasz?! – wykrzyknął dziadek, ku zdziwieniu wszystkich, bo naprawdę bardzo rzadko coś dłuższego mówił.

-Tam nie ma żadnych schodków, tylko jest podjazd dla wózków. Wiem, pamiętam dokładnie, bo też często tam chodzę. – kontynuował o dziwo swoją wypowiedź dalej. – Do sklepu przechodzi się po podjeździe.

-Nie, nie, nie ... – powiedział Pomidor – Daje sobie głowę obciąć – tam są na pewno schodki, takie małe, zaledwie kilka stopni.

-Ty idioto, jakie stopnie! Mieszkam tu 50 lat i tam jest p o d j a z d.

Pomidor wstał po szklankę wody i zaczął jeszcze raz dokładnie tłumaczyć, od samego początku, jak dojść do sklepu chińskiego kończąc swoją długą i powolną wypowiedź, wyrazem: SCHODKI ! - takie małe – zaledwie kilka stopni. Odpowiedzi dziadka nie byłam już w stanie zrozumieć, ale była długa, głośna i pełna emocji. Nie zrozumiałam również tego co dalej mówił Pomidor, ale jedząc śniadanie nauczyłam się dwóch nowych słówek powtarzanych cały czas: schodki, podjazd.

Pół godziny później ta sama dyskusja trwała nadal, a emocje ani trochę nie opadły. Gra tavli przerwana w połowie została zapomniana, a kiedy już wychodziliśmy do owego chińskiego sklepu, zamykając drzwi odgłosy żywej dyskusji wcale nie ucichły.

Schodki. Podjazd. Podjazd. Schodki.

Sklep znaleźliśmy bez problemu, bo przypomniało mi się że właściwie byłam już tam kilka razy, tylko nie bardzo pamiętałam jak dojść. Bardzo lubię ten sklep – bo jest tam dokładnie wszystko! Ponadto dobrze idzie mi porozumiewanie się z chińską sprzedawczynią, która po grecku mówi tak samo jak ja i zawsze się szeroko uśmiecha.

W każdym razie kiedy ja z przyjemnością buszowałam wśród skarpetek za 1 euro, rajstop i rękawiczek, dziadek trzasnął drzwiami, powiedział, że ma dosyć tej rozmowy, a przy tym nie pozwolił się odwieść do domu, tylko wrócił do niego piechotą.

Wychodząc ze sklepu, jak to po zakupach – w pełni szczęścia i z modnymi nabytkami, nie mogłam przestać się śmiać, patrząc na o co widzę...

Lecznicza moc pysznej kawy...piątek, 28 październik 2011

2011-10-28T15:20:00.000-07:00

Pewnie nie jestem wyjątkiem, bo jedną z rzeczy, która zawsze w jakiś magiczny sposób poprawia mi humor jest dobra kawa. Dobrze przyrządzona kawa potrafi naprawdę sprawić cuda, a wypita dodatkowo w szczególnym miejscu – ma wyjątkowo magiczną moc.

Mając w świadomości, że moje życie w dużym mieście, być może wkrótce będzie musiało się zakończyć, postanowiłam znaleźć kawiarenkę, w której nie tylko będę mogła napić się kawy, ale również naładować pozytywną energią. Takie "moje" miejsce.

Znalazłam. Posiedziałam dobrą godzinę. Wypiłam kawę i pomyślałam. Wyszłam uśmiechnięta.

Poza tym właśnie obejrzałam pierwszy odcinek „Przystanek Alaska”. Umarłam ze śmiechu, kiedy dr Fleishman pytał, gdzie jest pozostała część miasta? Chciał uciekać po 5 minutach, ale został trochę dłużej... Z resztą, ja nawet jeszcze nie pojechałam... Ale z biegiem czasu zaczynam myśleć inaczej i powoli układać palce w trzymanie kciuków...

Co by nie było – jutro jest sobota. Ja zacznę ją od obowiązkowej kawy!

http://www.videobb.com/watch_video.php?v=HfkBdRlmD3o1

http://www.serialeonline.pl/przystanek-alaska-nothern-exposure-online/sezon-1

Gorzej być nie mogło...czwartek, 27 październik 2011

2011-10-27T16:49:00.000-07:00

Wiem, że wszędzie nieprzerwanie trąbią o greckim kryzysie, ale fakt że Jani właśnie dostał propozycję bardzo dobrej pracy – to już rzecz niezaprzeczalna. Przyznaje, że nie obyło się bez pomocy wielkiej, greckiej familii, która rozsiana po całym kraju pomaga sobie wzajemnie. Ale do rzeczy...

Pod koniec tygodnia dostaliśmy wiadomość, że we wtorek rano mamy znaleźć się w malutkiej miejscowości 2 godziny od Aten, a Jani ma zostać poddany wstępnym testom. Cieszyłam się bardzo po pierwsze z propozycji dobrej pracy, ale również z perspektywy kilkudniowej podróży, zobaczenia czegoś nowego i przyznaje się bez bicia - krótkich wakacji od mojej greckiej sałatki, miłego po bycia w przyjemnej samotności. Przygotowałam się więc na romantyczną podróż we dwoje, do małej nadmorskiej miejscowości, gdzie mieści się fabryka, prosperująca świetnie nawet mimo kryzysu. W mojej wyobraźni miało być naprawdę pięknie – miła podróż we dwoje, może nawet jakiś mały kurorcik. Jednak zawsze kiedy człowiek obmyśli sobie coś skrupulatnie, życie zazwyczaj płata wielkiego figla. Wszystko co tylko możliwe poszło bowiem nie tak...

Pakując swoje walizki, dowiedziałam się, że nie jedziemy sami. Pojedzie z nami również ojciec Janiego – (najwyższa pora nadać mu imię) – Pomidor, ponieważ w fabryce, w której sam kiedyś pracował ma swoich znajomych. No cóż – pomyślałam – romantycznie już nie będzie, ale za to raźniej. Kiedy już spakowałam walizkę, w przypływie entuzjazmu na podróż zdecydowała się również Feta – dlaczego by nie? Z moich planów na chwilkę samotności nici...

Żeby nie denerwować się zbytnio tym, że moje plany nie mają już racji bytu, postanowiłam przetematyzować moją podróż. Nie mogła być już romantyczna, miała się stać naukowa. Na tylnym siedzeniu samochodu zaaranżowałam małą bibliotekę z książkami, które umilą mi czas, interesującymi artykułami i mp3 z ciekawymi audycjami radiowymi. Osiem godzin podróży spożytkowałam jak mogłam, co chwilę z zgryzionymi zębami odpowiadając na pytania Fety, że nie chcę ciasteczek, sucharków, kanapki, wody ani krakersów.

Mam się świetnie – ale w swoim własnym świcie!

Po długiej podróży już właściwie w nocy, znaleźliśmy się w miasteczku. Kiedy trochę odpoczęliśmy w domu przyjaciółki Fety, gdzie mieliśmy nocować, razem z Janim wybraliśmy się na nocny spacer po mieście. Nie było widać właściwie niczego, ale wierząc poglądowi, że w Grecji wszystko jest piękne, ufałam że również i te miasteczko na pewno ma swój urokliwy klimat. Ot – pewnie kolejna malownicza nadmorska wioska.

Po powrocie usiedliśmy chwilę z wszystkimi, potem zmęczeni podróżą poszliśmy spać. Dom przyjaciółki Fety, był prawdziwym przeciwieństwem tradycyjnego, greckiego domu, ale przede wszystkim domu samej Fety, gdzie każdy domownik chodzi w skarpetkach wyprasowanych na kant. Trochę nieprzytomna po długiej podróży zastanawiałam się, czy nie uczestniczę w jakimś doświadczeniu na reakcję człowieka w skrajnych warunkach. Najpierw wsadzono mnie do sterylnego domu Fety, a później przerzucono do przestrzeni będącej przeciwieństwem, żeby zobaczyć jak się zachowam. Przetrwam – chodziło mi po głowie. Pomyślałam: jutro wstanę wypoczęta, świat będzie wyglądał inaczej. Noc jest zawsze złym doradcą.

Wstałam wypoczęta, ale niestety świat, jaki wyłonił się rankiem przede mną wyglądał naprawdę tragicznie. Chciałam się ratować optymizmem, ale im dłużej trwał mój poranny spacer, tym bardziej byłam zrozpaczona. W zdenerwowaniu chciałam wyciągnąć paczkę papierosów. Zapalić jednego, drugiego, a jak się nie uspokoję to i trzeciego. Niestety – nie palę. Zupełnie upadł mój pogląd, że każde miejsce w Grecji jest cudem świata, tylko dlatego że taki świat pokazują pocztówki. Białe domki pracowników fabryki nie różniły się niczym jeden od drugiego – jak pudełka od zapałek z obdrapanymi ścianami. Zero oznak życia. Kilka palm i drzewek oliwnych na zaniedbanym trawniku w umownym centrum miasteczka. Jedna poczta, piekarnia i jeden sklep. Dalej szkoła i przedszkole. Po dwudziestu minutach spacer się skończył, bo zwiedziłam już wszystko.

To nie może być prawda – myślałam ciągle. A gdzie tawerny, bary i weseli staruszkowie wiecznie popijający kawę? Nic z tego, nawet morze przybrało tutaj szaro-burą barwę i za nic nie chciało być lazurowe. Jedyna nadzieja – wstępne testy Janiego - pójdą źle, może nic z tego nie wyjdzie... Ale i ta szansa runęła, kiedy zobaczyłam jego uśmiechniętą twarz, po powrocie. Prawie popłakałam się, słysząc że był prawie najlepszy...

Niczym nie mogłam ukryć rozpaczy, która na mojej twarzy stawała się coraz bardziej oczywista.

-Nie martw się Dorota. – powiedziała patrząc na mnie Feta w naprawdę dobrych intencjach. – Nie będzie tak źle: urodzisz dziecko, zajmiesz się wychowaniem. – Słysząc jej słowa, w przeciągu minuty zrozumiałam wszelkie wcześniej niepojęte dla mnie ludzkie decyzję: za chwilę ją zamorduję, dziecka nigdy nie urodzę, a żeby być tego pewna poddam się sterylizacji, podłożę bombę w sklepie, rzucę się z balkonu, ucieknę do Indii i nigdy mnie nikt nie znajdzie, wstąpię do zakonu, albo zmienię sobie płeć. Trzy wdechy, trochę spokoju i trochę bardziej realistyczny pomysł: jeśli zacznę tu coś palić, to od razu będzie to co najmniej trawa – nie ma sensu tracić czasu na profilaktykę.

W drodze powrotnej do domu, miałam wrażenie że od nawału myśli wybuchnie mi głowa. Co robić? Gdzie uciekać? – myślałam. Nie mając czym uspokoić hałasu w mózgu, wzięłam do ręki pierwszą lepszą książkę wciśniętą w siedzenie samochodu. W wielkim przewodniku po Grecji, z wielką niechęcią wyszukałam tą malutką miejscowość, gdzie diabeł naprawdę mówi dobranoc, sprawdzając co jest ciekawego obok.

Pół godziny od Delf – centrum starożytnego świata. To przecież do delfickiej wyroczni wędrowali wszyscy, zadając jej pytania. Czy w tym może być jakiś ukryty sens, czy ja już majaczę? Co by nie było – to jakiś plus.

Już prawie w nocy wróciliśmy do pachnącego jak zawszę świeżością królestwa Fety. Położyliśmy się w swoim własnym łóżku, w którym odpoczywa się prawdziwie.

Mówią, że każdy początek jest ciężki, ale to jest jednak dość duży kaliber.

Rano wstałam przeziębiona, ale za to z trzeźwym umysłem. Przypomniało mi się kilka wesołych komedii, amerykańskich seriali, których scenariusz jest zawsze ten sam: młoda bohaterka przyjeżdża z dużego miasta, rzucona przypadkowo przez los do okropnej wioski, zabitej deskami. Na drugi dzień chce wyjechać, uciec jak najdalej. Zostaje jednak trochę dłużej i tak zaczyna się film...

PS.

Od jutra zaczynam oglądać „Przystanek Alaska”- może będzie coś na rzeczy... J

Mały więzień :)

Jadalne kasztany... niedziela, 23 październik 2011

2011-10-23T15:48:00.000-07:00

Jednym z najbardziej charakterystycznych zapachów greckiej jesieni, jest zapach pieczonych kasztanów. Pomimo, iż temperatura może być wysoka, a pogoda słoneczna, kiedy czuć je w powietrzu nie ma wątpliwości – jest pełnia jesieni.

Kiedy zapada wieczór, a miasto ponownie ożywa po popołudniowej sjeście, w różnych częściach centrum pojawia się kilkoro kasztaniarzy. Rozkładają wielkie, blaszane blaty i podgrzewają je od dołu butlami gazowymi. Kiedy blaty są wystarczająco gorące, rzucają na nie specjalny rodzaj kasztanów, które idealnie nadają się do jedzenia.

Ich zapach, który czuć w całym mieście, mną owłada, tak że właściwie każdą wieczorną wizytę w centrum kończę, trzymając w rękach papierową torebkę wypełnioną gorącymi kasztanami. Staram się jeść ile mogę, bo z kasztanami jest tak samo jak z truskawkami – zawsze kiedy kończy się sezon żałuję, że nie jadłam ich jeszcze więcej. Smakują trochę jak orzechy laskowe, ale są znacznie bardziej miękkie i trochę słodkawe. Podejrzewam również, że muszą być szalenie zdrowe!

To naprawdę bardzo dziwny zbieg okoliczności, bo kiedy wczoraj wracając z miasta skończyłam moją porcję, schowałam ręce do kieszeni i wyciągnęłam dwa polskie kasztany z poprzedniej jesieni. Nie pamiętam kiedy byłam ostatnio tak zadowolona, że czegoś zapomniałam. Rok temu zupełnie wypadło mi z głowy, żeby wyprać mój jesienny płaszcz i wyrzucić zabrane z ziemi polskie kasztany. Na całe szczęście!

PS. Właśnie sprawdziłam – są wcale niedrogie oczywiście na Allegro. Wystarczy włożyć na opcję „gril” do piekarnika, na kilka minut i gotowe!

Grecja pogrążona w kryzysie... sobota, 22 październik 2011

2011-10-22T08:51:00.000-07:00

Uwielbiam soboty w okolicach południa. Wydaje mi się, że w tedy każde miejsce na tej planecie kipi życiem. Dzisiaj około dwunastej, siedząc i relaksując się w jednej z małych kawiarenek w centrum i popijając moją ulubioną kawę po grecku, uświadomiłam sobie, że przecież ten kraj chcąc nie chcąc pogrążony jest w kryzysie... Wciąż szukam namacalnych dowodów, że poza relacjami w telewizji, on naprawdę istnieje. Rzeczywiście – realia nijak się mają do tego co widać w mediach. A może jednak? Czy myślicie, że ci ludzie na zdjęciach rozmawiają właśnie o kryzysie?

48 godzinny strajk....czwartek, 20 październik 2011

2011-10-20T10:14:00.000-07:00

Jedząc porannego tosta z miodem, usłyszałam jak stojąc przy wyjściowych drzwiach Olivka krzyczy:

-10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3...2.....1!! – poczym wybiega z domu i wchodzi do samochodu. Żując jeszcze moje śniadanie, zaczęłam bez paniki wkładać buty i kurtkę przy akompaniamencie pipczenia Olivki, klaksonem jej samochodu. Już zdążyłam się do tego przyzwyczaić – to standard kiedy rano naje się czekolady. Trzeba jednak jej to przyznać – jeśli się w coś angażuje – robi to na 1000 %.

Po drodze zabraliśmy koleżankę z pracy i w czwórkę podjechaliśmy do centrum, gdzie odbywał się strajk. Mijaliśmy praktycznie wymarłe ulice. W rzeczywistości – dokładnie wszystko było pozamykane, bo wszyscy szanujący się obywatele, wstali rano, żeby znaleźć się w centrum miasta.

Cały rynek wypełniony był po brzegi ludźmi stojącymi i czekającymi na przemarsz przez ulice. Uczniowie pod opieką nauczycieli, wyposażeni w bębenki i wielkie plakaty. Grupy studentów z czarnymi flagami. Rodzice z małymi dziećmi. Wszyscy stali spokojnie wysłuchując krzyki pilota przemarszu, popijając konieczną rano kawę i wypalając papierosa.

Po około pół godziny stania i wygrzewania się na słońcu, którego nie przykrywał ani jeden obłoczek, usłyszeliśmy trzy równe gwizdy, po czym cały tłum wyszedł na główną ulicę. Trzeba przyznać, że strajk zorganizowany był naprawdę z precyzją godną Niemców. Cała masa strajkujących podzielona była na kilka sektorów, której przypisany był określony dowodzący. Nie było wątpliwości kto nim jest – zazwyczaj był to rosły mężczyzna, trzymający megafon i krzyczący slogany, uprzednio wypisane na kartce. O tym też pomyślano – również i slogany miały swój harmonogram i każdy wiedział dokładnie co i jak ma krzyczeć.

-Olivka ... ale co ja mam krzyczeć? – poprosiłam o poradę, bo w sumie nic konkretnego nie zdążyłam jeszcze wymyślić.

-Jak to co? Krzycz: Kopernik, Maria Curie, Wałęsa, Dostojewski! – powiedziała mając głowę na karku.

Dość wolnym, jednostajnym tempem przeszliśmy przez centralne ulice miasta. Co chwila, z różnych stron dochodzili ludzie. Ktoś się z kimś witał, ktoś rozmawiał, machał ludziom wyglądającym z balkonów wesoło nawołując do przyłączenia się do strajku. Jedyną naprawdę śmierdzącą rzeczą były stosy śmieci, które piętrzyły się przy każdym kuble. Dopiero teraz uświadamiam sobie jak naprawdę ważną pracę wykonują śmieciarze, którzy od dobrych kilku dni też strakjują.

Kiedy marsz stał się już dość monotonny, wszyscy wspólnie stwierdziliśmy, że w pełni wypełniliśmy swoje obywatelskie obowiązki (a w szczególności pewnie jaJ) i z czystymi sumieniami możemy czmychnąć do domu. Pewnie w normalnej sytuacji znaleźlibyśmy się na kawie, ale i kawiarenki prowadziły restrykcyjny strajk.

Dla urozmaicenia dnia, którego możliwości przez paraliż niemalże wszystkiego były dość ograniczone, postanowiliśmy skorzystać z zaproszenia siostry Fety i zjeść razem obiad. Siostra Fety ..... – to Cytryna, ponieważ miała dziś wolne, właśnie przygotowywała prawdziwą ucztę. Jak kryzys to kryzys... Jako typowa Greczynka również i ona uwielbia gotować. Siedząc przed telewizorem, kątem oka patrzyłam, jak stół pokrywa się sałatkami, kilkoma daniami mięsnymi, sosami. Tymczasem w serwisie informacyjnym trwały transmisje z przewidzianego na 2 dni strajku. Tłumy widoczne na ekranie przewijały się jak mrówki, w tylko sobie znanym kierunku. Ten monotonny obraz co chwila przerywany był przez dynamiczną wstawkę pokazującą młodych chłopaków rzucających w policję kamieniami, czymś co na chwilę wybuchało i zamieniało się w płomienie. Biegali, krzyczeli ubrani w maski i obowiązkowe kaptury. Kanał następny – ta sama relacja. Kanał następny i następny – to samo i znów dokładnie ci sami bohaterowie. Kanał CNN - podekscytowany japoński reporter krzyczy coś po angielsku, wymachuje rękami, zaktywizowany dziesięć razy bardziej niż każdy potencjalny uczestnik strajku. Być może też rano najadł się czekolady...?

Po chwili Cytryna zawołała wszystkich na obiad, a o trochę abstrakcyjnych obrazach z telewizji, chyba wszyscy zapomnieli. Krzyki dobiegające z transmisji, były całkowitym kontrastem do rozmów przy typowym greckim, rodzinnym stole. Śmiechy, chichy, wieczne wrzaski i standardowe już naśladowanie polskiego. Wieczorem, kiedy było już po strajku, Cytryna miała znów otworzyć sklep – swój mały rodzinny interes, ale wszyscy zgodnie stwierdzili, że jeden dzień odpoczynku nie zaszkodził jeszcze nikomu.

Dziś wszystko właściwie wróciło do normy. Otwarto nawet nie działającą od poniedziałku bibliotekę. Chcąc nie chcąc otwarto sklepiki, a kawiarenki ponownie zapełniły się tłumem modnie ubranych ludzi, spokojnie pijących kawę. W wiadomościach pewnie znów w kółko puszczają jedną i tą samą scenę: kilku chłopaków rzucających w policję kamieniami. Ja natomiast po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że wiadomości często nijak się mają do rzeczywistości. Lepiej jednak zadzwonię do mamy i upewnię ją, że nie ucierpiałam biorąc naprawdę czynny udział w strajku J

Pozdrawiam !

Wiadomość z ostatniej chwili – generalny strajk!...środa, 19 październik 2011

2011-10-19T10:19:00.000-07:00

Rankiem, kiedy Olivka właśnie wychodziła do pracy, zadzwonił szef. Spytał się czy i ona nie chce przypadkiem nie iść dziś do pracy i przyłączyć się do generalnego strajku. Pytanie retoryczne!

Dziś strajkuje cała Grecja. Olivka jest przeszczęśliwa, ponieważ ma wolne, co wcale nie oznacza, że ma zamiar zrezygnować z patriotycznego obowiązku. Żeby nie czuć się samotnie również i ja dostałam zaproszenie do uczestnictwa w strajku. Czy pójdę – pytanie retoryczne! W centrum miasta mają być dokładnie wszyscy!

Jestem niesamowicie ciekawa jak będzie to wyglądać od środka. Z pewnością jak tylko ochłonę – napiszę. Dziś jednak nie można dotykać żadnej pracy – dokładnie jak w czasie żydowskiego szabatu. Strajk to strajk!

Główkuje teraz co krzyczeć w tłumie reprezentując Polaków? Hmmm...? Czy ktoś ma jakieś propozycje?? :DDD

Katalipsi, czyli strajk biblioteki publicznej.

Olivka na restrykcyjnej diecie... wtorek, 18 październik 2011

2011-10-18T09:47:00.000-07:00

Typowy grecki przysmak: owoce w bardzo słodkim syropie.

Za każdym razem, kiedy patrzę na moją najbliższą, grecką przyjaciółkę zastanawiam się, jak jest to możliwe, że ona jeszcze stąpa po tym świecie. Oceniając to moim północnym, racjonalnym okiem, nie jest możliwe, że Olivka przez swój dość niecodzienny sposób odżywiania nie nabawiła się cukrzycy, nie trafiła do szpitala, nie dostała jeszcze zawału serca. Podstawowe zasady jej żywienia, to:

1. Nie jeść niczego co jest zielone.

2. Unikać warzyw i owoców pod wszelką postacią (wyjątkiem jest sok pomarańczowy oraz frytki).

3. Pod żadnym pozorem nie jeść śniadań.

4. Największy posiłek spożywać po 22.00.

Teraz pewnie nikt już nie jest w stanie mi uwierzyć, że Olivka wygląda naprawdę pięknie, zdrowo, ma czerstwą cerę i piękne lśniące włosy. Jeśli chodzi o tuszę, można uznać że jest po prostu zdrowo kształtna.

Za każdym razem kiedy Feta przygotowuje coś z makaronu, Olivka wbiega do kuchni jako pierwsza. Nakłada sobie wielką porcję na współ surowego makaronu i je bez żadnych dodatków. Pizzę zamawia na podwójnym cieście, z wszystkim co jest tylko możliwe. Kiedy jednak ma ją na talerzu, zdejmuje wszelkie dodatki i wyrzuca, jedząc tylko samo ciasto, które wg. jej filozofii fantastycznie przeszło smakiem sera, pomidorów czy salami. Nikt nie jest w stanie tego racjonalnie zrozumieć... Po tak egzotycznym obiedzie przychodzi czas na zaspokojenie głodu słodyczy, od których jak przyznaje się otwarcie – jest uzależniona. Może być to słodka przekąska w postaci całego opakowania tik taków o smaku pomarańczy lub kilka dużych paczek rozpuszczalnej gumy mamby.

Olivka uwielbia wszystko co jest czekoladowe, karmelowe lub co jest posmarowane Nutellą. Wszystkie kosmetyki, żele pod prysznic, perfumy, balsamy mają zapach czekolady, ewentualnie dla urozmaicenia wanilii.

Trzeba przyznać – Olivka to dzieło samo w sobie, spójne i całościowe.

Kilka dni temu nastąpił jednak przełom - postanowiła zrzucić trzy kilo. Wielkimi krokami już w grudniu zbliża się chrzest, na którym ma być matką chrzestną synka najbliższej przyjaciółki. Można stwierdzić, że w kulturze greckiej chrzest jest tak samo ważny jak ślub. Olivka włoży więc całą energię, żeby wyglądać powalająco.

Potrzeba tylko trzy kilo mniej...

Przechodząc od razu do czynów, następnego dnia po powzięciu postanowienia, zaczęła się ostra dieta. Rano, co było wielkim krokiem ku „trzy kilo mniej”, Olivka zjadła śniadanie. Trzy czekoladowe ciasteczka...

W przerwie w pracy wpadła na chwilę do domu, żeby tylko nie jeść fast foodu na mieście. Zjadła więc to co przygotowała Feta, ale nie można powiedzieć, że ze smakiem czy uśmiechem. To chyba nie był najlepszy dla niej dzień. Restrykcje dotyczyły również jedzenia słodyczy. Tego dania, dla zaspokojenia głodu posłużyć miały jedynie wafelki. Ponieważ jednak jest na diecie, nie zjadła ich w całości, ale jedynie wyskrobała czekoladę, zostawiając sam wafel. Trzeba przyznać, że to sprytne. Kto wpadłby na coś takiego?

Po całodniowej torturze wpadła do naszego pokoju, kiedy ja i Jani w spokoju oglądaliśmy film.

-Zabije was! –krzyczała w nieudawanej furii, patrząc na moją miskę z popcornem, który trzymałam na kolanach.

-Dorota! Ja już nie wytrzymam...cały dom pachnie popcornem. Nie rozumiesz, że jestem na d-i-e-c-i-e... To ponad moje siły. – dokończyła trzymając się za brzuch.

To był chyba najgorszy dzień w życiu Olivki. Pierwszy raz widziałam w jej wielkich, egzotycznych oczach prawdziwe cierpienie. Dzięki Bogu, następnego dnia o wszystkim już zapomniała. A ja nie mogłam być na tyle racjonalna, żeby o czymkolwiek przypominać.

Za Aniołem Stróżem do kościoła...niedziela, 16 październik 2011

2011-10-16T14:04:00.000-07:00

Mimo tego, iż nie jestem osobą restrykcyjnie praktykującą, wychodzę z złożenia, że żeby dogłębnie poznać dany kraj, czy też kulturę, dobrze jest poznać również religię. Podobnie jak sztuka, tradycja, codzienne obrzędy, religia jest elementem, który doskonale odzwierciedla kraj.

Tak samo jak nie znam się na polityce, żaden ze mnie religioznawca, a różnice pomiędzy doktrynami katolicyzmu, prawosławia czy dominującej w Grecji - greek orthodox[1], nie zaprzątają mi zbytnio głowy. To co dla mnie najbardziej istotne, to podejście do religii zwykłych ludzi, ich sposób jej przestrzegania, czyli to wszystko co widoczne jest w czystej praktyce. Żeby się przekonać jak dokładnie wygląda typowy obrządek w kościele greek orthodox, dziś po prostu wybrałam się na niedzielną mszę.

Wymagało to ode mnie wyczynu, w mojej skali równoważnej z nagrodą Nobla, ponieważ w tą niedzielę wstałam o 7 rano! Na współ śpiąc trafiłam do łazienki, ubrałam się we wcześniej przygotowane ubranie, żeby było szybciej i z na wpół zamkniętymi oczami zamknęłam za sobą drzwi, do ciepłego domu, w którym każdy jeszcze spał. Około godziny dziewiątej znaleźliśmy się z Janim na typowej greckiej mszy.

Dość niespodziewanie, mimo zimna, które zazwyczaj powstrzymuje Greków od wychodzenia z domu, kościół był wypełniony ludźmi w bardzo różnym wieku. Stanęliśmy przy drzwiach i od razu poczułam, wzrok starszej babci, która zmierzyła mnie od stóp do głowy. Są jednak pewne rzeczy niezmienne w większości kultur – pomyślałam i w tym samym momencie ostentacyjnie również zmierzyłam babcię od butów, aż po jej fryzurę. Trzeba przyznać - wyglądała odświętnie!

Panie na lewo, panowie na prawo – bowiem w kościele greckim, funkcjonuje taki właśnie podział na płeć. Trudno jednak o tej godzinie znaleźć miejsce siedzące, bowiem tak naprawdę msza rozpoczyna się już o godzinie 7 i trwa łącznie trzy godziny, kończąc się sporo po 10. Mało kto jest w stanie całość wytrzymać, zwłaszcza że właściwie nikt w kościele, prócz wtajemniczonych duchownych nie ma pojęcia co jest mówione. Cały obrządek jest w oryginalnym staro-greckim, a język starożytnych Greków mimo pewnych zbieżności, nie pokrywa się z nowogreckim i przez współczesnych nie jest rozumiany. Taka msza jest więc okazją, przy której mam sposobność poczuć się na równo z innymi – nie rozumiem o co chodzi tak jak wszyscy pozostali.

To co dla mnie najbardziej rzucające się w oczy, to życie kipiące podczas takiej tradycyjnej mszy. Ludzie przyprowadzają ze sobą małe dzieci, które biegają, bawią się, gdzie tylko chcą i naprawdę nikomu to nie przeszkadza. Skradają się między ludźmi, chowają między nogami, czasem coś podśpiewują. Ponieważ msza jest tylko jeden raz w ciągu dnia i trwa tak długo, każdy wchodzi do kościoła kiedy jest mu najwygodniej i może też wyjść, bez świadomości, że takie zachowanie jest niemile widziane. Część ludzi przychodzi jedynie 5 minut przed końcem. Nie jest niczym złym przejść się po świątyni i przywitać się ze znajomym poklepując po ramieniu i ucinając sobie krótką rozmowę. Brak stresu, lekkość w obyciu i brak poczucia upływającego czasu, tak typowe dla Greków, znakomicie odbija się więc w zachowaniu na mszy, w kościele.

Prócz żywiołowego zachowania wiernych, cały kościół podczas mszy wydaje się być dosłownie jednym żywym organizmem. Wszystko tętni ruchem, mieni się kolorami, brzęczy, świeci i pachnie. Kiedy dzień jest słoneczny, kolory padające z witraży mienią się i migocą na ścianach i podłodze. Ksiądz rzadko siedzi w miejscu, ale porusza się w swojej przestrzeni, wychodząc do wiernych i oczywiście żywo gestykulując i podnosząc głos, dla podkreślenia wzniosłości chwili. Na mnie największe wrażenie wywarł męski chór, składający się z pięciu, sześciu głosów. Trudno to nazwać śpiewaniem, ponieważ mężczyźni właściwie buczą tworząc w ten sposób podkład, tło dla głosu wodzącego, który odśpiewuje przepiękne, zupełnie egzotyczne dla mnie pieśni w starożytnym języku. Tak dość abstrakcyjnie brzmiący śpiew naprawdę porusza. Jest bardzo rytmiczny, równy i kojarzy się z pewnym rodzajem mantr. Trudno też odwieść się od skojarzenia ze śpiewem z tureckich meczetów, ale o takie porównanie obraziłby się każdy szanujący się Grek.

Na koniec mszy, na dłonie wiernych wylewane jest kilka kropel perfum, tak aby uruchomić również zmysł zapachu. Wychodząc ze świątyni dostaje się kromkę chleba, więc udobruchany jest również i smak.

Wychodząc już z kościoła, ukradkiem wyjęłam aparat, żeby zrobić kilka zdjęć. Kiedy tak nieśmiało klikałam, podeszła do mnie starsza kobieta. Myślał, że chce skrócić mnie o głowę, ale z entuzjazmem zaczęła pokazywać swoje zdjęcia z telefonu, mówiąc że też fotografuje świętych, takich których wzrok ją uspakaja. Już prawie miałam wytłumaczyć – przepraszam, nie mówię po Grecku, ale szybko ugryzłam się w język, bo załapałam, że rozumiem co mówi. Pokiwałam więc głową i powiedziałam, że zdjęcia są piękne. Nie spostrzegła się, że nie jestem stąd...

Według greckiej tradycji, niedzielny poranek jest jedynym czasem, kiedy każdego z nas opuszczają nasi Aniołowie Stróżowie udając się na mszę. Trzeba więc przyjść najlepiej rano, żeby ich dogonić. To tak pięknie romantyczna motywacja, żeby kiedyś jeszcze przyjść.

Tymczasem życzę wszystkim spokojnego poniedziałku!

[1] Religia dominująca w Grecji, czyli greek orthodox, jest bardzo często mylona z prawosławiem, czy też greko-katolikami. To jest jednak błąd, ponieważ jest to religia w cale nie pokrywający się z prawosławiem, nie jest również tożsama z kościołem greko - katolickim, mimo podobnej nazwy.

Moja mała, ekologiczna obsesja:)... czwartek 13 październik 2011

2011-10-13T10:25:00.000-07:00

Moja starsza siostra będzie miała urodziny. Ponieważ nie będziemy mogły uczcić ich razem postanowiłam zrobić jej niespodziankę, kupić coś niepowtarzalnego i wysłać pocztą. Ewa uwielbia kosmetyki, dlatego nigdy nie ma problemu ze znalezieniem czegoś, co ją ucieszy.

Przeszukując greckie sklepy kosmetyczne, postanowiłam zacząć od dolnych półek, ponieważ jak już wcześniej zauważyłam właśnie tam kryją się największe i najbardziej niepowtarzalne skarby. Mając w pamięci moją kąpiel w cudownym błocie, kiedy na najniższej, zupełnie bocznej półce, gdzie nikt nie zagląda, zobaczyłam kilka ekologicznych mydeł z oliwek, wiedziałam że jest to właśnie idealny prezent, którego szukam.

Tak właśnie kilka dni temu zaczęła się moja mała, ekologiczna obsesja, bowiem od paru dni szukam i tropie naturalnych mydeł we wszelkich sklepach. Są naprawdę niesamowite, bo nie mają w sobie niczego prócz ekologicznych środków. Bez żadnych sztucznych barwników, dodatków perfumowanych, pachną naturą i matką ziemią J Właśnie wącham mydełko, które jutro wyślę i myślę sobie, że są pewne rzeczy, jakie technologia nie jest w stanie podrobić.

Ot – taka moja inspiracja na dziś!

Co takiego ma w sobie cuchnące błoto?... środa, 12 październik 2011

2011-10-12T16:57:00.001-07:00

Wiedząc, że tegoroczne lato bezpowrotnie odchodzi do przeszłości, w ostatniej chwili, postanowiłam skorzystać z jeszcze jednej możliwości jakie daje słoneczna pogoda. Przeglądając jeszcze raz przewodniki po okolicy, znalazłam miejsce, w którym nigdy nie byłam i coś czego nigdy w życiu nie próbowałam...

.... kąpiele w błocie...

Również i tym razem stanowczo nikt nie chciał ze mną iść. Nie chciał iść to raczej zbyt mało powiedziane. Każdy komu mówiłam o tym pomyśle, patrzył na mnie z wielkim obrzydzeniem. Mogło to oznaczać tylko jedno - na pewno stanie się coś ciekawego. Ponadto kąpie w błocie są tylko w jednym miejscu w Grecji – 15 km od naszej miejscowości... Jak więc można przeoczyć taką niesamowitą szansę?

Do torby spakowałam wszystko co potrzebne, czyli – ręcznik...

Jadąc do malutkiej miejscowości, obawiałam się tylko jednego – będę musiała być tam jak mnie Pan Bóg stworzył, czyli całkowicie nago. Niedozwolona jest nawet gumka do włosów, bowiem każdy kontakt błota ze sztucznym materiałem, mógłby popsuć jego cudowne, lecznicze właściwości. Wydawało mi się to dość logiczne i do zaakceptowania. Staram się być eko!

Mimo obaw, przez całą drogę dla dodania otuchy, uświadamiałam sobie, ile nadzwyczajnych rzeczy tutaj już zrobiłam. Porozumiewam się po grecku, sama chodzę sobie na zakupy, wytrzymałam jesienne porządki Fety, plus przeżyłam zajęcia z gimnastyki w rytmie greckiego techno. Przed każdym z tych wydarzeń obawiałam się, stresowałam. W konsekwencji, jak się okazywało za każdym razem (przemilczając jedynie jesienne porządki przyszłej teściowej) strach urastał tylko w głowie i okazywał się zupełnie niepotrzebny. Co niby takiego mogłoby się stać? Kobiety przecież restrykcyjnie oddzielone miały być od mężczyzn.

Kiedy już byliśmy na miejscu, udaliśmy się do kasy, w której dostałam bardzo dokładnie informacje jak się zachowywać i co robić: rozebrać się do naga, wziąć prysznic, spędzić w błocie około 20 minut, wziąć znów prysznic, tyle że bez żadnego mydła lub szamponu i wrócić do domu. Nic trudnego.

Zrobiłam wszystko jak trzeba i kiedy już naga, nagusieńka stanęłam przed basenem wypełnionym błotem po brzegi, pomyślałam tylko, że takiej wersji nie byłam w stanie sobie wyobrazić... W basenie przebywało około dwudziestu kobiet, wszystkie od stóp do głów umazane brązową mazią. Żadna kobieta nie miała mniej niż 60, 70 lat. Kiedy stanęłam przed basenem, w jednym momencie, wzrok każdej z nich utkwił na mnie. Jakbym była jednym wielkim, czerwonym punktem na białej kartce, ze strzałką, która dodatkowo wskazuje, gdzie się znajduję. Po chwili usłyszałam jak wołają do mnie głośno:

-Ale młodziutka, toż to jeszcze dziecko! Choć do nas, zaopiekujemy się tobą....

Wyglądało to na koszmar, z serii „jestem nago i każdy się na mnie gapi”. Niestety nie był to sen i sama się w to bagno wpakowałam. Nie miałam wielu opcji do wyboru, więc stwierdzając że najgorsze jest już za mną, zdecydowałam, że muszę szybko zanurzyć się w błoto i zakamuflować jak tylko mogę.

Im bliżej błota tym bardziej śmierdziało siarką i innymi organicznymi zapachami. Wchodząc po śliskich schodach, obok stopy przeskoczyła mi żaba, idealnie zamaskowana błotem.

Jakoś się jednak udało. Zacisnęłam mocno zęby, nie pośliznęłam się na schodach i weszłam do mazi, która cały czas wypierała mnie na zewnątrz. Co za smród niewyobrażalny...

Po chwili poczułam jak, ktoś obmazuje moje plecy błotem. Z resztą poradziłam sobie już na szczęście sama.

-Skąd jesteś dziewczyneczko? – spytała jedna z kobiet.

Chcąc uchylić się od jakichkolwiek rozmów i po prostu posiedzieć w błocie w ciszy i przyjemnej samotności, grzecznie odpowiedziałam, że nie znam greckiego.

Błąd!

Dlaczego odpowiedziałam po grecku?

-Co ty opowiadasz dziecko drogie – przecież słyszę, że mówisz! Haha! – kontynuowała dość logicznie jedna z pań.

Dwadzieścia minut trwało wieki. Prawie zbierając się do wyjścia, kiedy trochę się uspokoiłam, przyjrzałam się kobietą które dopiero co wchodzą. Pierwszy raz w życiu miałam szansę, zobaczyć tyle pań w wieku dojrzałym, zupełnie nago. Jak to możliwie? - zadawałam sobie pytanie patrząc na ich ciała. One naprawdę wyglądały ładne, przede wszystkim zdrowo, tak że aż miło było popatrzeć i pomyśleć, że i ja mogę kiedyś tak wyglądać.

Kiedy na wielkim zegarze wybiło 20 minut, zebrałam się w sobie i wyszłam. Za plecami słyszałam tylko:

-Hej mała, co tak prędko? – czemu towarzyszył oczywiście wszechobecny śmiech.

Wzięłam prysznic pod ogromnym ciśnieniem, który zmył ze mnie całe śmierdzące błoto. Wytarłam się ręcznikiem i z powrotem włożyłam ubranie.

Poczułam się rześko i przede wszystkim bezpiecznie w moim ubraniu.

Kiedy wieczorem wszyscy zadawali pytanie jak było, nie ukrywałam, że dla mnie było to silne przeżycie. Feta z Olivką poprosiły, żeby móc dotknąć mojej skóry.

To niesamowite.... Powiedziałyśmy we trzy zgodnie. Wieczorem moja skóra była tak gładka jak przysłowiowy aksamit. Znikły wszelkie niedoskonałości i mój mały liszaj na brzuchu, na którego nie działała żadna maść z antybiotykami. Skóra była tak piękna, miękka i świetlista, że mogłabym tego wieczora swobodnie reklamować balsamy do ciała.

Należało posłuchać tych kobiet i zostać trochę dłużej, pomyślałam. Skoro, przybywały z całej Grecji żeby posiedzieć w błocie, wiedziały co robiły.

Tydzień później do kąpieli błotnej przyjechałam jeszcze raz. Byłam przygotowana na najgorsze, ale o ironio – wraz ze mną przybyły trzy młode Niemki, które rozproszyły uwagę. Kasjerka mnie już pamiętała i powiedziała, że za dziesiątym razem wejdę za darmo.

Moje dwa rachunki trzymam w kalendarzu do następnego lata. Postanowiłam przyjechać nawet z końca Grecji. Inwestuje w siebie na przyszłość – za 50 lat będę piękna!

http://www.pilotherapia.gr/index2.html
http://www.flickr.com/photos/38300107@N05/show